Al dat nare nieuws

Een bijkomstigheid van campingleven is dat ik meer kranten lees.
In Groede neem ik De Volkskrant en voor de campingpraat De Telegraaf.
Thuis wacht me voorts het E.D. en de N.R.C, die ik sneller dan gewoon kan doorbladeren. Het meeste is me belegen en bekend.
Opvallend zijn de verschillende benaderingen van het nieuws. Zo werden de doden die de laatste dagen te betreuren vielen in diverse onderscheiden aandacht en toonaard belicht.
Ik lees die berichten zeer gericht, ben vooral gebrand op de leeftijd en de wijze van overlijden. Van het leven hoef ik verder niets te weten.
Leeftijd: zijn ze jonger dan 63?
Doodsoorzaak: ziekte mij bekend?
Hoge leeftijd en/of langdurig ziekbed garanderen een zorgvuldige necrologie. Bij plotselinge dood grijpen de kranten gemakzuchtig naar korte reacties van bekenden. "Hoe verder te leven zonder Michael J.(50)?" Tranen in Memphis en op ons eigen Dam.
Telegraafteneur: tja een mafketel met een los pikkie; Volkskrant: de scene creëerde een eenzame kanstenaar; N.R.C.: betekenis voor de kunst, vergelijking met Elvis en de Beatles; E.D.: na het overlijdensbericht werd bij van Leest hier ter stede 141 CD's verkocht. Men is door de voorraad heen.

De laatste dagen verlieten twee van mijn (deel-)idolen de aarde.
Allereerst de actrice Farrah Facwett (63), mijn voorbeeld voor de stralende lach, die ik nooit heb kunnen produceren overleed aan darmkanker.
Oei even oud als ikzelf. Voel ik iets in mijn onderbuik?
Als ik mijn tanden poets denk ik aan haar.
Ingrijpender was het bericht over de dood van de Belgische politicus Karel Vermiert (68) een voorbeeld van stoïcisme. Werd nog voor veel posten gevraagd, maar verkoos te tuinieren. Ik word nergens voor gevraagd doch tuinier alsof het een lieve lust is.
Die Karel is midden in zijn lust gevallen, vanuit een appelboom preciseerde de N.R.C.
'Wat doet een 68 jarige in deze tijd in een appelboom?' vroeg ik me af. Nergens een antwoord. De Telegraaf memoreerde een belegen roddeltje, gaf echter geen verklaring voor zijn verblijf aldaar.
Er zijn nog geen appels. Aan snoeien in deze tijd begint geen weldenkend tuinier.
Bouwde hij misschien aan een boomhut voor zijn kleinkinderen, begluurde hij wellicht buurvrouw Anneke, die op punt stond in bad te duiken, hing hij in een vlaag van overmoed aan een rotte tak om daar voor zijn kleinkind of buurvrouw te bewijzen dat hij op zijn leeftijd nog vlot een vogelnestje kon maken? ('vogelnestje' is een eenvoudige turnoefening meestal uitgevoerd in de ringen)

Allemaal vragen.
Geen antwoorden.
Vier kranten tenspijt.

Thuiskomst

En dan bloeien de rozen zo mooi als in de Butcharts Gardens...

Met een jetlag en vol indrukken woensdagmiddag gearriveerd.
Natuurlijk is Nederland vlak en ons bekend. Maar de gewoonte is onderbroken en we genieten alsof we hier voor het eerst zijn.
En dan de thuiskomst!
We wijzen elkaar de in bloei staande rozen aan. Ik zie de ravage door mol en konijn, die, profiterend van onze afwezigheid, gras en groentetuin bewerkt hebben.
In het weekend zien we de grootste schatten van Nederland, die we node gemist hebben: kinderen en kleinkinderen.
Waar de beer is, die ik gevangen heb, vraagt Luca.
"Op de foto..." en ik toon hem de vage vlekken.

In de nacht van zondag op maandag verlaat met bruut geweld een niersteen, die op 6 mei jl. 'indaalde', een enorm exemplaar, nog groter dan die van 2007, mijn lichaam.
Op 2 juni verklaarde ik schriftelijk aan de Canadese douane geen stenen, mineralen of groente bij me te hebben...

De indrukken zijn nog lang niet verwerkt, de foto's echter ingeplakt: 120 in totaal, een selectie van het drievoudige. Als we ze tonen komen steeds weer andere verhalen los.
"Hoe was het in Canada?" is een vraag, die een lang antwoord verdiend met het nodige beeldmateriaal.
U bent gewaarschuwd.

West Canada ligt ver weg, negen uren vliegen.
De tijd ligt nog te kort achter ons.
De eerste conclusie is echter: het is de mooiste vakantie, sorry...de mooiste reis die we ooit maakten.

Canada 5

De laatste avond in Victoria.
Een super einde van deze prachtige reis!!
Wat in de reisbeschrijving stond: ' Het hoogtepunt van Uw reis zal het walvisspotten zijn...'
Nee...Met vijf boten om een walvis hangen, is niet ons ding. O, ja ik heb er eentje 'gevangen' met mijn in Canada (goekoop!) aangeschafte telelens.
Er zijn heel wat andere hoogtepunten aan te geven.
Zo vond ik de Butcharts Gardens, vandaag bezocht, prachtig; de Lagoons hier rondom Victoria onbeschrijfelijk mooi en tja...het bloed kruipt waar het niet gaan kan...de tientallen golfbanen zijn hier van een wonderlijke schoonheid.
Het mooie weer zo vroeg in juni roemt hier iedereen, voegen er schielijk achteraan dat zoiets waarschijnlijk door de Global Warming komt, voorheen El Nino en kijken Riny beschuldigend aan als ze een sigaretje rookt.
We zijn moe, maar voldaan; met voortdurend contact met onze kinderen via SMS voelt het niet aan dat we aan de andere kant van de aardbol zitten. ( Nog enkele kilometers verder naar het Westen en er is geen sprake meer van in het Westen te zitten, maar in het Oosten!) Zo reserveerden David en Karlijn gisterenavond een tafeltje voor ons in een restaurant hiertegenover de baai...De wereld is dan maar klein.
We moeten echter morgen zo'n negen uur vliegen om terug te zijn.
Dan wacht ons een selectie van de meer dan 300 foto's voor een fotoboek.
De teksten zijn al klaar. Ik heb zo goed en zo kwaad mijn indrukken van deze reis beschreven in Prive domein 268, Dagboek van een lezer, (als je hem nog kunt vinden, aanschaffen a euro 10!). door mij aangevuld met 'van een reiziger'.
We zullen de vraag moeten beantwoorden: 'Wat was het hoogtepunt?'
Nu is die vraag nog niet te beantwoorden.
Maar iedereen die naar de Rocky Mountains en naar Vancouver Island reist zal daar nooit spijt van hebben...!

Canada 4

De laatste avond in het prachtige Vancouver.
Ik kan hier nog niet over schrijven.
Woorden schieten te kort; de ervaringen zitten nog te dicht op mijn huid.
De tocht met de Rocky Mountaineer?
Een lange foto shoot. De Sony geeft aan dat ik 189 nog ongecensureerde foto's geschoten heb.
Morgen naar Vancouver Island, Victoria voor de laatste belevenis. Whale watching en het bezichtigen van de old-english city.
Het weer is prachtig even prachtig als de vele mensen met de tientallen nationalieiten, die hier vreedzaam met elkaar leven.
De Marokkanen zijn hier Japanners, heel geassimileerd en -integreerd (lees Gutterson, Ceders in de sneeuw )
We hebben vele malen Japans gegeten en ik kijk, volgens Riny, al een beetje Oosters: vriendelijk en tevreden.
En als ik eerlijk moet zijn. Ik verlang ook naar huis als ik van David en Thomas hoor hoe onze kleinkinderen op dit moment hun best doen om groot te worden.

canada 3

We zijn in Jasper.
Morgen vertrekken we met de Rocky Mountaineer naar het Zuid Westen en zullen in Kamloops overnachten. De dag erop brengt de trein ons naar Vancouver.
De reis is fantastisch. Vandaag van een schitterende boottocht op Lake Maligna genoten en de mooiste golfbaan van Canada bezocht.
Mijn Sony maakte overuren.

Canada 2

Ben later dan ooit jarig geworden.
Maar nu is het een feit. Ik ben 63.
Vandaag rond Banff getoerd. Grote herten (cariboes?) en meren, helaas geen beren, gezien. Nam weer veel foto's als bewijs van al die schoonheid hier.
En eindeloos in een warm water bron (Hot Springs) gezeten.

De dag begon geweldig: ontving een foto met een juichende Luca en de felicitaties van de rest van de familie.
Het weer is omgeslagen. Voor morgen wordt natte sneeuw voorspeld!!
Hebben we toch niet voor niets de flies meegenomen.

Canada

Zojuist gegeten in ons hotel, Caribou Lodge in Banff.
Riny heeft een paar keer gezegd: "Nu ben je nog 62...."
Ik realiseer me dat ik thuis al 63 zou zijn.

De reis is tot nu toe fantastisch...onbeschrijflijk mooi. Waarom deze poging desondanks?
Wat een land, wat een leegte, wat een rust...

Afscheid voor Canada 2

Als je niet op de vlucht bent, kent afscheid weemoed.
Als je afscheid neemt, het dierbare, schone en waardevolle achterlatend, heeft afscheid nemen iets ambigues. Een strijd tussen verlies en verlangen.
Zo voelt het in de wachtkamer voor 'Canada'.
Morgen vertrekken we.
We zijn er klaar voor, maar...

In Groede 'dag' gezegd tegen Luca, Noa, Thomas en Femke, zoals een week ervoor tegen David c.s.
Luca verzet zich, zoals alleen kinderen dat kunnen doen, geen rekening houdend hoe moeilijk het ze voor een ander maken.
"Opa niet weggaan, opa met Luca spelen...."

Je bent volwassen en flink en zegt tegen het manneke: "Opa en oma gaan even op reis naar Canada. Over twee weekjes zijn we weer terug en gaan we verder spelen."

"Canada' is een intermezzo in onze herfst. Een winterse oefening? 'Partir...'

In Banff zal ik 63 worden.

Nu ook reuze-aardbei uit de Gaspeltuin

Het is een normaal ei.

De aardbei heeft een buitengewone omvang.

Het weegt een ons.

Het verschil met een ei is dat een aardbei niet gelegd wordt.

Als het niet aan de kip ligt, wie is dan de schepper, die van slag is?

Afscheid voor Canada 1

Omdat David en Karlijn met de kids zondag voor negen dagen naar Mallorca zouden vertrekken, hielden we een 'afscheids'bijeenkomst op de Gaspeldoornlaan. Wij gaan immers volgende week dinsdag voor zestien dagen naar Canada, dus zullen we hen ruim drie weken niet zien. Thomas en Femke met de kinderen logeerden enkele dagen bij ons, dus was de bende compleet: zes volwassenen, vier kinderen.

Ik maakte foto's voor straks, ginds.

Kinderen leven meer in het hier en nu, zijn van geen afscheid bewust.

Het was gewoon mooi weer, lekker weer om in een badje te spetteren en och aan dat fototoestel zijn ze inmiddels gewend.

p.s. De foto's met een blote Luca kwamen niet door het pedofiele filter.

Noodplaspaadje in Groede

Na mijn niersteenaanval naar Groede.

De steen, althans één kwelgeest had ik opgevangen.

In 2007 plaste ik een indrukwekkend konisch exemplaar uit. In een glazen pot opgeborgen wil ik er soms mee showen. Het zijn vooral mannen die na waarneming naar de toilet spoeden.

Het onlangs opgevangen duiveltje ziet eruit als een stukje glas. En zo voelde het ook, vooral na de bevalling, alsof mijn pisbuiswandje met een scheermes bewerkt was.

De naweeën zijn bijzonder hinderlijk.

Zonder in détails te treden wil ik hier kwijt dat het woord water me al naar de pot deed spurten. En aldaar aangekomen produceerde ik slechts schamele druppels.

In Groede hebben we onze caravan op het einde van een veldje met twee plaatsen. Voor ons de caravan van Sjuul (zie vorige blog), achter ons een strook van vijf meter plantsoen met metershoge brandnetels en dan een toiletgebouwtje.

Ik heb weinig trek (en tijd) om steeds langs langs mijn buurman te spurten op het gevaar af dat hij me aanhoudt voor een praatje.

Ik heb als een ware Amazone avonturier een gang door de brandnetels geknipt. (zie de tweede foto)

Ik deed er een uur over. In die tijd voelde ik geen aandrang. Menigmaal brandde ik mijn huid aan de gemene haartjes.

Sindsdien gaat het beter met me.

De natuurgeneeskunde beweert dat brandnetel heilzaam is bij plasproblemen.

Postuum pensiensfeest

Het eerste wat ik zie door de ramen van de Hut van Mie pils als ik mijn scooter op de standaard trek is een buikdanseres die een oudere man naar de lege middencirkel van het zaaltje trekt en hem daar en plein public verleidt haar wulpse danwel cultuurverantwoorde bewegingen met haar navel na te bootsen.
Ik wacht met het betreden van de ruimte tot de oosterse dame onder mat applaus zich heeft teruggetrokken.

Ad zou 65 geworden zijn, ware het niet dat hij in 1999 plotseling overleed.

De vier kinderen, twee duo's uit zijn beide huwelijken hebben het initiatief tot deze herdenking genomen.
De oudste van de drie dochters vangt me op. "Dit zou Ad leuk hebben gevonden."
Ze doelt op mijn aanwezigheid als ook op de act van even daarvoor.
"Tja ludiek....", mompel ik.
Zou de 65 jarige Ad dit leuk hebben gevonden?
Of zou hij er even ongemakkelijk bijgezeten hebben als al die vrienden en familieleden die nu tien jaar verder en vermoeider zijn?

Bij zijn dood schreef ik een herdenkingsboekje bestaande uit veertig opgetekende herinneringen 'Ad. Herinneringen aan een vriendschap'. Het was een poging om hem te vereeuwigen, om mijn beste vriend nooit te vergeten.
Als weliswaar partieel biograaf denk ik hem te kennen.
Maar zoveel is me bij deze postume verjaardag wel duidelijk geworden. Ik ken hem vanuit een bepaald en gekleurd gezichtspunt, als Ad de leraar en mijn vriend.
Weinigen op dit feest sluiten bij mijn beelden aan. Zijn kinderen hebben het over een ver ideaal, zijn zussen over de kwetsbare man, zijn eerste vrouw over de man die haar in de steek liet.
Elk vertelt me zijn kleine steeds verder uitdovende nog herinnerde smalle deel.
Vormt de gezamenlijke herinnering van deze middag de complete Ad?

Ik kruip in mijn eentje achter de tap en bestel een witte trappist. Op een groot scherm kijkt hij me aan, duidelijk jonger dan ik die hier zit.
Ik til mijn glas op en proost op hem en neem een ferme hap van het schuim.

Ik weet het zeker.
Dit zou hij waarderen.

De drie dolle dagen

Het zit er weer voor een jaar op.
De drie natsjonale herdenkingsdagen.
Zoals witte donderdag met goede vrijdag en pasen heeft 30 april altijd een beetje meegelift met doden- en bevrijdingsdag.
Met de haren erbij gesleept.
Maar dit jaar bepaalde Karst-Tat-Es op koninginnedag de veiligheidsmaatregelen van de daarop volgende bijeenkomsten. Op 4 mei: alle ramen rondom de Dam dicht, verbod om op balkons te staan, iedereen mocht gefouilleerd worden.
Het leek wel oorlog.
De herdachte ligt pensioenjaren achter ons.

Het ontlokken van criminele en terroristische aanslagen is strafbaar.
Vanaf haar huwelijk met Claus ontlokt Beatrix rellen en aanslagen.
Ze is er niet aan gewend geraakt.
Als Ank van der Moer toonde ze zich droef door de psychotische daad van Karst.
"Wat begon als een...."
Door haar, voor haar...
De last van de K. familie is ondraaglijk geworden.
En niemand denkt eraan om hen ervan te verlossen.
Als je dat probeert raakt ze vaster in het pijnlijk zadel dan ooit.
Applaus voor Beatrix dat ze op De Dam erbij was.

Vandaag is het de laatste dag van de trilogie.
Bevrijdingsdag.
Bevrijd ondanks Bernard, wiens genen kwistig zijn rondgestrooid in het K en ander nazaat.

Het entertainmentgehalte van de K familie met hun hoedjes is voorgoed verleden tijd.
De volgende driedaagse starten met de herdenking van de 30 april 2008, het einde van de onschuld.

Geen paleis verloren, wel het paradijs.

Laatste woorden

De buurman van onze nieuwe plek op camping Groede verwelkomde ons hartelijk met een onverbloemd Limburgs accent.
Ja, hij kwam uit Limburg, Sittard om precies te zijn.

Tijdens ons kortdurende verblijf aan zee afgelopen week heb ik zijn levensdrama enkele malen aanhoord. Of ik hem goedenmorgen zei en even inhield, of op het pad tegenkwam of informeerde naar de werking van zijn tv-antenne, steeds kwam hij uit op zijn Sjaan, zijn vrouw die hij anderhalf jaar geleden na 50 jaar huwelijk verloor.

Ze kwamen al 27 jaar op deze plek, hij, Sjuul met zijn Sjaan en zijn hondje Sjors. En ineens na een kort ziekbed bleef hij alleen achter met zijn Sjors.

Sjaan en hij hadden net een nieuwe caravan gekocht. Jarenlang voor gespaard. Zo'n investering voor hun jaarlijks terugkerende idylle, het vier maandenlange verblijf aan zee hadden ze dik verdiend, vonden ze. Hij had altijd hard gewerkt. Eerst in de mijn, in de koel, 840 meter onder de grond als kumpel en na de sluiting van de Maurits had hij zich gemeld bij het leger. Gaf er rijlessen.
Met zijn vijftigste met pensioen. Nu 24 jaar geleden.
Al die mooie jaren daarna is hij sinds kort vergeten.

Aan het sterfbed van Sjaan had hij haar moeten beloven terug te blijven keren in Groede.
En zo zijn we buren.
Om half negen stapt hij in bed.
"Anders ben ik bang dat ik aan de jonge begin", vertrouwde hij me toe.
Muziek, zijn hobby vroeger, beluistert hij niet meer. Daar moet hij steeds bij huilen.
"Het leven stelt niks voor", en hij kijkt me aan met de meest treurige ogen die ik ooit zag.

Het is een lieve buurman. Een buurman met een opdracht.

Maar laat stervenden toch beter op hun woorden letten.

Ich bin ein Bauer

Sinds vandaag weet ik het zeker.
Liever was ik dichter geweest, eventueel met de pijn die daarbij hoort, de onbegrepenheid, de zieke gevoeligheid, ik had het voor lief genomen. Maar ik ben een boer.
Nee, nee, geen dichtende boer of boerende dichter. Een boer. Iemand die bij de aarde hoort.

Hoe weet ik dit zeker sinds vandaag 21 april 2009?
Wel, vandaag bestond Sociale Studies, de verzamelnaam van de sociale academieopleidingen inclusief de HBO J, later SPH, 70 jaar. Ik heb bij de laatste opleiding zo'n kleine 25 jaar gewerkt.
Kreeg netjes een uitnodiging voor een mooi programma.
Ik had vroegere collega's kunnen ontmoeten, ik had aanhoord hoe mooi het toen was, mijn betekenis, anekdotes vernomen, die ik vergeten was, verhalen beluisterd, waar ik met kleine moeite een mooie column of gedicht van had kunnen maken.
Het zou een dag kunnen zijn geweest, waarmee ik mijn pensionadagetob - geen ritme, verlies van sociale contacten en betekenis - ruimschoots zou kunnen compenseren.

Maar ik had geen zin.
Al bij ontwaken dacht ik aan uitvluchten en smoezen.
Zou ik me ziek kunnen melden?
Ik wilde de tuin in, het land op.
Bloembollen rooien, asperges steken (zie voor de oogst van de dag de foto), rozen mesten, verticuteren, wieden en hakselen.

De hele dag een speibelgevoel gehouden.
Om vijf uur genoten van een trappist met vuile handen.
Meer hoefde niet vandaag.
Het was een mooie dag, 21 april 2009.

Ben ik eindelijk bevrijd, aangekomen bij mijn ware zelf, boer Nelis met zijn erf en kippen? Of verhulde het mooie lenteweer plicht en opdracht?
Hoe dan ook, we hebben heerlijk asperges gegeten en menigmaal verzucht: "Zo krijg je ze niet in de winkel!"

Paasdivertissementen

1. Vanaf nu is onze vijver kind- en reigerproof

2. Keukenhof in Valkenswaard

3. Kip Elly's gigantje als pop art paasei. daarvoor ligt haar laatste baksel: een eitje met uitloper. Gekker moet het niet worden. Helaas ontving ik geen enkele aanpaktip voor een kip, die van slag is en duidelijk de weg kwijt.

4. Riny, Thomas en, niet zichtbaar, Noa, rustend in de mooiste speeltuin van Waalre e.o.: De Klimbim

afgeblogd

Ik had me voorgenomen om over het prachtige Paasweekend te schrijven, over het eierenschilderen en het gezamenlijk buiten eten op zaterdagavond. (Karlijn:"Had je je pensioen zo voorgesteld Cor? Gezamenlijk eten in een Italiaanse ambiance?" En ik antwoordde dat ik ervan had gedroomd.) Ik zou schrijven over de logeerpartij van de Amsterdammertjes...Over onze avonturen op De Malpie, De Kempervennenen in de speeltuin De Klimbim.

Er werden talloze foto's gemaakt....

Maar zowel het jonge gezin uit Eindhoven als dat van Amsterdam waren me voor. Ze hebben de meest sprekende foto's eruit gepikt en met begeleidende tekst op hun blog geplaatst. Ik heb het nakijken.

Ik kies nu voor onze vier kleinen, voor het eerst in de Gaspeltuin gezamenlijk aanwezig en aldaar gekiekt. Zoë in de zandbak, Phiene uitgeteld op moeders schouder en Noa met d'r petje. De foto van Luca en mij is de volgende ochtend op De Malpie genomen. We rennen een heuveltje omlaag. Denk er het kirrende krijsen van Luca bij en je weet dat mijn weekend goed was.

Pasen 2009.

Onvergetelijk.

Familiedag met A 3 onderscheiding

De familiedag van afgelopen zondag was een eenmalige, een dag durende familiereünie. Het was verheugend dat Mat en Jacques deelnamen.

Het organiserend comité, Jan en Piet, had met assistentie van Jacques een aantrekkelijk programma samengesteld, dat eindigde in een diner in Zandoerle, tijdens welke de jaarlijkse familieonderscheiding de A 3 door mij werd uitgereikt.

Hieronder de tekst, een kroniek van de A 3.

A 3 staat voor de Agnes André Award, een naam die de eerste ontvangers eraan gaven.
De A 3 bestaat uit een drie dimensionaal bronzen beeld, een afbeelding van vier personen, die de titel meekreeg: ‘Verbondenheid’.
De eerste ontvangers waren Rita (en Jan), die deze onderscheiding ontvingen in 2005 in Schoorl uit handen van de initiatiefnemers Anke en Cor als een welkom in de familie.
Er werden geen criteria vooraf geformuleerd op basis waarvan deze onderscheiding verdiend kon worden. Wel stelden de intitiatiefnemers dat het hier ging om een jaarlijks op de familiereünie uit te reiken onderscheiding ging.
De uitreiking dient te geschieden door de prijswinnaar van het vorige jaar.
In het tweede jaar, in 2006 in Steenwijk, reikten Rita en Jan de prijs uit aan Anke en Maarten. Anke zou het beeld na een half jaar aan haar tweelingbroer moeten geven. Waarom juist zij die prijs kregen bleef wat duister. Zij waren zojuist samen 100 jaar geworden. Laten we het erop houden dat zij de enige tweeling aan de Creemersloot vormen.
In Maastricht 2007 was er een duidelijke grond waarom Piet de onderscheiding kreeg: hij zou ons een week later als eerste in onze familie voorgaan als vrij man, als pensionada.
2008 Lochem. In een theatrale enscenering reikte Piet de prijs uit. De onlangs kostbaar gerestaureerde herensalon van ons luxe verblijf vatte bijna vlam toen de sterrensteeltjes van de Piets assisterende nimfen begonnen te vonken en te walmen. Inderhaast opengerukte deuren naar de tuin en kloek optreden voorkwam erger. In het tumult ontging het de meesten op grond waarvan Cor de onderscheiding verdiende. Hij was een goede broer vond Piet en deed het een en ander.

Bij ontvangst van de onderscheiding maakte Cor de historische onjuiste inschatting dat een ieder wel genoeg zou hebben van dit enigszins wazige ritueel en stelde het einde ervan voor door het beeld die avond te verloten. Niemand was het met hem eens, zodat de ‘Verbondenheid’ ook in het roerige jaar 2009 (Mat/Jacques) naar een andere hand en wand zou gaan.
Op de familiedag van 5 april werd in Zandoerle de onderscheiding uitgereikt aan Inge. In zijn toespraak meldde Cor dat de longlist 2009 bestond uit de negen aanwezigen van de koude kant. Hij prees hen. Zonder hen zouden de Creemersen niet zijn die ze nu zijn. Dank en bewondering dient hen allen te beurt te vallen. Cor stelde dan ook voor om voortaan te spreken van de Gouden Rand.
De onderscheiden schoonzus – waarmee direct verraden werd dat Clemens en Riny buiten de boot zouden vallen – werd bijzonder gewaardeerd vanwege haar genuanceerde mening; de balans, die zij steeds weet te vinden in de drie Gestalten: relatie, gezin en familie; haar adagium, die zij deelt met Obama: ’inclusie geen exclusie’ en de jaarlijks door haar georganiseerde vervolgreünie begin maart ter gelegenheid van de verjaardag van GeertJan.

De A 3 2009 gaat naar Inge!

Elke Gouden Rander ontving een foto van hem/haar in een stervorm, omringd door de de acht andere Gouden Rand sterren.

Het was een ontroerende, mooie dag van onze FamilieGestalt: een Geheel dat meer is dan de som der delen.

Mens durf te delen.

Elly's dubbeldooiers

'' Alles is te leren!"

Dit pedagogisch optimisme ook eigen aan dompteurs en hondentrainers wil ik gaarne inzetten bij Elly 1.

Wat? Hoe?

Ik zal het toelichten.

We hebben drie kippen.

Eén normaal begaafde, Truus geheten en twee ter linkerzijde van de normaalverdeling van het toch al lage kippen I.Q.

Ik schreef hierover eerder op deze plek. Hoe de twee nieuwelingen, fors groter dan Truus, zich lieten ringeloren door de autochtoon.

Ik vroeg via dit blog om geschikte namen voor die gelaten dames en kreeg als tip Elly 1 en 2. Dat nummeren is bij koeien heel gewoon, dus waarom niet bij pluimvee. Sindsdien gaan zij door het leven als Elly 1 en Elly 2.

Ik heb zorgen om Elly 1.

Daar waar de andere twee dagelijks hun ei produceren, slaat Elly 1 steevast een dag over om er vervolgens een joekel uit te persen. Twee maal zo fors, ruim 125 gram, twee dooiers, zogenaamde dubbeldooiers.

Ze moet er veel moeite voor doen, ze kakelt nadien dubbel zo hard. Ze lijkt dan zelfs een beetje trots.

Rauw is het geen gezicht, zulke knotsen.

In de braadpan kijken twee gele ogen je aan.

Lijkt wel een gezicht.

Gekookt moet je door twee lagen eigeel heen.

En ze passen niet in een eierdoosje.

Toen ik de producten aan Karlijn liet zien - ze was nog in verwachting - keek ze erg benauwd.

Ook mannen, die ik Elly's trots toon, grijpen bezorgd naar hun achterste.

En hoe moeten die giganten voor Pasen behandeld worden? Je kunt er het panorama Mesdag op kwijt.

Kortom hier moet een einde aan komen.

Ik wil Elly 1 leren om gewoon dagelijks haar 60 grams eitje te leggen.

Alles valt te leren, maar ik weet niet hoe.

Mogelijk heeft een lezer dezer blog een idee.

En zoals dat hoort voor het beste, uitvoerbare en succesvolste idee wederom een passende prijs.

Deze bestaat dit keer uit vier voorgekoookte paaseieren, een halve kilo tesamen kortom om voor het komende paasfeest zelf te beschilderen.

Deal?

De volgende dag,

weliswaar 1 april, maar onderstaande is waar, echt waar:

Hoewel het vandaag Elly's rustdag is waggelt ze, zodra ze me ziet het leghok in.

Verbeeld ik me? Het lijkt erop alsof ze me schuldig aankijkt, alsof ze weet heeft van mijn blogoproep van gisteren.

Een half uur later kakelt ze zachtjes.

In het hok tref ik het hieronder meest rechtse ei aan.

Echt waar...

( ze heeft me mooi te pakken, was het maar 2 april...)

links: productie 31 maart

midden: ei van Truus

rechts: 1 april ei van Elly 1

Dat kwetsbare lijf

Wat de mens betreft, specifiek zijn lijf, daar ben ik niet kapot van.
Of dat lijf gezien moet worden als een resulaat van evolutie, een o zo slimme aanpassing om te overleven, of van een Grand Design, god of een andere door de mens bedacht opperwezen omdat nog niet alle vragen beantwoord zijn, laat me koud. Beide, evolutie of opperwezen, hebben er weinig van gebakken. Zeg nou zelf, wie zou er een auto kopen waarvan een defect aan het kleinste moertje betekent dat je je voertuig aan de kant moet zetten, dat je je verder moet bezinnen op vervoer?

Vanwaar deze mopperende inleiding?

Wel, afgelopen week geconfronteerd met de gevolgen van op het eerste oog kleine mankementen aan een voertuig.
Riny, die door een misstap haar enkelbanden scheurt, mijn broer Jacques die, om weer snel in de running te zijn een pin in zijn gebroken sleutelbeen laat monteren, mijn jongste kleinkind dat nog steeds niet wil poepen en ikzelve die plotseling een vulling uit een hoektand op het (niet virtuele) bureaublad hoort stuiteren.
Van bovengenoemde mankementen heeft die van mij wel de minste gevolgen. Hooguit zal ik op toekomstige feestjes pindanootjes aan me voorbij laten gaan.
En wat Riny betreft: ze revalideert snel, ik kook wat meer...elk nadeel zijn voordeel, en ze zal, volgens de terzake deskundige over enkele weken weer kwiek in tuin en op de green dartelen.
Wij weten waar we aan toe zijn. Daar valt mee te leven.
Moertje los, boutje eruit, maar binnen afzienbare tijd rijdt het wagentje als vanouds.
Als zo'n voorspelling niet kan worden gedaan, maar de gevolgen des te dramatisch dan is het andere koek.
Dat het vanzelf weer goedkomt als je de natuur zijn gang laat gaan is een sprookje waarin de evoluerende mens niet meer gelooft, niet meer in hoeft te geloven.
Maar geloof in de kundigheid van garages moet zeker niet worden overdreven.
Voor Phiene is er vooralsnog geen adekwate hulpdienst. Huisarts, fysiotherapeut, kraamverleegster, voedingsdeskundige ten spijt.
Bij Jacques lijkt het drama het grootst.
Bij de operatie opgelopen bloeding veroorzaakt zenuwuitval met, zoals het zich sinds vanmorgen laat aanzien, blijvende gevolgen voor het functioneren van de linkerarm.
Een leven op zijn kop.
Onschuldige operatie, bloedinkje en dan vlam...

Grand Design? Tegen het leven van alledag bestendige evolutie?
Laat me niet lachen. De eerste beste knutselaar weet beter.
Had het niet allemaal wat robuuster, schok- en operatiebestendiger gemaakt kunnen worden?

Nawoord.
Deze blogtekst heb ik een dag aangehouden, de gelegenheid genomen om over publicatie na te denken.
Nu Phiene bevrijd is, daarmede aangevend dat ze royaal haar tijd neemt, rest het drama van een beknelde zenuwknoop als gevolg een goed bedoelde en op zich onschuldig ogende reparatie. Een drama waar de konsekwenties nog niet van kunnen worden overzien en voor mij voldoende reden bij mijn cynische opmerkingen over dat kwetsbare lijf te blijven.

Phiene, de namen

Het geboortekaartje is de deur uit met daarop ook haar weblogadres: http://pclcreemers.blogspot.com/
Haar namen zijn Phéline Christina Lucie.
Chistina, oma van Karlijn.
'Lucie'?
Op haar blog legt Phiene samen met haar ouders haar namen uit. De derde naam ontleenden ze aan mijn geboortenamen: Cornelus Martinus Lucie Marie. Al mijn zussen en broers dragen in hun rijtje de geboortenamen Marie of Maria, vernoemd naar de moeder van ons moeder, Anna Maria Schoenmakers (1887-1952).
Maar wie is Lucie in godsnaam?
Ongetwijfeld een tante van mijn vaderskant. De buit wordt immers eerlijk verdeeld.
In de archieven van Creemers-Tulkens bevindt zich een aanzet van een stamboom van de moeder van mijn vader To Tulkens. Toen mijn oma's vader, Andreas Tulkens, op 14 februari 1899 in Stramproy overleed, bleef de weduwe, Joanna Maria Moors achter met vier kinderen. Ze hertrouwde met een zekere Peter Joannes Creemers. Uit dat huwelijk werd tante Lies op 2 augustus 1903 geboren.
Daar heb je de Lies, Lucie, het halfzusje van mijn oma van vaderskant.
Zij overleed in 1993, bijna 90 jaar oud. Haar man ome Sjang haalde zelfs de gezegende leeftijd van 93 jaar. Zij woonden in Stramproy bij opa en oma op de hoek. Ik herinner me daar tijdens onze logeerpartijtjes bij opa en oma verse melk te gaan halen. Tante Lies droeg een enorme boezem waartegen ze het ronde brood hield om het in kloeke plakken te snijden. Menigmaal heb ik daarbij gedacht 'als dat maar goed gaat'. Ze stopte altijd op tijd, gaf mij een zoen, die ik, zo weet ik nu pas, te danken had aan mijn derde naam.
(Maar...Lies is een afgeleid van Elisabeth...Waar is Lucie in godsnaam? In the Sky??)

In 'Piep, een kleine biologie der letteren' geeft Midas Dekkers het antwoord op de vraag waarom de negen maanden zwangerschap bijna te kort is voor zoiets eenvoudigs: het bedenken van een naam. Je naam is een gedicht betoogt hij in dit prachtige kleinood en dat te scheppen vraagt heel wat aandacht en doordenken van de ouders. ( lees verder blz 33)

In 1966 dichtte Neeltje Maria Min:

noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o,noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Nu ik toch op de literaire toer ben, verwijs ik naar het schitterende en ontroerende familieboek: 'De wet van Spengler' van Jaap Scholten. In de beschreven familie komen veel naamsherhalingen voor. Dat komt niet uit gebrek aan fantasie "maar doordat we zoveel van elkaar hielden". (blz 185)
Voor de duidelijkheid: bij de Spenglers gaat het over de eerste namen.
Het is ondenkbaar in deze tijd om een Phiene Riny of Cora te noemen. Ook een mannelijke volgnaam is voor een meisje niet meer gepast.
Ik heb jaren last gehad van mijn twee vrouwennamen.
Phiene en haar ouders hebben het dilemma goed opgelost: creativiteit in de eerste naam en oma Christina en opa Cor met zijn derde vrouwennaam daarna in liefde gedenken.

Voor wie verder het naadje van de kous wil weten. Wil weten van de hoed en de rand van Phiene/Phéline, wat Karlijn en David maanden hoofdbrekens heeft gekost en nu als een schitterende bevalling op de literaire commode ligt, die leze het bovengenoemde weblog.

Welkom Phiene

Een prachtige geboorte-aankondiging achter hun raam in de Bonifaciuslaan: haar naam met perspexletters geschreven.

Ons vierde kleinkind: Phiene, met ph., is vanochtend geboren.

We hebben er extra lang op moeten wachten, maar het was meer dan het wachten waard.

Een plaatje, zeg nou zelf.

Moeder Karlijn maakt het goed hebben we vanmiddag kunnen zien.

Zoë vindt haar zusje lief.

Dat zal zo wel een poosje blijven. Rivaliteit en territoriumgedrag is van latere zorg, meende ik haar te horen denken.

Zeven pond, haren, een mondje van mirabellen, oortjes als stoofperen, handjes van een koalabeertje, een neusje zoals die van...? Het is er allemaal. Ze is gekomen in de 'piep'-boekenweek, één dag voordat pappa David 32 jaar wordt.

De slingers kunnen voortaan de gehele maand maart blijven hangen.

Geven en nemen

De prijs voor de houdoeverwijdertip werd afgelopen zaterdag bij Lieke (zie foto: midden) thuisbezorgd. Zij gaf de drie jaargangen Filosofie Magazine direkt door aan haar zusje Aafke. Pikant détail: het nummer van FM dat voorgehouden wordt handelt over de schoonheid van verval. (klik voor vergroting op de foto)

15 juli 1970 Boven op de Würzenpas, Oostenrijk. Op weg naar het eiland Rab, Joegoslavië. V.l.n.r.Riny, Tine, Ad.

Ik heb niet veel vrienden.

Het is opmerkelijk dat twee ervan de naam Ad dragen.

Ad O. Ik schreef in 1999 een boekje over hem: 'Ad, herinneringen aan een vriendschap'. 40 stukjes herinnering.

Ad J. is al vanaf mijn 18 e jaar in mijn leven. Onze vriendinnen werden vriendinnen. We gingen samen op vakantie, zoals in 1970 naar Joegoslavië. Het jaar erop naar Roemenië. Avonturen, waarin je elkaar nog beter leerde kennen.

Onze vriendschap kende toen een piek, later toen onze kinderen ouder werden, verwaterde het contact.

Toen ik afgelopen december afscheid van mijn werk nam, wilde ik graag vertegenwoordigers van mijn 'afgeronde geschiedenis' om me heen. Ad en Tine hoorden daarbij.

Ad was even voor mij uit loondienst gestapt.

Kort na 11 december kreeg hij te horen dat hij darmkanker had.

Mijn angst en verwarring kan, zo heb ik vaker ervaren, het beste bestreden worden door contact.

Zondag jl. bij hen op bezoek.

"Wat een kerel", zei ik twee uur later in de auto tegen Riny.

Ik kende hem goed, dacht ik, maar mijn bewondering voor de wijze waarop hij zijn ziekte droeg had ik niet zo voorzien.

Hoe is een wijze van dragen van leed dat bij mij zo'n indruk maakte?

Opsommend:

1. Realistische kijk, nuchtere informatie, rationele benadering. "Zo is het nu...daar moeten we verder mee."

2. Accent op het volle deel van de fles. 'Wat kan ik, wat wil ik' - benadering." Tussen de behandeling met chemo en bestraling en voor de operatie in april gaan ze nog een reis maken. Vol overgave werkt hij dagelijks aan een loungebank voor zijn zoon.

3. Geen overfixatie op zichzelf en zijn ziekte; de wereld bestaat uit méér. Interesse voor de ander: "Hoe gaat het je af nu je met pensioen bent?"

4. Begrijpt dat de ander verdriet heeft. Zijn belangrijkste zorg: hoe troost ik mijn familie?

5. Op tijd relativeren. Toen Tine vroeg om de drank te gaan halen, reageerde hij met een knipoog: "Doe jij het maar, ik heb kanker..."

In een 'een leven lang leren' houding reflecteer je op alledaagse gebeurtenissen en voorvallen. Je probeert te nemen wat voor je belangrijk is en dat je eigen te maken. Onder gebeurtenissen en voorvallen vallen allerhande vormen van communicatie zoals boeken, films, beelden, gesprekken.

In 'Houdoe' o.a. schreef ik naar aanleiding van het boek van Philip Roth 'Patrimonium' in column 31.

Dat is nu ongeveer een jaar geleden.

Mijn leven, ons leven dendert maar door.

De vraag blijft me bezig houden:

Hoe doe ik wat me past, hoe doe ik het op een goede wijze?

Zo'n bezoek van afgelopen zondag helpt me bij het formuleren van antwoorden.

Bij het afscheid zeiden we tegen elkaar de banden weer aan te trekken.

Want we hebben elkaar nog heel wat te geven.

houdoeverwijdertips slot

De ideeën blijven binnenstromen.
Van Ton T., zie 'Houdoe' column 37. 'Fontys en de Kunsten', ontving ik afgelopen week de volgende tip:

Reis met je restant aan Houdoe's naar het Lieverdje in Amsterdam. Nodig vantevoren de pers uit, breng passende oorlogskleuren aan op je Mannetjesgezicht en stapel daarna je boekjes in een magische cirkel rond het Provo-monumentje. Als postuum eerbetoon aan Jasper Grootveld steek je daarna de brand in een echte Hajeniussigaar, ondertussen rare danspasjes makend. Wanneer je tegelijkertijd ook nog in staat bent monotoon en met stemverheffing alsmaar de klanken 'houdoe' uit te stoten, heb je gegarandeerd niet alleen de belangstelling van de aanwezige pers gewekt, maar zul je ook zien dat het inmiddels royaal toegestroomde publiek er alles voor over heeft een van je boekjes te bemachtigen. Zeker als je daarbij middels gebaren te kennen geeft dat je -behalve in je sigaar- ook de brand in je restantpartij boekjes wilt gaan steken. . .

Fantastisch idee.
Hommage aan Jasper G.: kan op de heilige grond van deze anti-rookmagiër maatschappelijk verantwoord een sigaar tot me nemen, PVV en ander publiek dreigen met grommende zuidelijke syllaben en nadien even met Luca spelen.
Maar...
De boekjes zijn weg, op, verdwenen, uitverkocht, verwijderd kortom middels de eveneens nagekomen tip van nicht Lieke, die adviseerde de boekjes als schat te begraven.
'Worden ze over laten we zeggen 100 jaar gevonden, dan word je bekend als de ontdekking van Valkenswaard en wellicht alsnog beroemd.'
Zoiets suggereerde ze.
Boekjes kwijt en in het verschiet "alsnog beroemd".
Heel aardig. Maar wat de doorslag gaf om haar de prijs te gunnen was de ontboezeming dat ze voornamelijk reageerde om de drie jaargangen Filosofie Magazine te verwerven voor haar zusje Aafke.
Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen van zoveel zusterliefde.

Restte me een goede begraafplaats te vinden.
In onze tuin staat mijn beeld 'Memento Mori' ( zie blog 23 juni 2007). Daaronder heb ik het restant 'Houdoe's' als een sarcofaag verpakt in een mini catacombe gelegd.
Via een luik onder het pad stuit een van de volgende bewoners bij restauratie van de inmiddels gedateerde reflectietuin uit de beginjaren van de 21 e eeuw over een eeuw of wat op deze geheime ingang.
Valkenswaards Nieuwsblad wordt gebeld. Zo komt het balletje aan het rollen.
Creemers? Met 62 jaar al met pensioen? Onderwijsvernieuwing, Competentiegestuurd onderwijs? (Dat is toch niets nieuws?) Houdoe, hoe spreek je dat uit? Een scooter, een Hogeschool? Wat zijn dat voor rudimenten?

Mijn achter-achterkleinkinderen worden benaderd.
Ja, ze kunnen zich de familieverhalen herinneren.
Er schijnt nog een blog rond te zweven.

En zo wordt Lieke, mijn nichtje, ook wereldberoemd als de ideeënnimf voor dé Houdoeverwijdertip.

Houdoeverwijdertips 2

Winnie, mijn schoonzus, suggereerde: Recycle Creatief, initialen van mijn levensgezel, dat moest wel een gouden idee zijn.

Een luxe zwerversdoos bedacht.

Kartonnen doos bekleed met Houdoe's en onder een lantaarnpaal gezet met daarbij een bordje 'luxe zwervershonk voor moderne nomade'.

Luxe zeker, want extra geïsoleerd: dak vloer en wanden met Houdoe's bekleed, te lezen als verwijzing naar de eigen keuze en verwijt naar de maatschappij.

Die nacht niet geslapen en de volgende dag in alle vroegte gaan kijken en zie, hoor, een sonoor gesnurk klonk uit de doos.

Zachtjes op een van de boekjes getrommeld.

Slaapkop stak hoofd uit het dak, drank walmde naar buiten.

Het was een zwerver. Overduidelijk. Met een bordje voor zijn kop: 'Recessie-zwerver'.

"Bent U een slachtoffer van....?" vroeg ik meelijwekkend.

"Welnee", legde hij uit. Het was een carnavalsstatement.

Hij had meegedongen voor de prijs in de categorie Creatieve Creatie.

"Bent U dan geen zwerver?" constateerde ik teleurgesteld.

"Juist niet."

Hij legde uit.

Wie in deze dagen als boer verkleed gaat, is geen boer, een Arabier geen Arabier, een prins geen prins, een zwerver...juist, geen zwerver.

Wat hij met het verblijf ging doen vanaf aswoensdag, vroeg ik hem.

"As wat? Hij was duidelijk geen christen. Vierde carnaval als begin van de lente.

En de doos, die zou hij bij het oud papier zetten.

"Niet bij het oud papier," gilde ik, "dat is tegen de regels."

Hij keek me meewarig en een beetje angstig aan."Keep cool man, als je wilt mag jij dit verblijf hebben." En zo snel hij maar kon verdween hij uit het zicht.

Daar stond ik met het zwervershuis.

Daar stond ik met zovele Houdoe's.

Laat ik het eens op de slinkse toer proberen:

Wie raadt hoeveel Hoedoe's in mijn zwervershuis verwerkt zijn krijgt 42 Houdoe's kado.

Natuurlijk niemand die hierin trapt.

Rest me tot slot een nagekomen tip.

Een tip van mijn nichtje Lieke, die gaat voor de prijs voor haar zusje.

Lumineus idee.

Maar of dat werkt.

Deze week proberen.

Volgende week bericht.

Houdoeverwijdertips 1

Van maar liefs drie kanten ontving ik op mijn vraag in mijn vorige blog 'Hoe van de overtollige Houdoe boekjes te geraken?' een reactie: een schoondochter, schoonzus en een schone ex-collega namen de moeite. (De laatste evenwel slechts mondeling tijdens haar bezoek zaterdag jl. Wil zij meedingen voor de voorgehouden prijs - drie volle jaargangen 'Filosofie magazine' - dan dient ze alsnog schriftelijk te reageren eventueel via mail cmlmcreemers@onsbrabantnet.nl)

Allen toonden zich even origineel als hulpvaardig. Mijn dank is welgemeend groot, het verplicht me de diverse tips uit te proberen opdat ik de prijs overwogen uit kan keren.

De eerste tip die me aanlokte en uitvoerbaar toescheen kwam uit het zeven-tipslijstje van Femke: breng boekjes naar de Slegte, verstop ze heimelijk onder de C.

Zo toog ik maandagmiddag jl. naar het Eindhovens filiaal van de ramsj en tweede handsboekwinkel in mijn jack een vijftiental pocketjes 'Houdoe' verborgen.

Op de derde verdieping staan de romans. Dit leek me de juiste plek, hoewel ik even aarzelde tussen deze en de collectie 'beschouwende non-fictie'. Die laatste is echter zo klein, dat het mijn daad al te snel ontdekt zou worden.

Ik maakte ruimte tussen de spirituele werken van Carlos Casteneda en Charmaine Craig's geromantiseerde historische roman over de vervolging van de door de inquisitie 114 aangeklaagde inwoners van het dorpje Montaillou. Vijftien C.C.-tjes tussen twee grote C.C.'s. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen.

Was het ijdelheid of wilde ik slechts bewijs van mijn daad dat ik even draalde en een foto van het nieuwe stilleven maakte?

De Sony stond zoals gewoonlijk op Automaat. Het felle flitslicht verraadde mijn positie. Binnen enkele seconden stond de streng besnorde filiaalhouder tegenover me en vroeg uitleg.

Ik heb naar waarheid geantwoord.

Hij geloofde me slechts ten dele, vermoedde dat ik meer boeken had gedumpt. Behalve de terzijde staande C.C.'s ook nog eens de Reader Digest uitgave van Don Quichote van Cervantes. "Echt literatuur voor een sujet als U, ons nooit aangeboden, voorzover ik weet."

Ik werd verplicht om de handel mee terug te nemen. Kreeg hiervoor genereus de plastic reclametas van de zaak, dat wel.

Nu zit ik nog steeds met teveel Houdoe en bovendien extra papieren last.

HELP!!

(Bied gratis aan: Don Quichote in bovenbeschreven uitgave. Verplicht hierbij drie exemplaren 'Houdoe' af te nemen. Graag reactie.)

Familie 2/ Post-Mannetje

De mensheid kan worden gezien als schuim die bestaat uit talloze belletjes. Belletjes die relatie en verwantschap voorstellen. Een familiebel bestaat uit tweerelaties, uitgebreid naar een gezin, uitdijend naar horizontale en verticale familiestructuren. Zo bezien bestaat een individu enkel in zijn relatie.
Vertrouwen, liefde en belang zijn groter naar gelang de dichtbijheid van de belletjes.
Andersom zijn wantrouwen, angst en onverschilligheid groter naarmate de afstand groter is.

Ik ben in slaap gevallen boven een artikel over Martha Nussbaum 'Oplevingen van het denken. Over de menselijke emotie (2001)', waarin zij de mensheid beschrijft vanuit het individu dat steeds grotere cirkels om zich heen trekt. Naarmate de afstand groter wordt groeit de onverschilligheid. De Amerikaanse filosofe bepleit een (onnatuurlijk, tegenbelangelijk) denken vanuit de buitenkant.

Het verschil in schuim en cirkels is het uitgangspunt: de relatie of het individu.

In mijn afscheidsboekje 'Houdoe' reflecteert mijn alter ego
Mannetje in column 17 'Afscheid' (van een collega) over het type mens/manager.
"Je kunt mensen verdelen over diegenen, die gericht zijn op community en zij, die grotere waarde hechten aan persoonlijke autonomie" staat er om vervolgens (in aansluiting van de ideeën van de aldaar onvermelde Ken Wilber in 'Een beknopte geschiedenis van Alles' over het verbindende patroon) te suggereren dat dit het natuurlijke verschil vormt tussen vrouwen en mannen.
Ik droom het vrouwelijke schema aan de hand van een mannelijk schema van een vrouwelijke filosofe.
"How strange!"

Met wie kan ik mijn verwarring delen?
Dat is wel de grootste vraag sinds 11 december.
Voorheen was er altijd wel een collega aan wie ik mijn gedachten kwijt kon.
Nu laat ik verwarring achter in één van mijn dagboekjes.
Een blog is hiervoor eigenlijk ongeschikt.
Die begint doorgaans met een of meerdere foto's van de week. Daarop een tekst.
Zo zou ook déze blog dienen te beginnen; met een familiefoto, vervolgens een beschrijving van een daaraan gekoppelde recentelijke gebeurtenis, een lichtvoetige reflectie en conclusie als slot.

Maar ik wil iets kwijt.
Over hoe deze familieman denkt en doet.
Over de kracht en het gevaar van dat denken en handelen.
Maar mijn niet te verruilen podium is afgebroken.
Her en der ligt nog wat vuil.

Voetnoot/noodkreet.
Ik zit opgescheept met tientallen exemplaren van 'Houdoe'. Krijg a.s. zaterdag als oud-collega's Hellen en Leny op bezoek komen nog enkele tientallen restantboekjes.

Prijsvraag.
Hoe bevrijd ik me gezond van mijn autonome testament van mijn vorige leven, mijn reisverslag van mijn laatste werkzame jaar?
S.v.p. geen reactie: "Bij het oud papier".
De beste inzender ontvangt de laatste drie jaargangen van 'Filosofie Magazine', het beste blad na het laatste nieuws om toch nog te kunnen slapen.

Verlost van deze ballast zal ik me daarna terugtrekken in mijn familiecommunity en me voorts houden aan de juiste blogcode.

Mijn familie 1

Over het verloop van de ziekte van Mat schrijven heb ik de laatste tijd angstvallig gemeden, bang dat wat ik zou melden het volgende moment achterhaald zou zijn of erger, dat ik met mijn woorden het broze proces zelf zou verstoren.
Ja, we hebben ons hart vastgehouden...
Weken ging het almaar slechter totdat het zo slecht gesteld was dat stilstand achteruitgang betekende. Sommige medici spraken van een noodzakelijk wonder en dan weet je hoe laat het is.
En toen kwam 15 januari het eerste bericht dat het niet slechter ging, misschien, misschien een tikkeltje beter. Sindsdien lijkt een wonder iets dat zelfs in deze tijd onze voor het grootste deel cynische en ongelovige familie gegund wordt.

De jaarlijkse familiereünie was inmiddels door het organiserende tweetal opgeschort. De argumentatie: 'Mat kan er niet bijzijn' was natuurlijk niet de ware reden, immers vaker moesten leden van de familie het plotseling laten afweten, maar je kunt moeilijk 'angst voor plotseling heengaan' rondmailen.
Ik begrijp die magische angst voor het (geschreven) woord.
Zeggen is tot daar toe, schrijven is vastleggen.
Kwetsbaar en onomkeerbaar.

Nu heb ik het lef om over Mat te schrijven.
Ik wil echter vooral over de kracht van een familie schrijven.
Een grootfamilie met zovelen samen opgegroeid vooral van het mannelijk geslacht, dat de rivaliteit ervanaf spatte, waardoor volgens Atte Jongstra in 'Klinkende ikken', privédomein 266 pag 73, bewondering en respect verdampen, een grote familie die, desondanks, zich sluit alsof ze zelfs satan de weg verspert, leden van een gemeenschap, gratuit, wellicht uitstervend, die als het om stamcellen, nieren of andere organen zou gaan die je levend af kunt staan in de rij zouden staan.
Bij een hart kan ze alleen maar hopen en hun eigen orgaan daarbij vasthouden.

Zo'n familie houdt één keer per jaar een reünie.
Dat is tradiegetrouw na 25 november en 5 januari, de sterfdagen van onze ouders zijn weer herdacht, de dagen worden langzaamaan weer langer en er is blijdschap om onder elkaar te zijn.
Zo'n reünie is bijna iets sacraals.
Daar mag geen woord over worden vuil gemaakt.
De dood is echter vuil en vilein.
Mat lijkt hem voorlopig de deur te hebben gewezen.
Hij maakt zich weer druk over spaarloonregeling en pensioen.
En ik?
Deze klinkende Ik durft er nu zelfs over te bloggen.

Opruimen 3

Niveau drie van opruimen, het verkleinen van de fysieke ruimte, waardoor opruimen noodzakelijk wordt, is niet het motief van mijn ruimwoede, hoewel Riny zich soms zorgelijk uitlaat over een mogelijk toekomstige verhuizing.

"Waarom zouden we verhuizen? Er staat toch geen maat voor het maximaal aantal kubieke meters dat we mogen betrekken? Een bevoogdende en bemoeizuchtige regering waagt zich hooguit aan bestiale eisen, zoals 'maximaal vier kippen op een vierkante meter' als scharreleis.

En waarom zouden ons de kubieke meters boven het hoofd groeien en niet de vierkante meters buiten?"

Zo bazel ik tegen haar in de door mijzelve kort gegunde pauzes. Ik heb haar door. Zij wil me afleiden. Van winkelen wil ik echter niet weten.

"Spullen aanschaffen, waarover je over enkele jaren moet afvragen: Stort, Het Goed, Marktplaats of garage...?"

Het ruimvirus zit diep in mijn lijf: weg met de balast, buitendeurs, tenminste uit het zicht.

Ben ik op weg naar het een na hoogst bereikbare niveau van de ware opruimer, het niet(s)-hebben,?

Cor, de zen-boedhist van het Zuiden?

Uiteindelijk zullen we allen het hoogste niveau van ruimen bereiken, dat van het niet(s)-zijn, ik niet uitgezonderd.

Zo denkende ruim ik voort.

Onze garage is spullens intern eindstation bij gebrek aan een zolder.

Afgelopen weekend voor de nostalgia, waarvan ik nog geen afscheid kan nemen vier kloeke schuifdeuren laten monteren (zie foto's). Zo lijkt het weg, zolang ik niet ga schuiven.

Afgelopen weekend een verplichte pauze.

Die kon worden opgelegd door mijn kleinkinderen.

Ik zag ze alle drie.

Ze hadden geen belangstelling voor mijn nieuwe orde.

Ze wilden spelen en kraaien

Ik gaf ze hun zin, want wat ík doe lijkt dan zonder zin.

Toch heb ik vandaag een nieuwe planning gemaakt.

Na de aanpak van drie ruimtes - de garage, de computerkamer en de schuur, de Eekhoorn - zal ik thematisch gaan ruimen: de schilderijen, etsen, lino's, litho's, kortom al het beeldmateriaal on-stock krijgt een beurt.

Vóór de schuifdeuren staan de te fotograferen objecten, waar we vanaf willen. Ze hebben dienst gedaan, het netvlies gestreeld, getroost en verleid.

We zijn verzadigd van deze beelden.

Het Goed en Marktplaats zullen hun eindbestemmingen zijn.

Want het moet gezegd en geschreven worden. Met een schilderende medebewoner lopen de kubieke meters snel vol met nieuwe beelden.

En om die te ruimen ben ik nog niet gek/wijs genoeg.

Opruimen 2

Ik heb een zwager.

Mijn zus zegt dat hij goed kan opruimen.

Zij bedoelt: hij krijgt altijd meer spullen in een ruimte als een ander.

Dat getuigt van geometrisch inzicht, dat van pas komt bij opruimen op het eerste niveau.

Een hoger niveau van opruimen is het van de hand doen, weg doen om ruimte, fysiek danwel psychisch te creëren.

Ik heb veel bewaard (kon veel opruimen) en wil nu opruimen op het tweede niveau.

Twee voorbeelden.

1. Twee abc's, van Riny en mij.

In een vitrine zijn de letters in gipsen iconen weergegeven. Er horen twee boekjes bij. Dit kunstzinnige gevaarte vonden we als surprise bij onze deur in onze toenmalige woning aan de Velddreef in Waalre. We schrijven december 1973. Carel en Anja Geenen, toenmalige vrienden, waren de makers. We zijn hen uit het oog verloren, toen ik van baan veranderde. Dit werkstuk herinnerde aan die vrienden van weleer. Een aantal jaren geleden, vlak nadat Riny te horen had gekregen dat ze borstkanker had, wilde ik het opruimen. Bij toeval hoorde ik van Geert Jan, de oncoloog, dat bij Anja eenzelfde diagnose was gesteld. Ik durfde of wilde het werkstuk toen niet wegdoen. Voor Anja liep de ziekte fataal af. Hoe haar laatste dagen waren hoorde ik nadien, toen ik als directeur Biloba in aanraking kwam met mijn evenknie bij Avans, Carel. Ik heb over onze ontmoeting na jaren geschreven voor mijn familie. We hadden een opdracht voor de familiereünie gekregen om een dag in oktober te beschrijven. Het was de dag van onze hereniging.

Carel en ik zagen elkaar daarna frekwent, maar toen Avans een andere koers koos, verwaterde ons contact voor de tweede maal.

Al die tijd bleef ons relatie-alfabet bewaard.

Nu wil ik ruimte scheppen en heb het voorzichtig gedemonteerd.

Het hout in de kachel zal een avond onze woonkamer verwarmen.

2. 21 mei 2004.

Thomas en Femke hebben met een prachtige trouwkaart hun huwelijk aangekondigd. Het logo is een hart, gevormd door de omkering van hun eerste letters. De avond voor hun trouwen hebben we in Valkenswaard familie en vrienden uitgenodigd.

Voor de garagedeur had ik hun logo levensgroot geschilderd op twee immense MDF panelen.

Een week aan gewerkt. Een avond gebruikt.

Een mooie herinnering. Dus bewaar je het. Ergens achterin de schuur ( De Eekhoorn) herinnerden de panelen aan die prachtige mei-avond.

Ik heb ze gisteren stuk gezaagd om ze in de loop van deze week naar de stort te vervoeren.

Bij het verwoede opruimen, waarvan hier twee voorbeelden om te laten zien dat dit een intensief proces is, schiet me voordurend de mooiste boektitel, die ik ken door mijn hoofd: 'Wat voorbij is, is een droom' van Aksel Sandemose. De nederlandse vertaling is in 1979 verschenen bij Meulenhoff. Ik kon dit zojuist verifiëren, omdat dit boek alle opruim-aanslagen tot nu toe heeft doorstaan.

Ik koester herinneringen waarnaar bovenstaande ex-objecten verwezen met liefde. Ik heb hun fysieke aanwezigheid niet meer nodig ondanks dat ik daarvoor voldoende ruimte voor heb.

Misschien is dat de drive van mijn opruimwoede, te weten dat ik ook met minder ruimte voort moet kunnen gaan.

Misschien moet ik de ruimte zelf verminderen.

Dat is dan opruimen op het derde niveau.

Opruimen 1

In de literatuur over wat te doen bij de start van het pensioen staat opruimen veruit op de eerste plaats.

Ik had me dus voorgenomen dat niet te doen. Je bent altijd op zoek naar iets eigens in de grote massa.

Maar desondanks werd ik naar mijn in de laatste veertig jaren verzamelde spullen gezogen. Onder het mom om ruimte te creëren dook ik allereerst de garage in, waar zich heel wat paterfernalia onder stof en spinrag verborgen hield.

Riny attendeerde me vooraf op Marktplaats 'waar Uw spullen nog een daalder waard zijn'.

Zo staat er sinds kort onder de montere oproep 'bieden maar' mijn complete Keesings Historisch Archief uit de jaren zeventig te wachten op advertentiebezoek en afname.

'U hebt 12 bezoekers en nog geen bod', mailde de marktmeester zojuist.

Verder trof ik mijn Philips Pro 12 met meer dan 30 BASF banden vol met zeventiger jaren muziek onder jaren opgebouwd stof. Doekie over de stofkap en hij blonk als nieuw. Maar de muziek liet het na al die jaren onbruik afweten. Met mijn ondeskundige lekenogen zag ik, toen ik schuin de machinekamer inkeek dat er een palletje los zat, juist dát palletje dat de band tegen de drie geluidsspoelen aan moet drukken.

"Voor kapotte spullen kun je geen geld vragen", was Riny's oordeel. Gelukkig heeft Marktplaats de button 'gratis' ter beschikking.

Met weemoed vond ik de laatste restanten van mijn hockeyverleden: acht sticks.

"Cradle to cradle' heb ik ze allen - op één na , want misschien nog eens een veteranenpartijtje - doormidden gezaagd opdat ze dan in de allesbrander passen.

Terwijl ik deze blog zit te typen word ik gebeld. Een niet mis te verstane inwoner uit Limburg zegt gulzig de Pro 12 vanavond op te komen halen.

Even later een volgende Pro 12 belangstellende aan de lijn.

"Sorry is weg, maar hij was toch kapot...".

"Kan alles maken, mijnheer..."

Zo iemand. Een sympatiek teleurgestelde, zie je nog maar weinig.

Even heb ik overwogen om hem zeven gekapotte hockeyssticks aan te bieden.

Ik kan er slecht tegen mensen teleur te moeten stellen, dus heb het gesprek kort gehouden om als de wiedeweerga de gratis advertentie eraf halen...

De eerste APB-dag

In de vroege ochtend ligt er al tien centimeter sneeuw.

Het is mijn eerste echte pensioen-dag.

De eerste keer in mijn leven dat ik de latten onderbind.

Het zijn houten latten, die ik genomen heb.

Maar een kniesoor, die daarover valt.

Onder de ijsberg

De eerste twee foto's zijn afgelopen zondag genomen bij het dichtgevroren Kanta-ven tussen Valkenswaard en Waalre. Als David natuurijs ziet dan moet hij schaatsen. Zo kregen opa en oma de gelegenheid om met Zoë rond het ven te wandelen.

De overige drie plaatjes zijn een kleine selectie van afgelopen kerst met de drie kleinkinderen. Het was een waar familiefeest met kadootjes, spelletjes en lekker eten. We realiseerden ons enkel jongensspeelgoed in huis te hebben. Zoë wilde evenwel best met auto's spelen. Luca hield haar angstvallig in de gaten, dat ze niet met zijn rode BMW zou gaan toeren. En och, er is altijd nog een man/vrouw neutraal speelobject: prinses Noa.

Het feest werd overschaduwd door het plotselinge bericht dat Mat die avond voor de tweede maal binnen tien dagen met spoed geopereerd moest worden aan zijn hartkleppen.

Na de soep kreeg ik geen hap meer naar binnen.

Regelt mijn onbewuste dit?

Ik had zojuist een eerste, op mijn afscheid gekregen boek gelezen: Ab Dijksterhuis Het slimme onbewuste. Een aanrader!

Ik had wat het ziekteverloop van Mat betreft, inclusief deze operatie, een en ander bewust op een rijtje gekregen door veel met anderen erover te spreken, vat mijn onbewuste me volop bij de lurven, lurven, die blijkbaar in de buurt van mijn maag zitten...

Krijgt Dijksterhuis gelijk met zijn ijsberg-metafoor, mijn onbewuste de regie, maar leuk is anders.

Dat op zo'n moment de kinderen en de kleinkinderen in de buurt zijn (bewust en onbewust) is een zegen.

Het nieuwe jaar met de buren ingeleid. Overbuurman Frans (zie november-ellende) bleef ook tot vier uur zitten tot verbazing van iedereen. Hij was tot eind 2008 nog tot niets in staat. En zie, daar zat de oude Frans een gat in de nieuwe nacht te kletsen.

"Die is weer terug", dacht ik.

Nu die andere nog.

Test

Deze foto is een van de eerste die ik met mijn nieuwe fototoestel maakte.

Zoë logeerde voor het eerst bij ons en het was, zoals op de foto te zien valt, een succes.

Minder succes oogstte ik met het downloaden van foto's van het logeerpartijtje van Luca, dat daarna plaats vond.

Eerst werden de foto's niet door mijn computer herkend, vervolgens kon ik ze, ook niet via een omweg downloaden.

Oorzaak?

Foto's genomen in RAW bestand, die mogelijk te groot en overigens niet te comprimeren zijn.

Ik moest de foto's in een nieuwe directory opslaan, die niet meer door Blogger via mijn oude e-mail adres herkend worden.

Mogelijk andere oorzaken...

Kortom ik ben blij dat Karlijn a.s. kerst hier in huis is.

Nawoord.

Kerst zit erop.

Ik kreeg van zowel Karlijn, Femke, Thomas als David tips over mijn RAW uitstapje: "Leuk voor professionals."

Ik moest me maar eerst verdiepen in het gewone werk zoals jpg, tif en eventueel inladen in e-photo.

Je knikt beschaamd. Vroeger wist ik alles van ASA, diafragma en sluitertijd, ontwikkelde zelf mijn volgeschoten filmrolletjes en deed truukjes in ontwikkelaar, stop- en fixeerbad.

Geen hond die daar nog naar luistert. De leermeesters van weleer zitten weer in de lesbankjes.

Wat van belang blijft is standpuntbepaling, uitsnede en belichting. Maar dat kan allemaal wachten tot in de moderne donkere kamer, de compjuter.

Tijdens de gezellige, familiaire Kerstbijeenkomst ging mijn toestel van hand tot hand. En nou moet ik gaan inladen, selecteren en bewerken...

Er zijn 54 foto's gemaakt; lees op de diplay dat er nog 1957 op mijn 8 gieg kaart passen...

Ik denk terug aan de tijd van de 24 en 36 opname-rolletjes, van het kilozware flitsapparaat en van de spanning dagen later hoe het allemaal op de plaat tevoorschijn kwam.

Achter me op tafel ligt nu een berg van antieke fotoapparatuur: mijn Pentax, Minolta en Canon, lenzen, flitsapparaat, filters. Het kan allemaal weg.

Er is een nieuwe hulp in huis.

De Sony Alpha maakt al het andere overbodig.

Nu heb ik een nieuw probleem, dat vele malen groter is dan het RAW geheim.

Hoe die fotohobby uit het verleden weg te gooien?

Ik denk niet dat ik mijn kinderen hierbij om hulp kan vragen.

Verslag van mijn Fontys-afscheid

De enige smet op mijn afscheidsfeest was de afwezigheid van Mat en Nelleke.

Verder overtrof het mijn stoutste verwachtingen.

Een verslag in één bloglengte is onmogelijk of het moet bij een zeer grove schets blijven.

De opzet

De indeling van een officieel middag- en inofficieel feestelijk avonddeel is me goed bevallen. Niet iedereen maakte beide delen mee zoals Riny en ik. Zij die de hele dag meemaakten hebben ervaren dat het een mooi, aanvullend programma was.

De woordjes

Zoals ik in mijn laatste woord, die middag aangaf: "Als de helft waar is, voel ik me nog gestreeld!" De door een stijlvolle Leny aan elkaar gesproken praatjes gaven alle blijk van waardering, betrokkenheid en zorgvuldigheid. Uit de video met de bijdragen van diverse Fontysmedewerkers, die mijn gehele periode belichtte, trof het me dat ieder zijn eigen herinnering had. Elly gaf in een knappe vogelvlucht mijn carrière weer en dook af en toe in een toelichtende anekdote. In alle bescheidenheid: lof!

Dat Marcel buiten planning het podium opsprong ontroerde me, temeer daar zijn woorden over mijn, zo door hem benoemde, professionaliteit ging. Wat wil je meer?

Als onderwijvernieuwer de geschiedenis in? Zal Anton nog heel wat lobby-werk kosten!

De stukjes

Waar in de middag woordjes zijn, daar spreken in de avond stukjes. Een drietal van zeer uiteenlopende aard. Laat ik met het laatste beginnen. De nieuwe Cor werd gezocht naar analogie van wie wordt de nieuwe Joseph. In een perfecte uitvoering werden (positieve) kwaliteiten van mij hilarisch uitvergroot. Tja, dan vind je natuurlijk geen opvolger...Ook voor anderen dan ik was het mooi om te volgen.

De video van mijn broers en zus was welhaast het tegenovergestelde. Met eenzelfde beoogde hilariteit was kennis van het limburgs, een goed gehoor en het op de hoogte zijn van enkele particuliere incidenten - zoals dat ik in 1981 ondanks een jichtvoet tè fanatiek bleef doorhockeyen - voorwaarden om de betekenis te doorgronden. Bert pakte het nadien bondig samen. Het plezier in het maken spatte er vanaf.

Tja en dan mijn twee oogappels David en Thomas, ambassadeurs van hun gezinnen. Zij namen het woord op een ontroerende, authentieke wijze. Het ontroerde me meer dan ik aankom.

Laat ik het daar bij laten.

Het filmpje "Waar is opa?" en de sollicitatie-beoordeling heb ik al enkele malen , steeds nieuwe aspecten ontdekkend, doorgenomen.

De cadeaus

Je doet het er niet om, maar het is mooi meegenomen.

Wat een buit, wat een omvang! De day after met velen samen uitgepakt en geordend. Prachtige boeken, boekenbonnen, wijn... En de hoofdcadeaus: fototoestel (zie foto boven. Dit is de laatste foto op deze blog die gemaakt is met de Finepix, voortaan is de Sony alpha 200 de leverancier) en kleurenprinter van mijn collega's, reis naar Berlijn van familie en als het klapstuk van de dag een reis door West Canada met de trein van de kinderen. En een prachtige Parker-pennenset!! Zie nb.hieronder.

De reis is inmiddels vastgelegd voor juni. Ik zal tien uur later dan gewoonlijk mijn verjaardag vieren.

Dank aan

Aan iedereen die er was ben ik dank verschuldigd. In het bijzonder Hellen, Leny, Anton en Loes. Ik heb dankzij hun kunnen genieten van een prachtige dag.

Tot slot

Zojuist terug uit het ziekenhuis; Mat verslag gedaan van mijn afscheid. Zijn grote belangstelling getuigt van herstel.

Op het einde van mijn bezoek gaf ik hem mijn boekje "Houdoe" met voorin de opdracht : "Bij mijn volgende afscheid ben je aanwezig!"

Hij is per slot van rekening jonger dan ik!

N.B.

Het is woensdagavond 17 december. Een week geleden....

Vanavond kwamen Karlijn en David langs.

Ze hadden nog een cadeau in hun auto gevonden...

Een prachtige set pennen. Op de vulpen staat gegraveerd: 'Dag meester, houdoe mannetje. Je collega's'.

De tranen sprongen in mijn ogen.

Wanneer heb ik dat die dag gekregen? De middag, 's avonds?

Riny kan me niet helpen, noch de videobeelden.

Hoe heb ik gereageerd?

Ik heb de prachtige parkerpen direkt met inkt gevuld. Een heerlijke techniek. Hoe wisten mijn collega's dat ik pennenfetichist ben? Dat is toch mijn goed verborgen geheim?

Mijn intiem dagboek schrijf ik enkel met vulpen.

Ik heb vanavond in mijn dagboek geschreven.

Wat ik schreef blijft geheim. Het is immers mijn intiem dagboek. Zinnen die ík enkel herlees.

Zinnen die verder gaan dan meester en Mannetje. Zinnen, die uit mijn hart komen . Zinnen van Cor, "het eenzame op zichzelf teruggeworpen dier".

metafoor en analogie

Metaforen en analogieën bedenk je niet.
Die dringen zich op.
Mats hart en onze vloer.
De voorvallen in tijd zijn omgekeerd.

Toen ik donderdag jl. de parketeur vroeg hoe groot de kans is dat het nieuw gelegde socupira-parket los zal laten zei hij dat die kans gering is.
Indien wel, dan merkte je dat snel genoeg.

Zaterdag werd Mat met spoed geopereerd aan zijn door streptokokken beschadigd hart.
Het weefsel waaraan de nieuwe onderdelen bevestigd zijn, is aangetast.
Hoe groot is de kans dat die loslaten vroeg ik mijn medisch onderlegde broers, die gewend zijn in percentages te antwoorden.
Hun antwoord is even vaag als dat het in de sterren geschreven staat, dat de toekomst in Gods handen ligt en, zoals de parketeur voorspelde, dat je fouten snel genoeg ontdekt.

Ik schrijf graag zaken aan elkaar.
Die van Mat hebben mijn absolute voorrang.

November-ellende

Sinds 29 jaar - mijn moeder overleed op 25 november 1979 - is november mijn minst favoriete maand.
Ik richtte er zelfs een zelfhulpgroep voor op: de HEND - Help Elkaar November Door - en HEND in HEND steunden we elkaar.
Bij aanvang van November ben ik al op mijn hoede.
Uit welke hoek zal de najaarswind dit keer waaien?
Dit jaar was de maand bijna in een zuchtje voorbij, maar had in haar einde een zeer gemene staart.
De 25 ste was koud voorbij en ik zag om me heen ziekte, dood en andere kwetsbaarheid.

Neem overbuurman Frans.
O.K., hij had geen andere keus dan een operatie of blind worden.
De operatie noemde de artsen technisch gelaagd, het effect van de verwijdering van een poliepje zo groot als een erwt bij de hypofyse zie ik nu dagelijks. Pasje voor pasje schuifelt hij als een hoogbejaarde voorbij. Tilt zijn hand ter hoogte van de heup en zegt dat het wel gaat.
In één snede van vitale Frans tot hulpbehoevende medemens.
Het komt wel goed verzekerde de snij-dokter, de vraag is hoelang dat op zich laat wachten.

Het gaat nooit meer goed komen met mijn 44 jarige collega Ed van SPH, die donderdagmorgen jl. direct na een college dood neerviel.
Ik herinner me de dag dat hij op sollicitatiegesprek kwam. We kregen het beeld van een nauwgezette, toegewijde docent en besloten hem te benoemen. We hebben met onze typering gelijk gekregen. Hij wordt in het memoriam zo herdacht.

En dan ons Matje.
Mijn jonger broertje, augustus jl. zestig geworden. Zie voor een verslag mijn weblog aldaar. Hoe Cor Jung en Frank Freud hem tips gaven voortaan voor zichzelf op te komen en niet al te snel te bagatelliseren.
Met lood in de benen naar zijn werk, zwavel in het hoofd. De pijn, die hij leed zou ook wel daar vandaan komen. Van zijn schoolgemeenschap Weredi hoorden wij de laatste tijd weinig goeds uit zijn mond.
Nu blijken streptokokken de werkelijke boosdoeners te zijn; vuile vieze, gemene bacteriën, die het op zijn hartkleppen hebben voorzien. Uitroeien doe je ze met antibiotica. Zaak is om te zoeken waar ze vandaan komen. Daar gaat het ziekenhuis zich komende tijd mee bezig houden.

"Hij is ernstig ziek en het kan nog een tijdje duren", luidt het bericht.
Een typisch bericht voor november.
Blij dat de maand vandaag voorbij is.

Novembermaand, ellendemaand, rotmaand.