GSM 25 jaar

Waar GSM voor staat weet ik niet precies. Ik houd het op Gamma Samenkomst Management.

De toenmalige faculteit Gamma van Fontys heeft slechts kort bestaan. Vanaf de fusie tussen de faculteiten Sociaal Agogisch met de Para Medisch (1995) tot de opheffing van de faculteiten als gevolg van de reorganisatie Winterlied (2001).

In die korte tijd ontwikkelde de Gamma faculteit zich tot een zeer vooraanstaande faculteit met een krachtige Units/Scholen en ondersteunende diensten, samen het Management vormend.

In 1998 stapte ik over naar de faculteit Educatie en werd directeur van de Pabo Eindhoven.

Kort daarop verdween ook deze faculteit en er ontstonden Hogescholen, die direct onder het Bestuur opereerden. Ik kreeg daarbij de opdracht om een fusie voor te bereiden van alle Fontys Pabo's.

Vanaf 2001 komt het management van Gamma jaarlijks in april een dag bijeen.

Ik stapte er na een invitatie daartoe door de organisator Jos C. pas in 2022 in.

Dit jaar was het voor de 25 e keer dat GSM bijeen kwam.

Er was zoals altijd een mooi programma voorbereid.

Een start in het Mollergebouw in Tilburg met een voordracht 'Fontys actueel en ontwikkelingen' door Martin de Wolf (directeur Fontys Educatie). Daarna bezoek aan de nabij gelegen Circusacademie. 

Na de lunch de verplaatsing naar Duynsberg, een seniorenvoorziening van Prins Heerlijk met een toelichting door Gief van Schijndel één van de GSM-ers op het onderwijsexperiment  "Speciaal MBO in bedrijf". 

Daarna volgde een fotopresentatie van GSM 25 Jaar. De afsluiting, een geweldig diner verzorgd door de catering van Prins Heerlijk. 

Voor mij bestond het hoogtepunt uit de presentatie ter plekke door Gief op het genoemde onderwijs experiment. Gestart in 2007 heeft Gief, een van de founders, in december het stokje doorgegeven. Bij die gelegenheid werd een boekje uitgegeven.

Formeel bestaat Speciaal MBO niet, maar er is duidelijk behoefte aan. 

In Prins Heerlijk op de bovenste verdieping (zie foto) is een prachtige ruimte gecreëerd, waar studenten met een rugzakje kunnen leren om hun MBO diploma niveau 1 en/of 2 in de horeca of in de zorg kunnen behalen.

In het boekje acht mooie portetten van studenten.

De school is van een enorme betekenis geweest voor hun zelfbeeld. Ze prijzen de verwevenheid van theorie en praktijk, de individuele leerroute en de persoonlijke begeleiding.

Inmiddels is er in Eindhoven bij Vitalis/ Wilgenhof 20 eenzelfde experiment van start gegaan.

Het lezen van "Speciaal MBO in Bedrijf" is een genot. 

Ver voor Jette getuigde een aantal idealisten dat het kan: perspectief bieden, dromen waar maken.

 

Alleen goede mensen sterven

Alleen goede mensen sterven is een valse consequentie van de uitspraak  'Van doden niets dan goeds". 

Onzin natuurlijk. 

Ook aan het leven van narcisten, psychopaten en ander corrupt uitschot komt gelukkig een einde.

Stef behoorde ook voor zijn vroegtijdig overlijden tot de categorie goede mensen. 

Ik kon me niet voorstellen dat er iemand zou bestaan die over hem kon kwaad spreken. 

Hij had zijn kenmerkende eigenaardigheden, zeer precies, altijd op tijd. tot in de puntjes gekleed, scherpe humor, soms over het woke randje, hypergevoelig, onzeker in zijn keuzes, analytisch, perfectionistisch.

Dit waren ook de kenmerken die door iedereen op de crematie werden genoemd.

Hij had met een vriend afgesproken en was niet komen opdagen. 

Ongewoon voor Stef en dat zonder zich af te melden.

Alarmbellen.

Mijn broer en dochter spoedden zich naar zijn huis.

De politie stelde een natuurlijk dood vast.

Onnatuurlijk voor een man van 58, die nooit wat leek te mankeren. 

Twee weken ervoor had ik enkele uren met hem gesproken.

Na een turbulente periode - overlijden van zijn moeder, gerommel bij de nalatenschap en ontslag - was hij weer in balans. 

Rouw had zijn plek gekregen gerommel geanalyseerd en binnen no time had hij de perfecte baan gevonden.

We hadden ruim de tijd genomen om over de ideale auto. Hij twijfelde tussen een full electric BMW of Volvo.

De Volvo was pas over een jaar leverbaar maar had uiteindelijk zijn voorkeur. 

Om hem te plagen hield ik hem voor dat BMW, de auto die hij nu reed, toch trouw verdiende.

Twee weken later had hij voor een weekend de BMW voor een proefrit meegekregen en zou hem aan zijn vriend tonen.

Daar is hij dus niet geweest.

Stef was de jongste broer van mijn schoonzus.

Hij was daar kind aan huis.

Ik zag hem ongeveer vier keer per jaar.

Hij zat altijd op dezelfde plek.

Vier keer per jaar spraken we met elkaar.

De 22 jaar verschil in leeftijd vormde geen enkele belemmering, ook niet onze verschillende karakters.

"Bedankt voor het fijne gesprek", waren zijn laatste woorden voor mij, voor hem mijn "Wederzijds".

Lubach vs. Even tot hier

 Een onmogelijke vergelijking.

Vanavond begint 'Even tot hier'; Lubach eindigde afgelopen donderdag zijn seizoen.

Even tot hier is elke zaterdag, 16 weken lang, te zien op zaterdagavond. 

Wu en van der Laan hanteren een strak format, zonder dat het saai is. Ze zijn maatschappelijk betrokken -  binnen de nationale grenzen. 

In  de Belgische pianist hebben ze een schitterende side-kick. 

Muzikaal van hoog niveau, hun stemmen passen in elkaar, hun duetten zijn steeds een genot om naar te luisteren.

Lubach presenteert solo, incidenteel bijgestaan door zijn redactieleden. Hij presenteert vier dagen per week. Op maandag is Diederik zijn vaste gast, die op een ongeëvenaarde wijze verslag doet van het afgelopen sportweekend.

Frits de Wit is de vaste droogkomieke analist, Jonathan van het Reve is steevast de ultra rechtse materialist.

Lubach schuwt geen enkel onderwerp. 

Regelmatig neemt hij het Koningshuis en Trump te grazen.

Ik volg beide programma's al jaren en geniet er elke keer van. 

Dat Lubach vlakker geworden is sinds zijn overstap van de NPO naar de commerciële zender RTL4 kan ik niet beamen. 

Zijn analyses zijn veelal messcherp zijn didactische presentaties van hoog niveau. 

Van mijn kleinzoon Luca hoorde ik dat sommige items op zijn opleiding werden gepresenteerd.

Enkele maanden geleden presenteerde hij het sluiten van het Groninger gasveld.

Boorgaten worden met beton definitief afgesloten, iets waartegen JA21 tegen is.

Tot mijn verbazing pleitte Lubach ook voor het openhouden 'als noodvoorziening'.

Hij leek het belang van velen te stellen boven dat van een minderheid, nood breekt wetten - en beloften scheen zijn argumentatie.

Lubach wankelde voor mij op zijn hooggeachte troon.

Tot donderdag.

Totdat hij me weer ontroerde, bij de strot nam met de stellingname voor Europa, voor niet aflatende steun voor Oekraïne, voor een rechte rug.

Met een kippenvel opwekkende apotheose.

Schuchter zet hij op een speelgoed blaaspiano (?) de negende van Beethoven in, dat langzaam wordt overgenomen door een dubbel groot miziekgezelschap.

Dapper, hoopvol, eensgezindheid.

Zonder ironie, wat hebben we dit nodig!

Chapeau!

De V van Valkenswaard

Deze blog is begonnen met het idee om over tuinieren te schrijven.

Allengs kwamen andere thema's aan de orde.

Om daar eenheid in te ontdekken, stelde ik dat het om onderwerpen ging, die me boeiden. 

Die 'ik' is in toenemende mate een man, die ouder wordt, een opa die over zijn kleinkinderen schrijft, over zijn pensioen, zijn hobby's inclusief tuinieren, over zijn leeservaringen etc. 

Zo deed ik melding van fictie waarin mijn dorp een rol speelde. 

Via Jeroen Brouwers De laatste deur, de laatst bijgewerkte versie van Nederlandse auteurs die zelfdoding pleegden, kwam ik op het spoor van de Valkenswaardse  dichter Jeroen Mettes. 

Mijn schrijven hierover resulteerde in een Jeroen Mettes plantsoen.

Elke dinsdagmiddag bezoek ik de plaatselijke kringloopwinkel enkel om in de boekenhoek naar nieuwe aanwinsten te zoeken.

Afgelopen week vond ik een boek, nam het in mijn hand, niet om het aan te schaffen, maar de titel maakte me nieuwsgierig. Het was een boek dat ik nog nooit in een kringloop had aangetroffen.

Ik sloeg het open en geloof het of niet het het was blz 115, waar Hoofdstuk 22 begint, een hoofdstuk dat de titel "Verzekeringen en Valkenswaard" draagt.

Serendipity.

Thuisgekomen doorzocht ik het boek uit 2004.

Eerste vondst: Hoofdstuk 22 gaat over het opruimen door Venus van het bureau van haar man , die daar Vijf brieven vindt van een Vrouw, alle met een poststempel Valkenswaard. "De brieven zijn in Valkenswaard op de post gedaan. Een stad  (...?) waar ik nooit ben geweest."

Tweede vondst:  Alle 77 Hoofstukken dragen titels die beginnen met een V

Via Google ontdek ik feiten, die ik nog niet kende van de auteur: 73 jaar, een dubbeltalent, weduwe van de schrijver-arts Ivan Wolffers en inmiddels opnieuw verliefd met een 35 jaar jongere man. 

Feiten waarmee ik niets kan.

Ha, hier heb ik iets. Zij schrijft geen fictie. Wat ze schrijft , zegt ze, komt voort uit haar eigen ervaringen, ontdekkingen en studie.

Zou het kunnen zijn, dat de auteur het bureau van Ivan ruimde, nadat hij de diagnose prostaatkanker had gekregen en dat de vijf brieven geschreven zijn door een vroege liefde van hem?

Of moest het onverschillig welk willekeurig dorp of stad beginnend met een V zijn?

Dat laatste verwerp ik, er zijn er zovele van. 

Alleen al hier in de buurt: Veldhoven, Vessem, Venray, Vierlingsbeek, Veghel, Vlierden, Vlijmen, Vught en Volkel.

Nee, ik houd het op hypothese 1: In het postcodegebied van Valkenswaard woonde ruim 60 jaar geleden een jeugdliefde van Ivan Wolffers.

Hiermee is echter mijn ware probleem niet beantwoord. 

Is een titel van een hoofdstuk, waarin mijn dorp voorkomt het waard opgenomen te worden in "Valkenswaard in de literatuur"?

ZES

Mijn DABONO - DAgBOekNOtities - start ik steevast met de rubriek ZES, beter Z.E.S. geschreven, dat staat voor Ziekten, Ellende, Sterfgevallen.

Het valt op dat Sterfgevallen met golven komen.

Het was de laatste maanden rustig op het funuraire front; ziekten, ja, daar kon dagelijks over worden geschreven. 

Nu houden die twee subcategorieën uiteindelijk verband met elkaar, het is een kwestie van wachten.

Afgelopen donderdag woonden we weer eens een  dienst bij met kerkhofbezoek na.

We begeleidden mijn zwager naar zijn laatste rustplaats, het schitterende kerkhofje bij de oude kerk van Waalre.

Op deze aankondigingskaart staat Huub L. als 93 jarige

De periode tussen de ziekte en het einde zijn, hoe ouder je wordt, steeds korter.

Sinds enkele weken had hij last van een open wond, gevolgd door een bacteriële infectie, die niet aangepakt kon worden. 

Een week is hij aan bed gekluisterd geweest, een dag is hij niet bij bewustzijn geweest.

Een dood om voor te tekenen.

Helder van geest tot de een na laatste dag.

Mijn schoonzus, ruim tien jaar jonger dan Huub,  mantelzorgde zo'n drie jaar, zij zorgde voor een mantel, waaronder hij gedijdde.

Hij had nog één vinkje op zijn bucketlist: op zijn 95-e verjaardag met een borrel en sigaar op het terras een lange neus trekken naar de dood. 

Drie dagen voor zijn definitief vertrek vertrouwde hij me toe, dit vinkje te wijzigen: hij zou het vervroegen naar zijn 94-e verjaardag.

Dat zou a.s. augustus zijn.

Zo beschouwd is hij nog te vroeg gestorven.

Model staan

 Bovenstaande afbeelding is een deel van een screenhot van de website van Cordaad Valkenswaard en de andere omliggende gemeenten. Cordaad is een Welzijnsorganisatie.

Ik ben als Onafhankelijke Cliëntondersteuner ingeschreven als vrijwilliger bij Cordaad. 

Vorig jaar kreeg ik een oproep om deel te nemen aan een fotoshoot. 

De foto's zouden worden gebruikt voor de nieuwe website van Cordaad.

De fotograaf kende ik uit een vorige functie. Hij vroeg me ter plekke een kleine workshop conflictbemiddeling te geven.

Onlangs bezocht ik de vernieuwde website. 

Bij de functie Buurtbemiddeling is de foto gebruikt, waar ik de mini workshop geef.

Ik ben een beetje trots.

Niet zozeer op de foto, maar omdat het me gelukt is om een screenshot te maken, daarin te selecteren en via het klembord het beeld naar Afbeeldingen te transporteren.

Waar een wil is, is een weg 

en

Je bent nooit te oud om te leren.  

Crisisopvang

 Een cel is maar twee meter lang

en nauw twee meter breed

wel kleiner nog is het stuk grond

dat ik nu nog niet weet

maar waar ik naamloos rusten zal,...

(Begin van het gedicht De achttien doden van Jan Campert)

Zijn kamer is maar vier meter lang

en nauw drie meter breed

('Zijn' is mijn broer, die opgenomen is in een verzorgingshuis in Groningen)

Afgelopen zaterdag met Riny op bezoek in Groningen; door ongemak, operatie en herstel later dan ik had gewild.

Broers en zussen waren ons voor geweest.

Recensies over de kamer: 1. klein, met een lelijk uitzicht; 2. er zijn slechtere verzorgingshuizen; 3. als hij het er maar zijn zin heeft - en hij lijkt tevreden.

Die laatste beoordeling: hij oogt tevreden, is juist. Hij lijkt zo inschikkelijk dat hij zelfs met een bezemkast tevreden zou zijn, maar of zijn naasten daarmee tevreden zouden zijn waag ik te betwijfelen.

Met naasten bedoel ik in de eerste plaats zijn twee kinderen.

 

Onder de daarop volgende naasten - zijn broers en zussen - zijn de meningen dus verdeeld.

Neem de gratuite opmerking dat er slechtere  verzorgingstehuizen,; tja, een open deur, behalve voor dat ene echt slechtste tehuis.

In geval van mijn broer was er sprake van een crisisopvang.

Eenmaal daar opgevangen, zou er uitgekeken kunnen worden naar een voor hem meer passende plaatsing. Maar hoe langer je daarmee wacht, hoe moeilijker gelet op de hechting een overplaatsing wordt.

En natuurlijk geldt bij een beoordeling naar of de plek mijn broer past niet alleen de grootte van de kamer en het uitzicht. Zeker zo belangrijk zijn de aangeboden dagbesteding en de kwaliteit van het zorgpersoneel.

Laat ik daar kort over zijn. 

Hoger dan een beoordeling van drie sterren kan ik niet geven.

Particuliere zorghuizen scoren beduidend hoger. Ook die Van Villa Saale, liggend aan de zuidkant van Groningen. 

Op de website garanderen ze kamers van 30 tot 43 vierkante meter, kleinschalig opgezet in een gevarieerde buurt en een scala van activiteiten.

Klinkt prima, passend bij de statuur van mijn broer. (Mag ik nog spreken van statuur bij een afgebrokkelde persoonlijkheid, plaats ik hem teveel in het verleden?)

De kosten zijn evenwel hoger. Villa Saale geeft daarover slechts een indicatie: vanaf 2750 euro, het (maximale) bedrag dat nu via de WLZ door de cliënt wordt betaald.

Ik weet dat bij een luxe, zeer kleinschalige voorziening de kosten kunnen oplopen tot 6000 euro.

De kosten zijn voor mijn broer met een zeer riant pensioen echter geen probleem.

Zoals gezegd, het is niet aan ons, aan mij. 

Toch heb ik hierover een mening.

In het uiten ven mijn meningen ben ik niet altijd even tactisch geweest.

Zeker bij dit precaire onderwerp doe ik er goed aan om mijn mening voor me te houden.

Voorlopig Onbruikbaar

Regelmatig noteer ik thema's, onderwerpen waarover ik zou kunnen schrijven. 

Een thema dat al wat langer in mijn agenda rondwaart is een vraag. 

Wat is politiek? 

Ik noem me zeker niet deskundig op dit gebied, nee het is eerder een vraag uit wanhoop dan uit kennis ontstaan. 

De zilverruggen die al dan niet gekozen de apenrotsen bezetten, die leugens rondbazuinen als onweerlegbare waarheden, die hun macht misbruiken voor eigen gewin, die zich laten vleien als waren zij de laatste Romeinse keizers, die loftrompetteren over hun daden, daar zijn woorden voor als machts- of geopolitiek. Ik heb altijd gedacht dat politiek iets van doen had met nivellering, het beschermen van de kwetsbaren, met rechtvaardigheid en humaniteit, maar ook het tegenovergestelde is blijkbaar politiek. Maar om van mijn verwarring een tekst te maken, zie ik vooralsnog niet zitten.

Is, wat me vaker hielp, een onlangs gelezen boek een mogelijk bruikbaar uit te werken onderwerp?

Ik las onlangs 'Groene supermacht. Hoe Europa de wereld kan verduurzamen' van Diederik Samsom. 

Ik waardeerde dit overzichtelijke en hoopvolle verslag van de Green Deal met een 9. De zorg om de leefbaarheid en diversiteit is blijkbaar ook politiek, waar Frans Timmermans en Diederik Samsom zich het vuur onder de Europese sloffen hebben gelopen. Maar hierover schrijven kan niet anders dan met in het achterhoofd het zuur van de afgang van een groot Europees politicus is de stoffige coulissen van een steeds rechtsere polderpolitiek.

Ik blader in mijn agenda. 

Tijdens de periode van de Olympische Winterspelen heb ik Jutta of Femke? genoteerd. Die vraag heb ik toen velen voorgehouden en ik signaleerde op den duur een trend in de de beantwoording van de keuze tussen twee tegenpolen. Jong kiest Jutta, oud kiest Femke. 

Ik ben erg voor Femke, ik ben dan ook al bijna 80. Maar om hierover een tekst te maken? Het ijs is al gedooid, de dames hebben hun medailles en roem opgestreken.

Ook staat er ergens SPAM genoteerd. Wat ik er toen mee voorhad, herinner ik me niet meer. Ik kreeg een bericht opgestuurd van Bol.com, dat ze een bestelling van mij van de iPhone 17 ter waarde van 1361,95 euro hadden ontvangen. "Niet door U geplaatst. Bel direct +3120369022." 

Ik heb betere trucs ontvangen, deze was wel heel doorzichtig. 

Hoeveel mensen bestellen een I Phone 17 bij Bol.com?

Ik bel Bol.com. Reactie: "Dat zijn we niet geweest meneer, dat lijkt me spam." Dat begrijp ik ook wel Truus, maar is Bol.com niet bereid om achter dat nummer aan te gaan? 

Truus kon natuurlijk niet zeggen dat ze daartoe niet bereid zijn bij Bol,com, dat ze zich vooral richten op verkoop, dat ik voor recherche maar naar de politie moet bellen of naar Radar. 

Nee, ze zou het telefoonnummer aan Bol doorgegeven, hartelijk dank en een fijne dag verder.

Wat is dit meer dan een anekdote, die op een verjaardagsfeestje eindeloze soortgelijke SPAM avontuurtjes oproept?

O, ja, een sterfgeval van een bekend iemand levert altijd een tekst op, een necrologie, die van B.N-ers boven de 60 al tijden, al dan niet geactualiseerd, in de lade ligt. 

Cees Nooteboom heb ik graag gelezen en verzameld. 

Wat kan ik aan de vele necrologieën toevoegen?

Er staan nog een aantal thema's en onderwerpen in mijn agenda, maar alle op dat moment niet bruikbaar.

Maar een weekje overslaan dan maar?

 

Rijbewijskeuring

Wat hoort bij het ouder worden? 

Gezondheidsproblemen, mensen die je ontvallen, eenzaamheid, existentiële vragen als 'Is dit het nou?' en 'Wanneer gaan we kleiner wonen?', mikpunt voor nepagenten, verwijt dat je de woningmarkt verstoort etc,etc.

Kleine en grote kwesties, tijdelijk oplosbare of onvermijdelijke kwalen.

Ik zit momenteel in een ouderenplaag die nogal eens vergeten wordt om op te sommen namelijk de rijbewijskeuring.

Vanaf 75 jaar wordt om de vijf jaar het rijbewijs verstrekt na een keuring.

Terwijl de AOW leeftijd wordt verhoogd parallel aan de stijgende gemiddelde leeftijd, blijft de start van de keuring al jaren in beton gegoten: 75 jaar.

In de regel veroorzaakt dit gedoe, altijd loopt het in de papieren.

Standaard zijn er de kosten voor de aanvraag bij het  CBR. de standaardkeuring 75 + en het rijbewijs bij afgifte op het Gemeentehuis.

Afhankelijk van het aantal mankementen, die je op het gezondheidsformulier van het CBR aankruist vermeerderen de kosten.

De in een vlaag van eerlijkheid ingevulde formulier en bij het CBR over mij bekende kwalen levert in mijn geval maar liefst drie extra keuringen op. 

Aan elke keuring hangt een onafhankelijk arts/ specialist met elk een eigen rekening.

Jaarlijks onderga ik voor de drie genoemde aandoeningen - ogen, diabetes, hart  &vaatziekten - keuringen en al jaren zijn die under control. De gegevens staan op Mijn Gezondheidsnet, die artsen mogen inzien.

Eén keuring heb ik inmiddels ondergaan, die van de ogen.

Ooit, ik denk zo'n tien jaren geleden, heeft een arts mogelijke maculadegeneratie geconstateerd.

De jaarlijkse foto-controle leverde tot nu toe de status "stabiel" op en twee weken geleden de status M 0 op, wat betekent dat er geen sporen van maculadegeneratie zichtbaar zijn.

Toch moest ik een keuring ondergaan.

De conclusie: geen sporen van maculadegeneratie.

Factuur van 119 euro graag contant te voldoen.

Familiereünie 2026

Met drie dagen, twee overnachtingen in Hotel & Eethuys Wormshoef in Lunteren met een programma light had het organiserende comité negen van de twaalf familieleden - acht met partner - weten de verleiden om voor het familieweekend eind januari in te schrijven. 

Eén moest wegens ziekte last minute afzeggen. 

Met wat resteerde bezetten we het gehele cosy hotel.

Programma light betekende: vrijdag wandeling naar de Mussertmuur, zaterdag Paleis Het Loo en zondag Museum Kröller-Muller. Dat laatste was facultatief vermeldde het programma. Ervaring had ons geleerd dat op zondag velen moe en voldaan graag na het ontbijt huiswaarts willen keren.

Veel tijd, vooral na de diners, bleef over om met elkaar te kletsen.

Mussertmuur.

Voor de meesten die de muur in hun kinderjaren hadden gekend (zie mijn vorige post) was de eerste reactie: "Wat is hij klein". Het slenteren over het terrein bracht ons bij de kei, die het middelpunt van Nederland markeerde.

Bij Het Paleis Het Loo scheidden de wegen van de mannen die van de vrouwen. Gingen de laatste direct naar de  expositie Dresscode, verkozen de mannen de stallen van het paleis om de vervoersmiddelen van de koninklijke families te bewonderen.

Tussen de diverse bolides stond deze lijkkoets

Er resteerde voor de high tea nog een vluchtige toer door de Dresscode expositie. 

Het bezoek bleek uit 90 % vrouwen te bestaan; ik voelde me enigszins gefeminiseerd. 

Tussen de koninklijke kledij van het hof waande me in een carnavalsuitdragerij.

Het paleis is zowel van buiten als binnen schitterend gerestaureerd. 

Na de high tea de groepsfoto voor de puzzel te leggen op de volgende reünie

Bovenstaande tekst kan nauwelijks een verslag worden genoemd. Het vormt  een rafelrand van een samenzijn, waarvan de kern niet te beschrijven valt. 

Bij afscheid klonk "Tot volgend jaar" bij de gedachte als god of het lot het toestaat.

 

 

Lunteren, Goudsberg, Mussertmuur

Mijn twee broers, die belast zijn met de organisatie van de komende familiereünie lieten weten dat de plaats van bijeenkomst Lunteren is. 

Lunteren? 

Ja, want aan dat dorpje op de Veluwe kleeft immers mooie familie-herinneringen.

Dit behoeft nadere toelichting.

Allereerst het heeft niets van doen met de vooroorlogse hagespraken van de NSB, maar alles met de activiteitenweek van de Kweekschool Hemelrijken.

Het begin.

Het is zomervakantie 1959. Ik ben over naar klas 2 van het gymnasium Augustinianum.

Met mijn oudste broer Bert en broer Piet maken we een fietstocht 'rondje Nederland'. 

De eerste en laatste stop zijn op de camping De Goudsberg in Lunteren.

Van links naar rechts: Piet, ik, Hans Suasso de Lima de Prado - mede kampeerder - en Bert.

Zie ik het goed.? Als jongste met de meeste bagage?

Thuis gekomen zijn we zo enthousiast over  De Goudsberg, dat onze vader er op bezoek gaat. 

Zou dit dan de camping zijn die geschikt is voor de werkweek van de eerste jaars van zijn Kweekschool?

En jawel ook de docenten die met hem mee zijn gegaan voor een beoordeling zijn enthousiast. 

Behalve dat de studenten goed kunnen worden gehuisvest, biedt de camping ook huisjes als onderkomen voor de gezinnen van de begeleidende docenten, huisjes aan de voet van de inmiddels onderkomen legendarische Mussertmuur.

De jongeren van onze familie, die met vader en moeder mee mochten, hebben mooie herinneringen aan die werkweken.

Later in 2005, de Kweekschool veranderd in PABO en al lang niet meer gebruikmakend van Lunteren,  laait de discussie op wat te doen met de muur, afbreken of opknappen. 

De muur wordt niet afgebroken, mede door argumenten van het NIOD, het instituut voor oorlogsdocumentatie. Zij hamert op de geschiedkundige waarde.

In 2015 brengt René van Heiningen, inmiddels werkzaam bij Het NIOD, zijn afstudeerscriptie in boekvorm uit.

Het is een mooi geïllustreerd boek over de geschiedenis van de muur, door de NSB vanaf 1936 tot en met 1941 gebruikt als plaats om bijeen te komen een Nederlands/Dietse navolging van de Landsdagen van de NSB in Neurenberg.

De auteur schat dat er tijdens de tweede Pinksterdagen jaarlijks gemiddeld 20 duizend mensen op afkwamen. Veel vlagvertoon, liederen met als hoogtepunt de hagespraak van Mussert. 

Op het einde een ordeloos defilé -  een schril contrast met Neurenberg - voor het spreekgestoelte van de NSB leider. 

Mussert zal in juni 1940 de grote koperen klok schenken aan Göring, een daad van collaboratie die hem na de oorlog zwaar wordt aangemeten. 

Hij krijgt de doodstraf.

Ik hoop dat we tijdens de familie reünie behalve de vrolijke dia's van onze (jongere) broers en zus van hun verblijf in het directeurshuisje tijdens de werkweek ook het museum van Lunteren kunnen bezichtigen met veel documentatie over de muur.

(Zie ook het You Tube filmpje over de Mussertmuur. Presentatie René van Heijningen.)

Feest van herkenning: Koos van Zomeren

 

In de mooie boekenreeks Privé-domein worden dagboeken uitgegeven van dode en nog levende schrijvers.

Een aantal nog levende schrijvers heeft hun toegang tot deze reeks weten veilig te stellen zoals Maarten 't Hart, Gerbrand Bakker, Arthur Japin en Koos van Zomeren.

Enkele weken geleden verscheen van de laatste 'We gaan zo' als Privé-domein nr. 335.

De omslag is ook nu weer van Nic Richter.

De titel lijkt met de omslag te verwijzen naar de start van de vele wandelingen, maar ook naar een meer ironische betekenis van het definitieve heengaan. 

De auteur van ruim 70 titels is immers op leeftijd. 

Geboren in 1946, het jaar, dat ook mijn geboorte jaar is.

Ik herken vele thema's en beschouwingen, naast natuurlijk ook de verschillen :Koos is een vroege vogel, die graag wandelt en een grote kennis over de natuur aan de dag legt, vooral zijn kennis van vogels.

De overeenkomsten zijn er minstens zo vele: Vader van twee zonen, politiek links - vroeger zeer links - liefhebber van sport, vooral vrouwenwielrennen fan van Demi Vollering en staand voor oprechtheid en rechtvaardigheid.

Als lezer ergert hij zich aan het vele gebruik van het woord Ik, vooral als eerste woord van een zin.

Dit dagboek beslaat de periode van april 2023 tot september 2024, zijn 77 en 78 e levensjaar. 

Een schok van herkenning vanaf  pagina 244 bij het deel met de merkwaardige titel 'De butler heeft het gedaan'. Dit hoofdstuk doet in 54 paragrafen verslag van  de blaasproblemen van meneer Mulder. Vergroot prostaat met katheter en TURP, het complete verloop, afstandelijk ironisch beschreven zonder het IK woord.

De opmaak in korte paragrafen gebeurt vaker in dit boek en als zodanig genoemd als een proeve van creatief schrijven. 

Het is niet alleen een schok, ook een feest van herkenning bijvoorbeeld bij het lezen van aforismen als "De wet is het schild van de zwakken" en "Democratie, de kunst om een meerderheid te mobiliseren voor de belangen van een minderheid".

We gaan ooit. 

Ik hoop dat het nog even duurt.

Dat ik van Koos van Zomeren nieuw werk onder ogen krijg.

Gelezen in 2025

 (Jaarlijks maak ik de balans op van mijn gelezen boeken van een afgelopen jaar. Daarvoor was een apart blogadres aangemaakt. Helaas is het adres niet meer via mijn blogger-dashboard te vinden. Kan die door het omzetten van Windows 10 naar 11 verdwenen zijn?)

In mijn gelezen boeken-balans geef ik jaarlijks de boeken met de hoogste waardering weer. Dat zijn die boeken die ik waardeer met een 8,5 of hoger.

Daarbij moeten de volgende kanttekeningen bij worden gemaakt.

1. Een waardering is gekoppeld aan mijn stemming op dat moment. Met andere woorden, een boek dat ik in Mei een 8 gaf, zou die waardering in November wellicht niet halen. In November ben ik doorgaans chagrijniger dan in het voorjaar.

2. Ik waardeer in verschillende rubrieken. Inmiddels maak ik onderscheid in fictie, non-fictie, poëzie en graphic novel. Die rubrieken zijn niet altijd scherp van elkaar te onderscheiden. Ik laat dagboeken onder non-fictie vallen, wetend dat er vele stukken fictie beslaan. En wat te denken van de gevalsbeschrijvingen in de boeken van Oliver Sacks, zoals De man die zijn vrouw voor een hoed hield, waarvan hij aan zijn broer onthulde dat hij er veel bij verzon.

Doorgaans las ik het meeste in de rubriek fictie, met romans en thrillers als subcategorieën. 

Jaarlijks maakte ik van 100 tot 120 gelezen boeken samenvattende recensies. 

De laatste jaren verschuift mijn belangstelling steeds meer naar non-fictie. 

Aantekeningen en samenvattende recensies daarvan zijn aanzienlijk langer. Ook de snelheid van lezen is bij non fictie trager en de omvang is doorgaans groter.

De verschuiving van fictie naar non-fictie verklaart dat ik in 2025 slechts 88 boeken las: Non-fictie 46, fictie 36, poëzie 1, graphic novel  6.

In de rubriek non-fictie  kregen de volgende boeken een hoge waardering.

1. Jean-Marc van Tol, Musch, het eerste deel van de Johan de Witt Trilogie

2. Salomon Kroonenberg, Waarom de hel naar zwavel stinkt. Mythologie en geologie van de onderwereld

3. Martin Bossenbroek, Kolonialisme. De vloek van de geschiedenis

4. Dick Swaab, Ons creatieve brein

5. Ben Macintyre, Vergeten vaderland. Op zoek naar het fascistisch paradijs van Elisabeth Nietzsche

Fictie

1. Orhan Pamuk, De vrouw met het rode haar

2. S.J. Watson Voor ik ga slapen

3. Antonio Scurati, Het uur van de waarheid. Deel 4 van M 

4. Joan Didion. Het jaar van het magisch denken

Graphic novel

1. Lupano/Cannet, Voor galg en rad. Deel 8 van Krasse knarren

2. William Golding/Aimée de Jongh, Lord of the flies

De poëzie van Joost Zwagerman, Wakend over God, heeft me ontroerd.

Ik laat het na om uit de bovenstaande boeken het boek van 2025 uit te roepen. 

Het was weer een fruitmand vol,