maandag 30 maart 2026

ZES

Mijn DABONO - DAgBOekNOtities - start ik steevast met de rubriek ZES, beter Z.E.S. geschreven, dat staat voor Ziekten, Ellende, Sterfgevallen.
Het valt op dat Sterfgevallen met golven komen.
Het was de laatste maanden rustig op het funuraire front; ziekten, ja, daar kon dagelijks over worden geschreven. 
Nu houden die twee subcategorieën uiteindelijk verband met elkaar, het is een kwestie van wachten.

Afgelopen donderdag woonden we weer eens een  dienst bij met kerkhofbezoek na.
We begeleidden mijn zwager naar zijn laatste rustplaats, het schitterende kerkhofje bij de oude kerk van Waalre.

Op deze aankondigingskaart staat Huub L. als 93 jarige

De periode tussen de ziekte en het einde zijn, hoe ouder je wordt, steeds korter.
Sinds enkele weken had hij last van een open wond, gevolgd door een bacteriële infectie, die niet aangepakt kon worden. 
Een week is hij aan bed gekluisterd geweest, een dag is hij niet bij bewustzijn geweest.
Een dood om voor te tekenen.
Helder van geest tot de een na laatste dag.

Mijn schoonzus, ruim tien jaar jonger dan Huub,  mantelzorgde zo'n drie jaar, zij zorgde voor een mantel, waaronder hij gedijdde.

Hij had nog één vinkje op zijn bucketlist: op zijn 95-e verjaardag met een borrel en sigaar op het terras een lange neus trekken naar de dood. 

Drie dagen voor zijn definitief vertrek vertrouwde hij me toe, dit vinkje te wijzigen: hij zou het vervroegen naar zijn 94-e verjaardag.
Dat zou a.s. augustus zijn.

Zo beschouwd is hij nog te vroeg gestorven.



zaterdag 7 maart 2026

Model staan


 Bovenstaande afbeelding is een deel van een screenhot van de website van Cordaad Valkenswaard en de andere omliggende gemeenten. Cordaad is een Welzijnsorganisatie.


Ik ben als Onafhankelijke Cliëntondersteuner ingeschreven als vrijwilliger bij Cordaad. 
Vorig jaar kreeg ik een oproep om deel te nemen aan een fotoshoot. 
De foto's zouden worden gebruikt voor de nieuwe website van Cordaad.

De fotograaf kende ik uit een vorige functie. Hij vroeg me ter plekke een kleine workshop conflictbemiddeling te geven.

Onlangs bezocht ik de vernieuwde website. 
Bij de functie Buurtbemiddeling is de foto gebruikt, waar ik de mini workshop geef.

Ik ben een beetje trots.
Niet zozeer op de foto, maar omdat het me gelukt is om een screenshot te maken, daarin te selecteren en via het klembord het beeld naar Afbeeldingen te transporteren.

Waar een wil is, is een weg 
en
Je bent nooit te oud om te leren.  

woensdag 4 maart 2026

Crisisopvang


 Een cel is maar twee meter lang
en nauw twee meter breed
wel kleiner nog is het stuk grond
dat ik nu nog niet weet
maar waar ik naamloos rusten zal,...

(Begin van het gedicht De achttien doden van Jan Campert)

Zijn kamer is maar vier meter lang
en nauw drie meter breed

('Zijn' is mijn broer, die opgenomen is in een verzorgingshuis in Groningen)

Afgelopen zaterdag met Riny op bezoek in Groningen; door ongemak, operatie en herstel later dan ik had gewild.

Broers en zussen waren ons voor geweest.
Recensies over de kamer: 1. klein, met een lelijk uitzicht; 2. er zijn slechtere verzorgingshuizen; 3. als hij het er maar zijn zin heeft - en hij lijkt tevreden.

Die laatste beoordeling: hij oogt tevreden, is juist. Hij lijkt zo inschikkelijk dat hij zelfs met een bezemkast tevreden zou zijn, maar of zijn naasten daarmee tevreden zouden zijn waag ik te betwijfelen.
Met naasten bedoel ik in de eerste plaats zijn twee kinderen.
 
Onder de daarop volgende naasten - zijn broers en zussen - zijn de meningen dus verdeeld.
Neem de gratuite opmerking dat er slechtere  verzorgingstehuizen,; tja, een open deur, behalve voor dat ene echt slechtste tehuis.

In geval van mijn broer was er sprake van een crisisopvang.
Eenmaal daar opgevangen, zou er uitgekeken kunnen worden naar een voor hem meer passende plaatsing. Maar hoe langer je daarmee wacht, hoe moeilijker gelet op de hechting een overplaatsing wordt.

En natuurlijk geldt bij een beoordeling naar of de plek mijn broer past niet alleen de grootte van de kamer en het uitzicht. Zeker zo belangrijk zijn de aangeboden dagbesteding en de kwaliteit van het zorgpersoneel.
Laat ik daar kort over zijn. 
Hoger dan een beoordeling van drie sterren kan ik niet geven.

Particuliere zorghuizen scoren beduidend hoger. Ook die Van Villa Saale, liggend aan de zuidkant van Groningen. 
Op de website garanderen ze kamers van 30 tot 43 vierkante meter, kleinschalig opgezet in een gevarieerde buurt en een scala van activiteiten.
Klinkt prima, passend bij de statuur van mijn broer. (Mag ik nog spreken van statuur bij een afgebrokkelde persoonlijkheid, plaats ik hem teveel in het verleden?)
De kosten zijn evenwel hoger. Villa Saale geeft daarover slechts een indicatie: vanaf 2750 euro, het (maximale) bedrag dat nu via de WLZ door de cliënt wordt betaald.
Ik weet dat bij een luxe, zeer kleinschalige voorziening de kosten kunnen oplopen tot 6000 euro.
De kosten zijn voor mijn broer met een zeer riant pensioen echter geen probleem.

Zoals gezegd, het is niet aan ons, aan mij. 
Toch heb ik hierover een mening.

In het uiten ven mijn meningen ben ik niet altijd even tactisch geweest.
Zeker bij dit precaire onderwerp doe ik er goed aan om mijn mening voor me te houden.