Luca gaat de wijde wereld in

Mijn oudste kleinkind Luca, 20 jaar inmiddels, is afgelopen dinsdag vanaf Schiphol vertrokken naar Sydney als start van wat hij zich heeft voorgenomen: een wereldreis. 

De avond ervoor hebben we van een mooi uitzwaaidiner genoten. 

Hij moest zijn backpack nog pakken. Dit tot enige irritatie van Noa. Zij had namelijk een stapel brieven voor Luca van achterblijvers verzameld om die in zijn backpack te verstoppen.

Het is een jarenoude droom van Luca, een reis om de wereld. 

Een moderne Grand Tour.

Dit vage idee kreeg maar geen vorm. Welke landen en wanneer die bezocht zouden worden, laat staan wat hij er wilde gaan meemaken, hij zou het allemaal wel gaan zien. 

Zijn steeds maar terugkerende woorden om concretisering waren "Komt goed".

In plaats van dat deze mantra ons geruststelde, raakten we steeds zenuwachtiger.

Uiteindelijk had de eerste week dan toch vorm gekregen: enkele dagen in Sydney en ja, daarna zou hij wel zien.

Nu zijn de communicatiemogelijkheden geweldig toegenomen. Contact zal er regelmatig zijn. 

Van zijn avonturen zal hij verslag doen op Polarsteps.

We zijn enkele dagen verder.

De eerste verslagen zijn gepost.

Foto's hebben we ontvangen en hiermee is ons vertrouwen toegenomen.

Vertrek Schiphol

Op de achtergrond Opera House Sydney

Blue Mountains

Vandaag bericht dat hij de komende weken een georganiseerde reis geboekt heeft van zuid naar noord langs de Oostkust, een schitterende reis, waar wij in 2005 ook delen van hebben bereisd. 

Luca zal daarbij onderweg aan vele avontuurlijke en sportieve activiteiten deelnemen.

Komt Goed!! 

Afscheid van Bert, nestor familias.

Vier dagen na ons bezoek, is Bert op donderdag 22 oktober overleden.

De informele  herdenkingsdienst zal, zo vermeldt de rouwkaart, zal woensdag 28 oktober plaatsvinden in de koffiekamer van crematorium Waldhôf, Rydwei 3 in Opeinde (Drachten).

Zeven stellen geven aan een dag eerder in Hotel De Valk in Drachten  te overnachten. 

Zus Anke en haar man Clemens zullen in de ochtend vanuit Castricum vertrekken.

Na een royaal en gezellig diner wordt door de meesten goed geslapen, zoals we de volgende dag aan het ontbijt vernemen.

Op naar het crematorium met ieder een kleurrijke bloem - "waar Bert zoveel van hield" -.

Ook bij deze gelegenheid enige spanning: hoeveel mensen komen opdagen, past het in de koffiekamer en hoe verhouden zich toespraakjes in een informele sfeer van een koffiekamer?

Het verliep allemaal ingetogen. Dochter Martijntje hield een toespraak met een gedicht van Jean-Paul Rawie, kleinzoon Yourie hield een zeer persoonlijk verhaal en ik sprak namens broers en zus.

Sinds zijn dood heb ik een tien verhalenkralen aan zijn herinneringsketting geregen. 

Een oproep voor meerdere verhalen, want zolang iemand herinnerd wordt zal zijn geest niet sterven.

In de drie toespraakjes was nauwelijks aandacht besteed aan zijn omvangrijke wetenschappelijke carrière. 

Die is elders, zoals op Wikipedia te vinden.

De tien herinneringsverhalen:

1. De troostende analyticus: hoe Bert me mijn een eenvoudige analyse van de angst afhielp toen mijn moeder me in mijn vroege jeugd een anti-Christ had genoemd.

2. De onverbiddelijke regisseur: Jaarlijks regisseerde Bert het familie Kerstspel. Na enkele jaren schaap te zijn geweest, vroeg ik naar promotie naar één van de drie wijzen. Het werd geweigerd. Eén wijze vond Bert genoeg en zonder een af en toe blèrend schaap geen Kerstspel.

3. De geplaagde vakantieman: !959: Bert, Piet en ik maakten per fiets een rondje Nederland. OP de Veluwe, op camping De Goudsberg had Bert met een foto van onze zus een aantal jongens uitgenodigd. Wij werden ter slape naar onze tent gestuurd. Onze toorn leidde tot het deponeren van een washandje in de te serveren soep. De bemiddeling wqas van korte duur. Bert heeft het er nooit over gehad.

4. De droevige violist: Koud van het seminarie moesten de achterstallige contacten met het vrouwelijke geslacht snel worden ingelopen. Als op zondagnacht ons de klagelijke klanken uit zijn viool bereikten wisten we dat ook deze prille relatie op de klippen was gelopen.

5. De dwarse debater: Zaterdagavond tijdens het ellenlange nasi-eten bracht Bert mijn vader op de hoogte van de nieuwste studentenstellingen zoals God is dood, de onzin van vrouwenstudies en de meest succesvolle factor voor effectief onderwijs. Dat laatste thema was een zeer explosieve. Mijn vaders doctoraal scriptie ging over De persoonlijkheid van de leraar.  Bert stelde daar de Methode tegenover. Als het debat zijn hoogtepunt beleefde bracht ik Ivan Illich in met zijn Descholing Society. 

Door beiden werd ik naar buiten gestuurd om daar maar te gaan spelen en te leren.

6. De sprintende sportman: Hoe Bert is een poging ons record Rondje Willem Smuldersplein al in de eerste bocht onderuitging, wat uiteindelijk de bron is geweest van de lange afstand loop, die leidde tot de koosnaam  The running professor en Zoef De Haas.

7. De nuchtere socialist: We bezochten vele dodenakkers tijdens onze gezamenlijke vakantie zoals Castrelo en Cambados in Gallicië. In 1987 bezochten we in Parijs Père Lachaise met zijn vele praalgraven. De een nog groter en bombastischer dan de ander. "Moeten ze zich zelfs na hun dood als meer dan de ander presenteren. Wat een Gotspe", mopperde hij. "Gewoon onder een steen, zoals bij Proust." De dood als de grote egaliseerder.

8. De Early Adopter: Voor een aankoop informeerde hij zich degelijk, wat niet per se leidde tot een gelukkige aankoop. Zo schaftte hij zich het videosysteem Betamax aan, dat kort erop ter ziele ging. De wereld koos voor VHS. 

Het tamelijk onbekende automerk Wartburg met één goede recensie. Zijn exemplaar hebben we echter talloze malen moet aanduwen. 

De topper in foute aanschaf was de pick-up camper. Ideaal!! Je kon het caravandeel loskoppelen van de auto.  De verhouding wielbasis tot de hoogte was 1 op 3. Daardoor helde het gevaarte in de bochten  levensgevaarlijk. Na in Portugal een dag achter hem te hebben gereden, vroegen Riny en ik of wij voortaan voorop mochten rijden, wegens opgelopen zeeziekte.

9. De superiere adviseur: In 1986 kwamen door de STC operatie verschillende managementposities bij de Hogeschool Eindhoven vacant. Ik twijfelde om te solliciteren. Bert raadde me aan de voordelen versus de nadelen op papie te plaatsen. Toen dat een evenwichtig beeld opleverde, adviseerde hij me om de munt mijn lot te laten bepalen. Kop was leraar blijven, munt betekende solliciteren. Hij zou het voor me opschrijven. Het werd munt, dus niet solliciteren. Nee, had Bert gezegd, kijk maar daar stond "KOP: solliciteren". 

Pas later hoorde ik van de Wiegersma-truc. Deze Brabantse arts kon het geslacht van een boreling feilloos voorspellen door het tegenovergestelde te noteren wat hij voorspeld had,

10. De dubbende dromer: Jarenlang vulde hij zijn mappen 'DREAMS', aankopen van vastgoed, van campings tot  tweede huis. Steeds viel bij nader onderzoek het project af. Onvoldoende personeel in de familie voor het runnen van een camping tot de ligging van de voortuin van het romantische kasteel. Dat lag inderdaad voor het kasteel, maar je moest eerst een drukke weg oversteken.

Het werd tenslotte een groot en mooi appartement in Manavgat, Turkije. Vanaf de aanschaf kelderde de lira.

Riny adviseerde me een schifting aan te brengen.

Ik koos voor 1,3,4, 7 en 9. 

Ik eindigde met een wens: dat Petrus en Winnie hem zouden opwachten met zijn viool. En dat hij daarmee de vrolijke Mozart en Vivaldi zou spelen.

Tot slot mijn metafoor, Bert als een dier: geen zenuwachtig, nieuwsgierig resusaapje meer, maar een monochrome witte kwetsbare vlinder.

"Dag Bert" en ik blies hem symbolisch van mijn hand.

Na de toespraakjes werd de baar door kinderen en kleinkinderen naar het crematorium gebracht.

In het daarop volgende informele deel mengden de twee groepen, familie en Berts medewerkers van de Universiteit zich en wisselden verdere herinneringen aan de overledene uit.

Het was goed geweest.

Herdenking N./ Familiereünie

Bij de herdenking van de dood van N/ familiereünie op 17 oktober hoorden we dat onze oudste broer sterk achteruitging.

Enkelen, GeertJan, Piet, Mat en ik spraken af om de volgende dag naar Groningen te rijden. Het zou een afscheid zijn.

Terug naar de herdenking/ familiereünie. 

Ik had mijn vragen gehad bij de organisatie van twee verschillende doelstellingen. Maar het verliep, misschien juist omdat er nauwelijks programmatisch iets was georganiseerd, fantastisch. 

Jacques leidde de herdenking ingetogen in, waarna nicht Niekie en mijn zus Anke het woord namen.

Daarna kwamen de drankjes en de hapjes. Voor de allerkleinsten was direct aan ons zaaltje een speelkamer beschikbaar. 

Animerende gesprekken volgden. 

Rond half zes, terwijl de schemer daalden over  'Het Brabants Genot' riep David de groep van ongeveer zeventig personen naar buiten voor een groepsfoto.

Een enkeling constateerde dat de familiepuzzel, die elk jaar van de groepsfoto wordt gemaakt, deze keer
wel erg moeilijk zou zijn. 

De volgende dag naar Groningen om Bert uit te zwaaien. 

Drie uur heen, drie uur terug om in groepjes 15 minuten bij hem te zijn. 

Piet en ik waren een van de laatsten die dag. 

Hij was doodmoe. 

Mompelde wat. 

Op onze vraag of hij pijn had, schudde hij van nee. 

Vervolgens draaide hij zich naar de muur.

Toen mijn stoel kraakte keek hij op en probeerde een lach te produceren.

Bij het weggaan zwaaide hij ons uit. 

We wisten, dit is de laatste keer.

Oudere ouderendilemma

 De oudere ouderen zijn zij die die tachtig gepasseerd zijn, zoals schrijver dezes.

Zij hopen nog een tijdje mee te gaan, denken daarbij aan vijf of hooguit tien jaren, liefst in goede gezondheid.

Daar schuilt een dilemma: het afschrijven van kosten.

Laat ik duidelijk zijn.

Een aantal jaren geleden constateerde een invaltandarts dat er eigenlijk wat kroonwerk verricht zou moeten worden. Of ik daarmee in zee wilde gaan hing af van hoe ik qua gebit voor Petrus wilde verschijnen.

Ik zei dat ik niet per se met de mond vol tanden aan de hemelpoort hoefde te staan.

Hij begreep me, zeker na ik desgevraagd had gezegd geen last te ondervinden van welke mogelijke kroonplek dan ook.

Hij heeft hiervan verslag gedaan aan mijn eigen tandarts, die sindsdien slechts de noodzakelijke reparaties verrichtte.

Afgelopen April werd ik weer geholpen door een invaltandarts, een blozende jongeman, die mijn zoon en met een beetje snelheid van twee echtparen zelfs mijn kleinzoon kon zijn. 

Hij behandelde mijn klacht afdoende en begon wederom over noodzakelijke kronen. 

Hij sprak niet over Petrus, maar stelde voor dat ik de daaronder liggende offerte zou willen bestuderen. Zijn major leek eerder economie te zijn, dan tandheelkunde. 

Een minor geriatrie had zijn dadendrang wellicht wat getemperd.

Ik ontving de toegezegde offerte voor drie kronen voor de somma van 2474,50 euro.

Het enige wat ik ermee deed was uitprinten en de print in de map van offertes voor muurisolatie en HR++ glas leggen. 

En ik wilde nog een gordelroosprik laten zetten.

Afgelopen week op mijn halfjaarlijkse controle bij mijn eigen vertrouwde tandarts. 

Het zag er allemaal prima uit. 

En... er stond een offerte open van een collega.

Een beetje rood aanlopend zei ik dat ik gewacht had op haar advies.

Ze keek nog eens op haar scherm en zei dat ze het met haar gewaardeerde collega eens was.

Ik moet verbaasd dan wel verschrikt hebben gekeken.

Troostend zei ze dat we het ook in stappen konden aanpakken en de eerste twee kronen rechtsboven in het nieuwe verzekeringsjaar.

Ik dacht alleen maar 'Dan ben ik bijna 81'.

Laten we - waarom ineens over we spreken? - alvast twee afspraken inplannen.

Even later thuis lag de offerte al op de mailmat: 1571,83 euro.

Wie goed naar bovenstaande oude aanbieding kijkt, ziet dat ik 90 euro goedkoper uit ben.

Een koopje? 

Ik ben er nog niet uit.

Als ik nog tien jaar te leven heb dan schrijf ik voor de twee kronen rechtsboven 150 euro per jaar af. Maar wat, als ik zelfs de 81 niet haal?

Als ik voor januari 2027 overlijd, dan is mijn dilemma tenminste opgelost.

Hardnekkigheid van criminelen

Voor de derde keer in twee jaar is mijn schoonzus J. slachtoffer geweest van oplichting. 

De tweede keer - zo'n twee maanden geleden - was dit voor de criminelen een succes. 

Geld en juwelen werden meegegeven aan de nep-politie.

Het lijk erop dat er binnen het criminele circuit een lijst circuleert van kwetsbare oudjes.

Gisteren greep de overbuurman in, een geweldige manier van buurtpreventie. Ook deze keer had de beller zich voorgedaan als politie-agent en wel zodanig overtuigend dat mijn schoonzus erin trapte. 

De overbuurman zag een man enkele tientallen meters verderop bellen naar een vrouw die aan de voordeur van J. stond en hoorde hem zeggen dat het zover was en dat ze naar binnen kon gaan. 

Op het moment dat J. de voordeur opendeed stak de overbuurman over en sommeerde de vrouw haar identiteitskaart te tonen. 

Die had ze in de auto liggen. De overbuurman, overtuigd dat het niet in de haak was, dwong de nep-agent met hem naar haar auto te gaan, 

Halverwege de straat herinnerde ze zich dat ze zou worden opgehaald.

Erg doorzichtig allemaal, maar hij kon verder niets doen dan haar te laten gaan. 

J. belde mij en ik was vijf minuten later ter plekke.

Ja, ze was er weer ingetuind. 

Maar ze hadden zo'n goed verhaal gehad. 

Hij wist dat ze weduwe was en dat ze een ING nummer wilde opheffen...

Toen schoot me te binnen dat post van de notaris en de ING bank twee weken geleden niet was aangekomen. Beide instellingen beweerden bij navraag de post echt te hebben verstuurd,

Toen ik merkte dat op J's postbus al jaren geen sleuteltje zat ( 'zo'n gedoe met een los slotje...') vermoedde ik dat de post ontvreemd was.

Gevolg: subiet deze week een nieuwe postbus geplaatst.

Maar het kalf was al verdronken, maar was op tijd gered dankzij een alerte overbuurman.

Ouderen zijn kwetsbaar en nogal naïef.

Want hoe hadden deze nep-agenten zich bijna een toegang in haar huis geluld?

Er was weer een inbraak in de buurt geweest (angst zaaien) een breekijzer was in haar straat gevonden (het gevaar is heel dicht bij) en er was een virus via de t.v. aangebracht waardoor zij waarschijnlijk het volgende slachtoffer zou zijn (onderzoek naar het kritisch vermogen)

Maar de vrouw die zo dadelijk aan de deur zou staan wist wel raad met dat virus...

Ik heb de politie op de hoogte gesteld. Ook deze keer niets dan lof voor hun attentie. 

Er was begrip, een dossier werd opgemaakt. 

Even later werd zelfs teruggebeld vanwege de vraag die de nep-agent had gesteld of ze die nacht alleen zou zijn. 

J. had ook nu naar waarheid geantwoord. 

De politie zou extra surveilleren.

Op deurvideo van  een van de overburen verderop zijn beelden van de bellende man te zien, de vrouw en hun auto. 

Morgen overleggen we of het zinvol is om die met de politie door te delen.

Humanistisch Gebed

Aansluitend op mijn tekst van 24 juni over de dood van N. - mijn jongste broer die, zonder afscheid te nemen na een leven van aantrekken en afstoten - zou ik nog talloze teksten kunnen schrijven, een boek wellicht met een belangrijk hoofdstuk dat de verwarring beschrijft van al die mensen die hij heeft achtergelaten.

Broer J. had het op zich genomen om een herdenkingsdienst te organiseren. 

Daar zou behoefte aan zijn.

Een andere broer vond dat het belangrijk was om als familie samen juist vooruit te kijken en het accent op een grote reünie zag liggen.

Weer een ander meende dat deze twee doelstellingen elk een aparte organisatie vroeg. 

Een begin in een kleine bij mijn broer N. betrokken groep ( 30 personen) met gelegenheid om op zijn leven te reflecteren, daarna in groot familieverband  (verwachting van rond de honderd deelnemers).

Dat reflecteren had natuurlijk al eerder plaatsgevonden, direct na zijn overlijden, waarbij ieder zijn eigen accenten en emoties de vrije hand had gegeven. Vooral zijn laatste grillige jaren kwamen daarbij in beeld, die we, zo liet weer een ander familielid weten juist moesten wissen.

Voor Riny en ik betekende dat we de laatste twintig jaar zouden moeten wissen, de duur van complete negering, ondanks onze meermalen pogingen om hem te bereiken. Zoals het verzoek van enige maanden geleden van Riny om hem te ontmoeten. 

Hierop had hij smalend gereageerd geen behoefte te hebben aan lotgenotencontact.

Een datum voor de familiedag ligt vast: 17 oktober en ook welke drankjes en hapjes er geserveerd worden. 

Over de invulling heerst radiostilte.

In deze verwarring lijkt het me weinig zinvol om tot een evaluatieve herdenking te raken.

Maar ik had daags na de aankondiging van zijn overlijden - wij verbleven vanwege mijn tachtigste verjaardag in Las Lomas - een tekst geschreven, een tekst die ik graag aan mijn familie wilde voordragen.

Omdat dat er voorlopig niet van komt publiceer ik die hieronder. 

Zeg me.

Zeg me wanneer ik je niet horen wil

Zeg me wanneer ik mezelf belangrijker dan de Ander vind

Zeg me dat je bang bent me te verliezen als je me een spiegel voorhoudt, als je zaken benoemt, die ik niet horen durf, dat jij meer geeft, dan ik durf te geven, dat ik vraag maar geen antwoord geef

Zeg me wanneer ik me voor de Ander afsluit, de Ander uitsluit, de Ander op afstand houd

Zeg me dat ik me verantwoorden moet, als ik je alleen laat staan.

En zeg me dat ik mijn Lot omarmen moet

Leer me hoe ik menswaardig afscheid van je nemen kan

Zijn dood moet ons leren, moet ons sterker mens maken. 

Vandaar de titel van deze tekst.

Zorg, Zorgzaam, Mantelzorg

De zorg voor mijn alleenstaande schoonzus gaat onverminderd voort. Haar fysieke en mentale herstel gaat met de dag beter, maar er zijn zeker nog stappen te maken. Ze doet, na haar herseninfarct, haar uiterste best om greep op haar leven te krijgen. Om er zeker van te zijn dat ze informatie niet kwijt raakt, schrijft ze alles op papiertjes, die vervolgens weer snel zoekraken. Haar grote houvast is haar agenda, die zowel als planningsinstrument functioneert als dagboek.

De zorg voor haar huis, die in de jaren toen ze mantelzorger was voor haar onlangs overleden man nauwelijks aandacht kreeg, draait op volle toeren. Achterstallig onderhoud moet worden aangepakt en wel zo snel mogelijk. Daarbij speelt mee, dat het nog niet duidelijk is of ze in de toekomst alleen de bedenverdieping bewoont of dat ze in de toekomst ook op de eerste verdieping zal bewonen. 

Voorlopig zijn haar zorgen op de benedenverdieping gericht .

Bij mijn oudste broer is van herstel geen sprake meer. 'We zien wel waar het schip strandt' , zei hij een aantal dagen geleden in een helder moment.

Met mijn broer Jan had ik de lange reis naar Groningen na een klein half jaar weer ondernomen.

In februari hadden we het over zijn tweede huis in Manavkat-Turkije gehad, hoe hij ervan had genoten, maar dat dat genot was verdwenen na de dood van zijn vrouw en hoe daarna de verkoop was verlopen.

Ik had het fotoboekje 'Manavkat 2014' meegenomen met daarin foto's van onze gezamenlijke vakantie in zijn huis.

Hij had in de gezamenlijke ruimte gezeten, toen we aankwamen. Na enkele seconden herkende hij ons blijkbaar. Er verscheen een lach van oor tot oor op zijn gelaat. Een algemeen 'Hai, wat fijn', maar geen naamsherkenning als toen in februari. Hij verwisselde even later Jan met mij.

Van die vakantie in 2014 herinnerde hij zich niets. Al bladerend gaf hij geen blijk van herkenning van het huis, wees enkel naar de rivier en mompelde 'water'.

Herhaaldelijk liet hij blijken blij te zijn met ons bezoek.

En dan 'Mantelzorg', het beeld dat we als Parkinsoncafé  in 2012 aanschafte, vanwege ons 12 1/2 jaar van het bestaan van het café heeft afgelopen week eindelijk haar plaats gekregen in de tuin van het verpleegtehuis Valkenhof te Valkenswaard in de binnentuin direct naast het auditorium waar wij maandelijks onze bijeenkomsten houden. Een mooie plek, een ode aan de vele mantelzorgers.

Plotseling Mantelzorgers

'Hebt U de laatste tijd last van stress gehad?' vroeg  de neuroloog.

J. had wat wazig gekeken, keek ons vragend aan en ontkende.

J. is de zus van Riny. 

Een kleine week ervoor had Katja, de overbuurvrouw ons in de avond gebeld, dat J. die dag gevallen was. 

De huisdokter had haar met pijnstillers naar huis gestuurd.

Tegen de avond had ze enigszins verdwaasd aan de straat gestaan en tegen Katja gezegd dat ze nogmaals gevallen was. 

Katja had haar in bed gelegd, maar ze vond het onverantwoord haar alleen achter te laten.

We zijn direct in de auto gesprongen, niet wetend dat een mantelzorgtraject ons wachtte.

Een herseninfarct wordt vooral door twee oorzaken getriggerd: ouderdom en stress.

J. is 83 en stress was de laatste maanden volop aanwezig geweest: overlijden echtgenoot, problematische erfafwikkeling en oplichting.

Ze had direct ingestemd om een paar dagen bij ons te logeren. 

Moeizaam had ze de eerste nacht de trap beklommen.

De dagen erop werd dat niet beter. 

Ze ging steeds instabieler lopen en haar stem werd steeds zachter, het spreken onsamenhangender.

Op de derde dag viel ze op de trap naar boven achterover.

Ik kon de amper 53 kilo gelukkig opvangen.

Was dit allemaal te herleiden naar een val op haar rechterheup?

De ochtend erop kon ze het bed niet meer uit.

De maat was vol, we belden naar de spoedeisende hulp.

Dokter erbij met als conclusie nader onderzoek in het ziekenhuis.

Via het balkon moest ze ons huis uit worden getakeld, want via de trap was het te moeilijk en gevaarlijk.

De hoogwerker brengt de cabinebak richting balkon.

Het relaas zal verder worden ingekort.

Drie dagen later volgt het bericht: op de MRI is te zien dat J. een herseninfarct heeft gehad, maar dat herstel is ingezet. De volgende dag konden we haar ophalen. 

Heu? Ja, de fysiotherapeut had geconstateerd dat ze kon traplopen... Jawel op een smalle trap met drie treden en twee leuningen terzijde.

De trap bij haar is steil en heeft één leuning. En wij hebben weliswaar een mooie trap, maar zonder leuning...

En verder werd als hoofdthema in het exit-gesprek ons erop gewezen dat een ziekenhuisbed meer dan 1000 euro kost..., Dat we geen recht hebben op een gesprek met een transfer-verpleegkundige, omdat J. geen indicatie vanuit de WLZ heeft. (dat laatste is volgens verzekeraar CZ , waarmee ik later contact opneem omdat ik nergens thuishulp kan vinden, absoluut niet aan de orde)

In overleg met J. werd besloten dat ze naar haar eigen huis terug zou gaan. Maar een bed beneden regelen vraagt altijd één dag. Ze zal voor één dag boven moeten slapen. Gelukkig was er twee weken geleden een deugdelijk traphek geplaatst.

Dat het vakantietijd is merken we niet alleen aan de vele nee's die we van zorgverleners te horen krijgen, maar ook aan het feit dat we er voorlopig alleen voor staan.

We zijn inmiddels ruim een week verder.

Onze kinderen zijn terug van vakantie en verlichten onze zorg.

Ook in de buurt raken de huizen weer bewoond.

De achterstand in huize J. op alle gebied wordt met man en macht aangepakt. 

J. revalideert naar tevredenheid.

Voor Riny en ik rest de wijsheid dat ouderdom niet valt te vermijden, maar stress ook niet altijd.

 

Kwaliteit van leven

Hij had zich neergelegd bij de diagnose, beter gezegd prognose, dat zijn ziekte onomkeerbaar was.

Hij zou niet beter worden.

Hij had zich altijd autonoom genoemd en getoond. Hij was zoals hij vaak zei, de dirigent van zijn leven.

Als het zover is, dan zal ik er waardig uitstappen.

Ik ben niet zo goed in het begrijpen van kloeke uitspraken, dus vroeg ik door over dat moment van het zover zijn.

Het is, zo zei hij, niet van belang om zo oud mogelijk te worden. Het gaat om de kwaliteit van leven.

En daar was hij weer: de kwaliteit van leven, die boven de kwantiteit wordt gesteld.

Wanneer is er sprake van kwaliteit van leven of anders gesteld van het ontbreken ervan?

Dat is een vraag die ik sindsdien aan hem en anderen stel.

De opbrengst is gering. 

Vaak  wordt gesteld dat dat voor iedereen anders is. 

Ik vind dat antwoord teleurstellend, ik ben op zoek naar generieke, liefst zo concreet mogelijke standpunten.

Daarom vraag ik door, 

Wanneer is voor jou de maat vol?

Mijn voorlopige oogst:

* Wanneer ik mijn kinderen niet meer herken

* Wanneer al mijn tijd gevuld wordt met medische handelingen

* Wanneer ik ondraaglijk lijd

* Wanneer ik niet meer kan waarnemen

* Wanneer al mijn geliefden er niet meer zijn

 Mijn ervaring is dat deze schijnbaar heldere grenzen in de tijd verschuiven.

Terug naar mijn vriend.

We hadden gisteren afgesproken. 

Hij had de behoefte om mij iets toe te vertrouwen. 

Hij was tot een zeker inzicht gekomen.

Zolang ik met jou over de kwaliteit van leven kan speken is er kwaliteit van leven.

Hierover moet ik nadenken.

Vannacht niet goed geslapen.

Memorabel in komkommertijd

Het heet komkommertijd te zijn, de vakantieperiode waarin nauwelijks nieuws wordt opgehaald. 

Voor wereldnieuws geldt dit al lang niet meer, maar voor ons privéleven is het tamelijk windstil.

De kinderen zijn beiden op vakantie en we volgen hun avonturen via Polar Steps.

Een enkel verjaardagsfeest voor de thuisblijvers - pensionado's die terug van de goedkopere voorjaarsvakantie zijn -, mijn schoonzus geboren in '63, die 63 werd.

We volgen de Tour, de brandhaarden en houden ons aan het hitteplan.

En dan gaat dinsdagochtend de bel.

Piet Mettes aan de deur.

Piet wie?

Piet, oom van de overleden Valkenswaardse dichter Jeroen Mettes.

(Zie mijn schrijven op deze blog over zijn publicaties en de aanvraag bij de Gemeente voor een hommage aan hem, wat leidde tot het Jeroen Mettes plantsoen. )

Hij geeft me de tweede druk van het proza-gedicht van N30 van Jeroen.

"Als dank voor je inspanningen."

De uitgave is onlangs verschenen bij uitgeverij Balanseer in Gent.

Zoals hierboven te lezen is op de laatste pagina van het boek. was een goedkope ( Rainbow Pocket) uitgave een wens van Jeroen.

N30 is geen Toon Hermans poëzie, meer horend tot de categorie hermetisch.

In 'De leeslijst, 222 Werken uit de Nederlandse literatuur' onder redactie van Nina Geerdink, Jos Joosten en Johan Oosterman (2015) wordt het werk van Jeroen Mettes vernoemd als nummer 218 tussen Joost de Vries Clausewitz (217) en Arnon Grunberg De man zonder ziekte (219)

Wie meer wil lezen over het werk van Mettes kan  terecht bij 'Vluchtlijnen van de poëzie. Over het werk van Jeroen Mettes' onder redactie van Siebe Bluijs en Bram Leven. Academia Press Gent 2021.

Met deze heruitgave is zijn N30 weer voor iedereen bereikbaar.

Memorabel toch?

In memoriam Cees Geel

Afgelopen zaterdagavond zond de VPRO de film Simon uit 2004 uit, een film waarin de vorige week plotseling op 61 jarige leeftijd overleden acteur Cees Geel de hoofdrol speelt.

Ik ken Geel als rechercheur in de serie Flikken Rotterdam.

Ruwe bolster, blanke pit, dat type. Soms moeilijk te verstaan, maar nog altijd beter dan Victor Reniers, zijn evenknie in Flikken Maastricht. 

De film Simon onder regie van Eddy Terstall, gaat over de vriendschap tussen twee wel heel verschillende mannen. De een, ruwe bolster dus, drugsdealer, macho man van de bovenste plank en de ander een Joodse, gevoelige, homo.

In het eerste deel van de film zien we hoe Camiel, de homo jongen in het milieu van Simon groeit. 

Hij als onbevooroordeelde waarnemer van laat maar waaien, neuken waar het kan en veel blote borsten.

De vriendschap eindigt abrupt als de vrouw van Simon op het strand van Thailand met Camiel neukt.

Die is daar natuurlijk heel erg van van slag en neemt onmiddellijk zijn koffers.

Wie blijft er nog kijken?

Het tweede deel is van een volstrekt andere orde. Na 12 jaren treffen de twee elkaar min of meer toevallig weer. Simon leeft in weelde door de uitbouw van zijn drugsimperium, is gescheiden, twee kinderen, 14 en 16 jaar. De laatste is een dochter die Simon de nodige geile meisjes oplevert. 

Daarnaast Camiel, tandarts, met een degelijke relatie, wil graag trouwen. 

Maar dan blijkt Simon ernstig ziek. Heel erg ziek. Euthanasie wordt een optie. Dochter tegen, ex partner voor, Camiel vindt dat Simon zelf het heft in handen moet nemen. 

Simon wil bruiloft van tandarts nog meemaken. 

Kortom de emotiekraan wordt volop open gedraaid. Komt nog bij dat er een boeddhistisch sausje met diep opborrelende quotes aan het sterfbed worden gedebiteerd en een mooie herstelde band met beide pubers gloort. 

Na een mooie strandwandeling wordt de euthanasie voltrokken.

Zoals ik schrijf, kun je de film beoordelen: kitsch. (Valse) emoties oproepen door een oppervlakkig scenario. Een echo van Turks Fruit.

Het verbaasde me echter, dat ik na afloop oprecht ontroerd was.

Kwam dat omdat ik Geel - die een mooi spel neerzet - zinnen over de dood hoor zeggen in het besef dat het uit de mond van een nu overleden acteur komt?

Kwam het omdat de dood en euthanasie voor mij de laatste tijd meer praktijk dan theorie  is geworden?

Misschien zijn beide stellingen van toepassing.

Het is een moedige zet van de VPRO om deze film als hommage aan Cees Geel uit te zenden.

We zien een acteur die er alles in legt om de rol van een anti-afvallige Simon neer te zetten, een in de kern van het leven teruggekeerde gozer, die het lef heeft van de rots te springen. 

Een film met wijsheden: tijd bestaat niet en alles draait om liefde en vriendschap.

( Het komende seizoen Flikken Rotterdam is al opgenomen met Cees Geel)

U bent gewaarschuwd voor goedbedoelenden

Met codes wil de overheid ons waarschuwen.

Code rood zal in de zomer steeds vaker worden afgegeven.

Ouderen in het bijzonder zijn bij hoge temperaturen extra kwetsbaar.

De eerste hittegolf in juni  leverde een oversterfte van 460.

Hadden die 460 niet goed geluisterd naar de adviezen, drink voldoende, geen extra inspanning, blijf zoveel mogelijk binnen?

Adviezen die elk weldenkend mens kan verzinnen.

Maar ja, die oudjes...

Oudjes zijn de zorg een zorg .

De plaatselijke ouderenbond gaat de deuren van ouderen, mensen boven de 70 af om te informeren hoe het men hen gaat. De bond wil vooral eenzaamheid in kaart brengen, maar tevens ook naar andere hulpvragen kijken. 

"Wij willen ze ook wijzen op de aanspraak die ze kunnen maken op de Wmo."

Acties als deze leiden tot een verhoging van aanvragen bij de plaatselijke OCO's , Onafhankelijke Cliëntondersteuning.

Deze vrijwillige dienst is in ons dorp ingericht om kleinschalig hulpbehoevenden bij te staan in een aanvraag bij  de Wmo, WLZ -Wet Langdurige Zorg- , Werk en Inkomen en andere instanties.

Een aanvraag, die onlangs binnen kwam: Hij had geen specifieke vraag maar wil graag weten waarop hij zoal recht had. 

Het recht op huishoudelijke hulp wordt veelvuldig gesteld.

Zelfredzaamheid wordt door goedbedoelde regeling te gemakkelijk ondermijnd.

Terug naar de eenzaamheid onder ouderen.

Er zijn in elke wijk in Valkenswaard inloopuurtjes in de wijkgebouwen.

Wie daar gebruik van maakt is volgens de SBV - Senioren Belang Valkenswaard - niet de eenzame doelgroep die ze met de huisbezoeken wil opsporen.

Ik bezoek de koffie-uurtjes nimmer.

Moet ik nu de SBV aan mijn deur verwachten?

Wil men rolstoelen inzetten om eenzamen naar zo'n koffie-uurtje te transporteren?

Ik vroeg of ik met een nee, nee sticker geholpen kon worden.

De ouderen die de bezoeken afleggen melden dat dat ze zelf met dit soort initiatieven geen gevoel van eenzaamheid ervaren.

Integendeel ze voelen zich erg dienstbaar.

Dit lijkt me een onvoldoende motief om ouderen lastig te vallen.

Opgelicht

Ik had de afspraak om de poort bij mijn schoonzus bij te schaven vanwege de warmte verschoven van vijf naar zeven uur.

Had ik maar...

Maar dit achteraf denken heeft geen zin.

Riny had die middag nog eens de tijd aan haar bevestigd: om zeven uur zou ik er zijn.

Het viel me op dat haar achterdeur op slot zat.

Ik liep de oprit af om nog wat klusspullen te halen, toen ik mijn naam hoorde roepen.

J. met telefoon in haar hand, terwijl ze zei: "Dat is mijn zwager."

Ik liep terug. Ze jammerde "Ik zit al vanaf vijf uur met de politie aan de telefoon,,," 

Die politie had blijkbaar de communicatie verbroken.

In staccato deed ze haar verhaal, hoe ze om vijf uur gebeld was door de Veldhovense politie afdeling ICT, die hadden gewaarschuwd dat er inbrekers in de buurt waren, dat ze er twee van de vier hadden opgepakt. Die twee hadden bekend dat zij als oudere alleenstaande vrouw beroofd zou worden.

Of het goed was dat de politie iemand langs zou sturen om juwelen veilig te stellen.

Die man was dus geweest en J. had de juwelen meegegeven.

En verder was Riny op het bureau om aangifte te doen.

Toen ik zei dat Riny gewoon thuis zat, bleef ze herhalen dat Riny in Veldhoven op het bureau zat. Ze belde  Riny, wier telefoon direct op de voice -mail overging. "Zie je wel..."concludeerde ze.

Wat ik nooit tegen haar heb gedaan, deed ik in al mijn onmacht. Ik schreeuwde dat ze bestolen was, dat ik Riny ging halen en dat ze onmiddellijk 112 moest bellen.

Ik haalde Riny op en  belde David. 

Binnen acht minuten was ik terug.

J. had de politie gebeld en o ja ze hadden ook alle pasjes meegenomen en ja ze had ook de codes genoemd. Het was verder een nette meneer geweest. De namen van de man die twee uur aan de telefoon was geweest en de man die de juwelen en de pasjes had meegenomen had ze op een briefje geschreven...

David nam direct contact op met de Rabobank, ik zou de ING voor mijn rekening nemen.

Mijn  man van de ING leek niet erg wakker, vroeg me tot zes keer toe de geboortedatum van J te noemen en vroeg of ik de vader van (de inmiddels overleden 93 jarige) pashouder was...

Uiteindelijk kreeg ik te horen dat de pas geblokkeerd was.

Wat een tegenstelling met de RABO. De dame reageerde professioneel en rustig, kon binnen no time melden dat de pas al was geblokkeerd vanwege een verdachte opname, een opname ver boven het dag-limiet.

Enkele minuten later arriveerde drie politieagenten, die elk zeer adequaat hun rol pakte. 1 Maakte een proces-verbaal op , 2 stelde J voortdurend gerust als ze weer eens zuchtte dat het allemaal zoveel was en nummer drie deed een buurtonderzoek.

De volgende dag kon de RABO melden dat er van diegene die de geldopname vergeefs had geprobeerd, beelden waren veiliggesteld.

We hebben een summiere opsomming van de juwelen aan de politie overhandigd. Geschatte waarde 40 à 50 K euro. (De waarde na omsmelting zal vele malen lager liggen)

De verzekering zal niets vergoeden, de juwelen zijn immers vrijwillig afgegeven.

Dit is dagen geleden gebeurd. 

Na die tijd hebben we niets meer vernomen.

Balans: 

De juwelen kunnen we vergeten, 

J's vertrouwen in de mensheid en in zichzelf heeft een flinke deuk opgelopen.

Twee smiechten gaan door met hun relatief succesvolle oplichtingspraktijk.

De grote vraag is achteraf.

Wat als het niet zo warm was geweest en ik om vijf uur bij J. zou zijn geweest?

In een droom heb ik in plaats van de poort een man geschaafd.. 

Het was een nette, maar geen beschaafde meneer.

Hoe ik mijn 80-ste verjaardag vierde.

Ik was er al een tijdje mee bezig geweest.

Óf ik zou een groot feest geven óf ik zou dat grote feest juist willen ontlopen.

Tien jaar geleden had ik een feest gegeven en dat was me prima bevallen.

Ik kan me niet herinneren dat ik er moe van was geworden, ook van het opruimen weet ik me niets te herinneren.

En juist dat was het waar we tegenop zagen. Als de gasten weg zijn ben je tot in de vroege ochtend bezig met opruimen.

Een alternatief is om het feest buitenshuis te laten plaatsvinden.

Ik had geïnformeerd naar zo'n gelegenheid en moest een schatting geven van de te verwachten aantal genodigden.

Het bleek dat vele grijze duiven de junimaand als vakantiemaand nemen. 

Voorseizoen, niet druk, lage prijzen. Ik begrijp dat wel. 

Voor een feestje blijven ze niet thuis.

Alternatief twee kwam in beeld, geconcretiseerd door een verblijf in het appartement van Thomas in Marbella.

Waren de drie vorige keren gekenmerkt door matig weer en een lange kluslijst, nu wachtte ons prachtige weeromstandigheden en een overvolle koelkast. Behoudens het bijsnoeien van een laterna op de rand van terras, hoefden we alleen maar te relaxen. 

De auto van Frits en Anneke stond ons te beschikking en als er iets was dan hoefden we slechts een trap hoger bij hen aan te bellen.

5 Juni. 

We wilden een luxe lunch.

Of Anneke en Frits  die lunch een feestelijk tintje konden geven door mee te gaan naar het terras van Playa Nina op het strand.

En zo geschiedde. Er werd een zonnige foto gemaakt

De foto werd gebruikt om iedereen te danken die me via de app een mooie dag had gewenst.

Het was een zeer controversiële mooie dag, zo ver weg van geliefden en het besef dat ons jongste telg vier dagen geleden de aarde verlaten had.

 

Weer een ontdekking: Valkenswaard in de literatuur

10 Jaar na verschijnen, ontdek ik het volgende werk

Martijn Neggers liet dat boek  al in 2016 verschijnen. Ik heb de presentatie en de besprekingen in de pers volledig gemist.

Zoals op de achterflap te lezen valt, start dit boek in Valkenswaard. De auteur is daar werkzaam in de plaatselijke boekhandel.

De boekhandel is de inmiddels opgedoekte kantoorboekhandel Priem op de Eindhovense Weg. Ik kwam daar regelmatig. Als ik daar een boek wilde bestellen, hoorde ik meestal 'Nee, we hebben het niet, maar kunnen het wel voor U bestellen.' 

Martijn Neggers herken ik niet, zie hem de quote ook niet zeggen.

Over Valkenswaard schrijft hij met veel plezier, vooral over de vete tussen de twee voetbalverenigingen, de Valk en Valkenswaard.

Maar het dorpje is hem te eng en hij verhuist naar Tilburg.

De structuur van deze roman is bijzonder. Aan de hand van ontmoetingen, de datum en frequentie van de ontmoeting en of er al dan niet een foto van bestaat herinnert de auteur zich zijn geschiedenis.

Deze bijzondere opbouw kun je maximaal in een werk toepassen. Ze leidt tot fragmentarische vertellingen en verveelt gauw.

Ik ben benieuwd of dit een eendagsvlieg is geweest of dat Neggers zich heeft weten te handhaven in de literatuur.

En natuurlijk benieuwd of hij nog eens over ons mooie dorp geschreven heeft.

(Google leerde me dat Martijn Neggers inmiddels een gearriveerde schrijver is. Hij heeft een eigen wikipedia hit, schreef na bovenstaand prozadebuut nog drie romans: 2018 Spoetnik - maatschappijleraar verhuist naar Helmond; 2021 Leve de Koning - Historische roman over de slag bij Agincourt in 1415. Onlangs in 2026 verscheen De tragische ondergang van Amsterdam County, dat zich in Thailand afspeelt.

Hij drijft steeds verder van Valkenswaard af...)

Rondom de dood van N

1 juni, vier dagen voor mijn 80ste verjaardag, is onze jongste broer overleden.

Bovenstaande karige kaart moest de wereld van zijn vertrek op de hoogte stellen.

Wij hebben die kaart niet ontvangen.

Een kleine twintig jaar geleden heeft hij de innige banden met ons verbroken, zonder daarvan desgevraagd de reden voor te geven, anders dan "Wij hebben veel andere vrienden" en "Time changes".

Vanaf dat jaar in 2007 heeft hij met zijn vrouw M. nooit meer aan familiereünies deelgenomen.  Hij onderhield nog wel contact met individuele familieleden, steeds onder zijn soms onnavolgbare voorwaarden.

Hij straalde, uit, zo hoorde ik regelmatig, dat wanneer je hem onwelgevallige opmerkingen zou toewerpen, het contact rigoureus verbroken zou worden. 

Dat was de reden dat weinigen hem een spiegel voorhielden voor zijn grillige gedrag. 

Hij kon het maken om bij het dubbelspel badminton ineens zijn partner te verlaten, zonder dat die daad besproken werd. (Ik was die partner!) 

Idem dito bij zaalhockey, waar hij als keeper de zaal plotseling kon uit kon benen omdat iets hem tegenzat. 

Geen van de teamleden sprak hem daarna op aan.

Als Benjamin van 9 broers en 2 zussen is hij verwend. 

Verwenning is niet de omgeving waarin je met tegenslagen leert omgaan.

Hij was de jongste van 12 kinderen, de eerste die de aarde verlaat.

Na vier jaar behandelingen tegen zijn ziekte moest hij het leven loslaten.

Het is tegennatuurlijk, zeg gerust niet eerlijk.

Wat ik hem het meest verwijt, dat door mij bijna 20 jaar te negeren, zijn dood me weinig meer doet. 

Terwijl met het ouder worden mijn tranen wel erg snel opwellen, merkte ik daar na 1 juni weinig van.

Rouw is de achterkant van liefde.

Boosheid staat verdriet in de weg.

Zelfs broederliefde kan doven.

(Misschien kan ik na verloop van tijd tevreden terugkijken naar de tijd van voor 2007,  de tijd van de innige band, en daar liefdevol over schrijven, misschien kan ik ooit de breuk plaatsen, zijn grillige gedrag begrijpen. Maar tot heden overvalt me bij een herinnering aan hem een ijzig gemoed. Om ons geen overlijdenskaart te sturen, getuigt haast van haat, een niet te vergeven afsluiting )

.

AI, een zegen? Van bonusopa naar burgemeester

Manipuleren van beelden is niet iets alleen van deze tijd. 

Fotograaf uit het zwart-wit tijdperk leerde ik de technieken van doordrukken en tegenhouden om het positief naar wens mooier te maken. 

Eind jaren zestig kwam gekleurd monochroom fotopapier op de markt.

De echtheid van zwart-wit begon te verwijnen.

 

Met collega Jack Vreeke leerde ik eind zeventiger jaren in kleur afdrukken. 

Na een dag hadden we zegge en schrijve één foto naar wens afgedrukt.

Met het digitale tijdperk werd bij het fotograferen niet alleen veel tijd gewonnen, de bewerkingsmogelijkheden werden door photoshop-programma''s schier eindeloos .

Met AI is er weer een enorme versnelling gemaakt. In tijd, maar vooral in bewerking.

Zoon Thomas demonstreerde, terwijl we wachtten op het hoofdmenu, in no time wat mogelijk is.

We zaten in restaurant De Drie Koningen in Groede. 

Bonus kleinkind stond naast me.

Thomas gaf AI de opdracht 'Verwijder kind'

Dit beeld veranderde met de opdracht over kleding en een hoed

Reactie disgenoten: Hij lijkt op een burgemeester.

Hoe die er volgens AI uitziet, zie hieronder

Das wordt vlinderdas, een flink glas whisky terzijde  en de handen los

De manipulaties zijn oneindig,.

Het effect op mijn waarnemen: mijn wantrouwen in de echtheid is flink toegenomen.

GSM 25 jaar

Waar GSM voor staat weet ik niet precies. Ik houd het op Gamma Samenkomst Management.

De toenmalige faculteit Gamma van Fontys heeft slechts kort bestaan. Vanaf de fusie tussen de faculteiten Sociaal Agogisch met de Para Medisch (1995) tot de opheffing van de faculteiten als gevolg van de reorganisatie Winterlied (2001).

In die korte tijd ontwikkelde de Gamma faculteit zich tot een zeer vooraanstaande faculteit met een krachtige Units/Scholen en ondersteunende diensten, samen het Management vormend.

In 1998 stapte ik over naar de faculteit Educatie en werd directeur van de Pabo Eindhoven.

Kort daarop verdween ook deze faculteit en er ontstonden Hogescholen, die direct onder het Bestuur opereerden. Ik kreeg daarbij de opdracht om een fusie voor te bereiden van alle Fontys Pabo's.

Vanaf 2001 komt het management van Gamma jaarlijks in april een dag bijeen.

Ik stapte er na een invitatie daartoe door de organisator Jos C. pas in 2022 in.

Dit jaar was het voor de 25 e keer dat GSM bijeen kwam.

Er was zoals altijd een mooi programma voorbereid.

Een start in het Mollergebouw in Tilburg met een voordracht 'Fontys actueel en ontwikkelingen' door Martin de Wolf (directeur Fontys Educatie). Daarna bezoek aan de nabij gelegen Circusacademie. 

Na de lunch de verplaatsing naar Duynsberg, een seniorenvoorziening van Prins Heerlijk met een toelichting door Gief van Schijndel één van de GSM-ers op het onderwijsexperiment  "Speciaal MBO in bedrijf". 

Daarna volgde een fotopresentatie van GSM 25 Jaar. De afsluiting, een geweldig diner verzorgd door de catering van Prins Heerlijk. 

Voor mij bestond het hoogtepunt uit de presentatie ter plekke door Gief op het genoemde onderwijs experiment. Gestart in 2007 heeft Gief, een van de founders, in december het stokje doorgegeven. Bij die gelegenheid werd een boekje uitgegeven.

Formeel bestaat Speciaal MBO niet, maar er is duidelijk behoefte aan. 

In Prins Heerlijk op de bovenste verdieping (zie foto) is een prachtige ruimte gecreëerd, waar studenten met een rugzakje kunnen leren om hun MBO diploma niveau 1 en/of 2 in de horeca of in de zorg kunnen behalen.

In het boekje acht mooie portetten van studenten.

De school is van een enorme betekenis geweest voor hun zelfbeeld. Ze prijzen de verwevenheid van theorie en praktijk, de individuele leerroute en de persoonlijke begeleiding.

Inmiddels is er in Eindhoven bij Vitalis/ Wilgenhof 20 eenzelfde experiment van start gegaan.

Het lezen van "Speciaal MBO in Bedrijf" is een genot. 

Ver voor Jette getuigde een aantal idealisten dat het kan: perspectief bieden, dromen waar maken.

 

Alleen goede mensen sterven

Alleen goede mensen sterven is een valse consequentie van de uitspraak  'Van doden niets dan goeds". 

Onzin natuurlijk. 

Ook aan het leven van narcisten, psychopaten en ander corrupt uitschot komt gelukkig een einde.

Stef behoorde ook voor zijn vroegtijdig overlijden tot de categorie goede mensen. 

Ik kon me niet voorstellen dat er iemand zou bestaan die over hem kon kwaad spreken. 

Hij had zijn kenmerkende eigenaardigheden, zeer precies, altijd op tijd. tot in de puntjes gekleed, scherpe humor, soms over het woke randje, hypergevoelig, onzeker in zijn keuzes, analytisch, perfectionistisch.

Dit waren ook de kenmerken die door iedereen op de crematie werden genoemd.

Hij had met een vriend afgesproken en was niet komen opdagen. 

Ongewoon voor Stef en dat zonder zich af te melden.

Alarmbellen.

Mijn broer en dochter spoedden zich naar zijn huis.

De politie stelde een natuurlijk dood vast.

Onnatuurlijk voor een man van 58, die nooit wat leek te mankeren. 

Twee weken ervoor had ik enkele uren met hem gesproken.

Na een turbulente periode - overlijden van zijn moeder, gerommel bij de nalatenschap en ontslag - was hij weer in balans. 

Rouw had zijn plek gekregen gerommel geanalyseerd en binnen no time had hij de perfecte baan gevonden.

We hadden ruim de tijd genomen om over de ideale auto. Hij twijfelde tussen een full electric BMW of Volvo.

De Volvo was pas over een jaar leverbaar maar had uiteindelijk zijn voorkeur. 

Om hem te plagen hield ik hem voor dat BMW, de auto die hij nu reed, toch trouw verdiende.

Twee weken later had hij voor een weekend de BMW voor een proefrit meegekregen en zou hem aan zijn vriend tonen.

Daar is hij dus niet geweest.

Stef was de jongste broer van mijn schoonzus.

Hij was daar kind aan huis.

Ik zag hem ongeveer vier keer per jaar.

Hij zat altijd op dezelfde plek.

Vier keer per jaar spraken we met elkaar.

De 22 jaar verschil in leeftijd vormde geen enkele belemmering, ook niet onze verschillende karakters.

"Bedankt voor het fijne gesprek", waren zijn laatste woorden voor mij, voor hem mijn "Wederzijds".

Lubach vs. Even tot hier

 Een onmogelijke vergelijking.

Vanavond begint 'Even tot hier'; Lubach eindigde afgelopen donderdag zijn seizoen.

Even tot hier is elke zaterdag, 16 weken lang, te zien op zaterdagavond. 

Wu en van der Laan hanteren een strak format, zonder dat het saai is. Ze zijn maatschappelijk betrokken -  binnen de nationale grenzen. 

In  de Belgische pianist hebben ze een schitterende side-kick. 

Muzikaal van hoog niveau, hun stemmen passen in elkaar, hun duetten zijn steeds een genot om naar te luisteren.

Lubach presenteert solo, incidenteel bijgestaan door zijn redactieleden. Hij presenteert vier dagen per week. Op maandag is Diederik zijn vaste gast, die op een ongeëvenaarde wijze verslag doet van het afgelopen sportweekend.

Frits de Wit is de vaste droogkomieke analist, Jonathan van het Reve is steevast de ultra rechtse materialist.

Lubach schuwt geen enkel onderwerp. 

Regelmatig neemt hij het Koningshuis en Trump te grazen.

Ik volg beide programma's al jaren en geniet er elke keer van. 

Dat Lubach vlakker geworden is sinds zijn overstap van de NPO naar de commerciële zender RTL4 kan ik niet beamen. 

Zijn analyses zijn veelal messcherp zijn didactische presentaties van hoog niveau. 

Van mijn kleinzoon Luca hoorde ik dat sommige items op zijn opleiding werden gepresenteerd.

Enkele maanden geleden presenteerde hij het sluiten van het Groninger gasveld.

Boorgaten worden met beton definitief afgesloten, iets waartegen JA21 tegen is.

Tot mijn verbazing pleitte Lubach ook voor het openhouden 'als noodvoorziening'.

Hij leek het belang van velen te stellen boven dat van een minderheid, nood breekt wetten - en beloften scheen zijn argumentatie.

Lubach wankelde voor mij op zijn hooggeachte troon.

Tot donderdag.

Totdat hij me weer ontroerde, bij de strot nam met de stellingname voor Europa, voor niet aflatende steun voor Oekraïne, voor een rechte rug.

Met een kippenvel opwekkende apotheose.

Schuchter zet hij op een speelgoed blaaspiano (?) de negende van Beethoven in, dat langzaam wordt overgenomen door een dubbel groot miziekgezelschap.

Dapper, hoopvol, eensgezindheid.

Zonder ironie, wat hebben we dit nodig!

Chapeau!