Zorg, Zorgzaam, Mantelzorg

De zorg voor mijn alleenstaande schoonzus gaat onverminderd voort. Haar fysieke en mentale herstel gaat met de dag beter, maar er zijn zeker nog stappen te maken. Ze doet, na haar herseninfarct, haar uiterste best om greep op haar leven te krijgen. Om er zeker van te zijn dat ze informatie niet kwijt raakt, schrijft ze alles op papiertjes, die vervolgens weer snel zoekraken. Haar grote houvast is haar agenda, die zowel als planningsinstrument functioneert als dagboek.

De zorg voor haar huis, die in de jaren toen ze mantelzorger was voor haar onlangs overleden man nauwelijks aandacht kreeg, draait op volle toeren. Achterstallig onderhoud moet worden aangepakt en wel zo snel mogelijk. Daarbij speelt mee, dat het nog niet duidelijk is of ze in de toekomst alleen de bedenverdieping bewoont of dat ze in de toekomst ook op de eerste verdieping zal bewonen. 

Voorlopig zijn haar zorgen op de benedenverdieping gericht .

Bij mijn oudste broer is van herstel geen sprake meer. 'We zien wel waar het schip strandt' , zei hij een aantal dagen geleden in een helder moment.

Met mijn broer Jan had ik de lange reis naar Groningen na een klein half jaar weer ondernomen.

In februari hadden we het over zijn tweede huis in Manavkat-Turkije gehad, hoe hij ervan had genoten, maar dat dat genot was verdwenen na de dood van zijn vrouw en hoe daarna de verkoop was verlopen.

Ik had het fotoboekje 'Manavkat 2014' meegenomen met daarin foto's van onze gezamenlijke vakantie in zijn huis.

Hij had in de gezamenlijke ruimte gezeten, toen we aankwamen. Na enkele seconden herkende hij ons blijkbaar. Er verscheen een lach van oor tot oor op zijn gelaat. Een algemeen 'Hai, wat fijn', maar geen naamsherkenning als toen in februari. Hij verwisselde even later Jan met mij.

Van die vakantie in 2014 herinnerde hij zich niets. Al bladerend gaf hij geen blijk van herkenning van het huis, wees enkel naar de rivier en mompelde 'water'.

Herhaaldelijk liet hij blijken blij te zijn met ons bezoek.

En dan 'Mantelzorg', het beeld dat we als Parkinsoncafé  in 2012 aanschafte, vanwege ons 12 1/2 jaar van het bestaan van het café heeft afgelopen week eindelijk haar plaats gekregen in de tuin van het verpleegtehuis Valkenhof te Valkenswaard in de binnentuin direct naast het auditorium waar wij maandelijks onze bijeenkomsten houden. Een mooie plek, een ode aan de vele mantelzorgers.