1 juni, vier dagen voor mijn 80ste verjaardag, is onze jongste broer overleden.
Bovenstaande karige kaart moest de wereld van zijn vertrek op de hoogte stellen.
Wij hebben die kaart niet ontvangen.
Een kleine twintig jaar geleden heeft hij de innige banden met ons verbroken, zonder daarvan desgevraagd de reden voor te geven, anders dan "Wij hebben veel andere vrienden" en "Time changes".
Vanaf dat jaar in 2007 heeft hij met zijn vrouw M. nooit meer aan familiereünies deelgenomen. Hij onderhield nog wel contact met individuele familieleden, steeds onder zijn soms onnavolgbare voorwaarden.
Hij straalde, uit, zo hoorde ik regelmatig, dat wanneer je hem onwelgevallige opmerkingen zou toewerpen, het contact rigoureus verbroken zou worden.
Dat was de reden dat weinigen hem een spiegel voorhielden voor zijn grillige gedrag.
Hij kon het maken om bij het dubbelspel badminton ineens zijn partner te verlaten, zonder dat die daad besproken werd. (Ik was die partner!)
Idem dito bij zaalhockey, waar hij als keeper de zaal plotseling kon uit kon benen omdat iets hem tegenzat.
Geen van de teamleden sprak hem daarna op aan.
Als Benjamin van 9 broers en 2 zussen is hij verwend.
Verwenning is niet de omgeving waarin je met tegenslagen leert omgaan.
Hij was de jongste van 12 kinderen, de eerste die de aarde verlaat.
Na vier jaar behandelingen tegen zijn ziekte moest hij het leven loslaten.
Het is tegennatuurlijk, zeg gerust niet eerlijk.
Wat ik hem het meest verwijt, dat door mij bijna 20 jaar te negeren, zijn dood me weinig meer doet.
Terwijl met het ouder worden mijn tranen wel erg snel opwellen, merkte ik daar na 1 juni weinig van.
Rouw is de achterkant van liefde.
Boosheid staat verdriet in de weg.
Zelfs broederliefde kan doven.
(Misschien kan ik na verloop van tijd tevreden terugkijken naar de tijd van voor 2007, de tijd van de innige band, en daar liefdevol over schrijven, misschien kan ik ooit de breuk plaatsen, zijn grillige gedrag begrijpen. Maar tot heden overvalt me bij een herinnering aan hem een ijzig gemoed. Om ons geen overlijdenskaart te sturen, getuigt haast van haat, een niet te vergeven afsluiting )
.
