Hij had zich neergelegd bij de diagnose, beter gezegd prognose, dat zijn ziekte onomkeerbaar was.
Hij zou niet beter worden.
Hij had zich altijd autonoom genoemd en getoond. Hij was zoals hij vaak zei, de dirigent van zijn leven.
Als het zover is, dan zal ik er waardig uitstappen.
Ik ben niet zo goed in het begrijpen van kloeke uitspraken, dus vroeg ik door over dat moment van het zover zijn.
Het is, zo zei hij, niet van belang om zo oud mogelijk te worden. Het gaat om de kwaliteit van leven.
En daar was hij weer: de kwaliteit van leven, die boven de kwantiteit wordt gesteld.
Wanneer is er sprake van kwaliteit van leven of anders gesteld van het ontbreken ervan?
Dat is een vraag die ik sindsdien aan hem en anderen stel.
De opbrengst is gering.
Vaak wordt gesteld dat dat voor iedereen anders is.
Ik vind dat antwoord teleurstellend, ik ben op zoek naar generieke, liefst zo concreet mogelijke standpunten.
Daarom vraag ik door,
Wanneer is voor jou de maat vol?
Mijn voorlopige oogst:
* Wanneer ik mijn kinderen niet meer herken
* Wanneer al mijn tijd gevuld wordt met medische handelingen
* Wanneer ik ondraaglijk lijdt
* Wanneer ik niet meer kan waarnemen
* Wanneer al mijn geliefden er niet meer zijn
Mijn ervaring is dat deze schijnbaar heldere grenzen in de tijd verschuiven.
Terug naar mijn vriend.
We hadden gisteren afgesproken.
Hij had de behoefte om mij iets toe te vertrouwen.
Hij was tot een zeker inzicht gekomen.
Zolang ik met jou over de kwaliteit van leven kan speken is er kwaliteit van leven.
Vannacht niet goed geslapen.
Houdt hij me voor het lapje?
