Staaroperatie 1

De 1 in de titel mag geenszins suggereren dat er nog een column  'Staaroperatie 2' zal volgen. 

Het betekent enkel dat na de behandeling van het eerste oog een week later, komende week dus,  oog 2 aan de beurt is, in mijn geval het linker oog.

Maar laat ik bij het begin starten, de voorbereiding, de opmaat.

Van nagenoeg iedereen, die een staaroperatie  had ondergaan had ik dezelfde reactie gekregen: "Het stelt niks/weinig voor", een uitspraak die me op den duur de keel begon uit te hangen. 

Ik zag er namelijk gruwelijk tegenop en nu zei het eerste de beste mietje....

Toen ik dit mijn oogarts voorhield, zei hij dat het volstrekt normaal was dat tegen een operatie aan de ogen wordt opgezien. "Dat geldt ook voor iedereen, ook voor diegenen, die je na hun operatie menen te moeten geruststellen met hun beleving, dat het fysiek weinig tot geen pijn oplevert."

Dit gaf me troost.

Mijn fobie was geen zorgwekkende aberratie

Afgelopen dinsdag was het zover.

Voor ik het besefte had de arts me opgehaald in de voorbereidingsruimte.

Ook daar had de verpleging elke handeling toegelicht, wat ze deed en waarom.

Mijn oogarts beleed diezelfde medische openheid.

Nu moet ik eerst een zijspoor bewandelen.

Van de vele schoonheden, die ouders hun kinderen kunnen meegeven, in de regel zo'n zevental, hebben ze mij er één gegund: lange wimpers.

De eerste toelichting, die ik vanboven de operatielap, die over mijn gezicht lag gedrapeerd, hoorde, was, dat die wimpers eraf moesten. 

Geen vraag, puur constatering.

Daarna volgde een kwartier durende hallucinerende lichtshow in mijn rechteroog, af en toe geschraap en toelichtingen, die ik eigenlijk niet wilde horen.

Compleet groggy keerde ik  met plastic oogkapje voor het bewerkte oog terug naar de wachtkamer. 

Wiebelend op mijn breed uitstaande voeten mompelde ik iets als "Het lijkt wel alsof ik een krat bier op heb", waarop een olijkerd, die op het punt stond naar binnen te worden geroepen deed ontvallen, dat dat mooi meegenomen was.

Fysiek stelt het niet zoveel voor, maar mentaal was ik danig door de molen gehaald.

Thuis wordt een foto genomen om de vakantiegangers op de hoogte te stellen.

Een lachje kan er niet af

Door mij linker oog ziet alles grijs en wazig

Langzaam komt er scherpte in mijn visus.

Dan wordt alles nog scherpen dan voorheen.

Het drie weken durende druppelen vangt aan.

Eigenlijk stelt het niet zoveel voor en het resultaat is spectaculair, hoor ik me grootmoedig enkele dagen later zeggen.

  

Verjaardagsfeest van een negentig jarige

Onze zwager werd gisteren 90 jaar.

Een man met 47 pensioenjaren.

De man van de zus van Riny.

Het feest vond plaats in de Leemer Hoef, een restaurant in Aalst, waar ze een dertigtal jaren geleden hun bruiloft hadden gevierd.

Met zeventien mensen zaten we aan tafel.

De gemiddelde leeftijd schatte ik rond de tachtig.

Er was een dame bij, die zich gedroeg alsof het feest was belegd ter ere van haar contact met het feestvarken.

Ze kende Huub al 53 jaar.

Ja, bij zo'n leeftijd horen enkel robuuste getallen.

Omstandig deed ze verslag van de verschillende ontmoetingen met Huub in de laatste halve eeuw.

Steeds waren die ontmoetingen van bovenaardse betekenis geweest

Ze prees hem en vooral zichzelf.

Zijn kwaliteiten waren ook die van haar, alsof ze hoopte daarmee ook zo oud te worden.

Dan had ze nog ruim tien jaren te gaan.

Ze weefde door haar zinnen de nodige esoterie. 

Dat paste goed bij haar kleurrijke ruim vallende jurk.

De toespraak was op een rol papier uitgeschreven.

Soms moest ze zich naar het licht toe buigen om het goed te zien.

Van verminderde visus had zowat iedereen last.

Ook zag ik veel hoortoestellen aan het einde van de brillen hangen.

De eerste gesprekken op het terras waren daarover gegaan, over Huubs ogen en zijn slechte gehoor.

Iedereen kon daarover meepraten en ook over huid- en evenwichtsproblemen.

Niemand had het over een slecht geheugen, terwijl ik mijn buurman daarop diverse keren betrapte.

Maar goed, we zaten inmiddels binnen.

Het eten was goed, daar lag het niet aan.

Maar ik voelde wrevel. 

Ik zocht naar de bron van die emotie.

Aan de overzijde in het midden zat de jarige met rechts van hem mijn schoonzus.

Niet één keer werd ze vernoemd, terwijl iedereen zou moeten weten dat zonder haar Huub in een bejaarden annex verpleegtehuis zou zitten wegkwijnen. Met op deze dag een hoedje van papier op zijn bol en de verpleging op toeters blazend

Mijn schoonzus is de alles opofferende mantelzorger, die zich compleet wegcijfert,

Ik wilde me melden voor een toespraak, een toespraak om de jarige te vragen of dankbaarheid voor de zorg in de loop der jaren een zodanige vanzelfsprekendheid wordt, dat die over het hoofd wordt gezien. Mantelzorg die zich uiteindelijk zelf de das omdoet.

Zonder zuur en verwijt zou ik die woorden nooit kunnen uitspreken.

Het was feest, het moest vrolijk blijven.

Na afloop struikelde de zwevende vriendin  buiten op het pad over een loszittende steen.

Zelfstandig kon ze niet overeind komen.

Heeft alles een verborgen betekenis?

Hitte, stilte, wachten

 Le soleil ni la mort ne se peuvant regarder en face

(De zon noch de dood  kun je in de ogen kijken)

- Francois de La Rochefoucauld. spreuk 26

Het was de dertigste hittegolf sinds de metingen in 1901.

Vijf dagen achter elkaar meer dan 25 graden waarvan er drie boven de derig.

Een hitteplan was van kracht. Veel drinken, weinig doen.

Bij zinderende hitte is het nog stiller dan gewoonlijk in deze tijd van het jaar.

Iedereen is weg of heeft zich teruggetrokken op eigen erf.

De straten zijn leeg alsof de oorlog dreigt.

Een enkel telefoontje uit Frankrijk of Marbella.

We wisselen de buitentemperatuur uit.

Nederland wint.

We wachten.

We wachten tot de temperatuur gaat dalen.

We wachten tot ze terug zijn van vakantie,

En op wat zich verder aandient, wat te gebeuren staat. op data gezet.

Wat zeker zal gebeuren, maar datum onbekend.

Bij toeval lees ik 'Tumult bij de uitgang' van Bert Keizer, essays over lijden, lachen en denken rond het graf uit 2013.

Keizer is verpleeghuisarts en filosoof. Schreef eerder 'Het refrein is hein, Leven en sterven in een verpleeghuis'1 e druk 1994.

Het eerste essay gaat over stervenskunst: "Hou het kort, elegant, humorvol en troostend."

Het woord troost zal vaker in zijn essays terugkeren.

Bijvoorbeeld in wat de geneeskunde vermag: Geneeskunde is soms genezen, dikwijls verlichten. altijd troosten (Amboise Paré 1510 - 1590. Toch maar mooi 80 geworden!)

Als verpleeghuisarts doet hij vooral dat laatste.

Ervaringsdeskundige uit de tweede hand, maar de empathische filosoof maakt dit boek een parel.

Hij duidt het verschil tussen ethiek en moraliteit, de een bij dikke relaties, moraliteit bij dunne, meer perifere, waar bij ellende niet gehuild, maar gegeven wordt; hij weidt uit over de betekenis van muziek en literatuur als remedie voor 'artsverzachting', over de valse troost van alternatieve geneeskunde, maar troost is troost, niet waar.

En vooral, onontkoombaar heeft hij het over dementie en de ongemakkelijkheid van levenseinderegeling.

De stijl is prachtig, elegant, de toon eloquent doorspekt met de nodige humor,

Van de aanbevelingen op de achterzijde is die van René Gudde letterlijk geboekstaafd: "Bert Keizer stelt  mij gerust: sterven is doodeenvoudig. Iedereen kan het."

"Moet het", riposteert de cynicus.

(Een cynicus is iemand die van alles de prijs weet, maar niet de waarde, aldus Oscar Wilde)

. 

Ik ben mijn muze

Vorig jaar experimenteerde ik met een ander soort teksten.

Niet de invallen van het moment, maar geplande mini werkstukjes, waaraan een gerichte vraag ten grondslag lag.. 

Ter voorbereiding was ik me vaak een week aan het inlezen, 

Boeken, zoals diverse privé domeintjes, die ik als verzamelaar zonder te lezen in de kast had gezet, nam ik ter hand.

Zo ontstonden  de rubrieken Filosofische Verkenningen, Duitse Expressionisten, de Muze-reeks en Vakantie Verslagen.

De laatste brak ik in februari af toen Rusland Oekraïne binnenviel.

De oorlog bracht me op actuele vragen over autonomie, autocratie en dictatorschap om tenslotte  gedesillusioneerd terug te keren naar mijn micro-wereldje van tuin en familie.

Enkele weken geleden herinnerde een boekbespreking in De Groene me op de Muze reeks, waarin ik onderzocht wie of wat  een muze vormt.

Het was een bespreking van de Graphic Novel "Ik ben mijn  Muze. Eigenzinnige vrouwen die de kunstgeschiedenis veranderden" van de Nederlandse kunstenares Loes Faber.

De voorzijde

De achterzijde

Het werk beslaat maar liefs 214 pagina's bomvol tekeningen en teksten, alle in zwart-wit.

De keuze  van Faber van 8 eigenzinnige vrouwen, die de kunstgeschiedenis veranderden zijn:

1. Artemisia Gentileschi 2. Barones Elsa von Freytag-Loringen 3, Charley Toorop 4 Claude Cahun

5. Frida Kahlo 6 Amrita Sher-Gil 7. Elisabeth Catlett en 8. Carolee Schnemann

Drie ervan waren me enigszins bekend (1, 3 en 5) van de andere vijf vrouwelijke kunstenaars wist ik nagenoeg niets.

Ik kreeg een goed beeld van deze volhardende vaak tegen de stroom opwerkende vrouwen. Emoties weet Faber neer te zetten door te experimenteren met getekende typografie. 

Woorden, gedachten spatten van het papier. 

Alle vrouwen zijn op hun eigen wijzen vrouwenrechtenvechtsters.

Behalve Gentileschi leefden ze allen in de laatste eeuw, in Europa, India en Amerika/Mexico..

De stijl van Loes Faber doet me denken aan de tekeningen van Peter Pontiac, verwant aan de underground tekeningen uit de jaren 60 en 70.

Hieronder een weergave, de pagina waarop de val van Charley Toorop van de trap wordt verbeeld, een val die haar aftakeling definitief inzet.

De recensent van De Groene - ik meen dat het Marja Pruis was - vond dat door het gebruik van verschillende lettertypes de hoeveelheid tekst behapbaar was. 

Daar valt aan te twijfelen.

Het lijkt meer op een leesboek met tekeningen dan een graphic novel.

Maar toch...een aan te raden boek, vanwege de thematiek, die met grote betrokkenheid wordt verwoord en verbeeld.

Voor een volgende graphic novel van Loes Faber zou ik pleiten voor meer kleurgebruik.

De kaft is immers de mooiste pagina.

.

 

De tomaat weet raad

Hij was er weer bij dit jaar, de raad-tomaat.

Een tomaat met een neus, eronder een mondje.

Net over de grens in België wordt hij gretig gezocht.

Awel, om zijn bijzondere gave.

Het verhaal gaat, dat wanneer je hem op een stokje geprikt in een potje zet met zijn neus naar het Oosten, dat het kan voorkomen dat ie luistert, luistert naar problemen waarmee je zit.

En heel soms, maar dat is alleen in een jaar dat eindigt met twee dezelfde cijfers - en dan nog in slechts zeldzame gevallen - wil hij je raad geven.

Vandaar de naam raad-tomaat.

Sommige domme Belgen beweren dat die naam iets van doen heeft met raden, maar het overgrote deel van onze Zuiderburen weten dat het om aanraden gaat.

Ik geloof er niet zo in.

Daar ben ik toch teveel een nuchtere kaaskop voor.

Maar ik heb wel een probleem.

De komkommer is daarvan op de hoogte, zie mijn blog van vorige week.

Hoe om te gaan met Wappies, preciezer geformuleerd hoe kan ik een Wappie doen inzien dat zijn beweringen veelal nonsens zijn.

Na-aperij, voortkomend uit een drang om tegen de mainstream te zijn, een Ik Heb Een Mening, Dus Ik Besta uiting..

Een voorbeeld.

Een leuk feestje.

Man naast je spuit uit het niets zijn mening.

Oekraïne is altijd een deel van Rusland geweest, dus heeft Poetin gelijk die provincie tot de orde te roepen.

Man leunt achterover met een houding, en nu is het jouw beurt.

Wat te doen?

Zie de adviezen vorige week:

1. Mogen wij België binnenvallen, omdat dat door het verdrag van Wenen ons is toegewezen?

    ( Een poging tot de Socratische benadering, doorvragen totdat ie klem zit) 

of

2 Ja, en als Poetin klaar is meteen door naar de Baltische Staten. (Eventueel Polen erbij slepen en Oost-Duitsland. Kortom de hyperbool-benadering)

Ik leg, nadat ik eerst goed heb rondgekeken of er niemand in de buurt is, mijn oor tegen tomaats'neus

Hoor ik wat geluid?

Is er nog een derde manier?

Vraag hem naar zijn bronnen en naar de betrouwbaarheid van zijn bronnen.

De kritische, academische benadering.

Nogmaals mijn oor te luister gelegd.

Nu met mijn andere oor.

Alweer wat ruis.

Daaruit valt met een beetje fantasie te horen

Zeg dat je moet pissen en kom niet meer terug.

 

Wappies in komkommertijd

Het is komkommertijd.

De dagelijkse oogst bedraagt een vaas vol.

Het is ons teveel, aan wie raken we ze kwijt?

Kenmerkend voor deze tijd: de meesten zijn op vakantie.

Vorige week nog niet. Er was een verjaardagsfeest.

Er waren lieve gasten, gulle, gastvrije gasten, dus namen we voor hen een bosje komkommers mee.

Ik zag er een beetje tegenop.

Ik ken mijn pappenheimers.

Zodra het gesprek stilvalt worden de wappie-stellingen ingebracht.

Alsof je bij Engel, Trump en Baudet aan tafel zit.

Ik leg het tegen wappies altijd af.

Ik probeer ze met argumenten tot inkeer te brengen, iets wat me nog nooit gelukt is.

Het resultaat is altijd dat ik een rooie warme kop voel en de relatie koeler..

(Adviseurs aan wie ik deze kwestie heb voorgelegd adviseren me:

1. De Socratische methode: doorvragen, meestal stranden de antwoorden

2. Pas de hyperbool toe, vergroot hun stellingen tot lachwekkende proportie

Beide strategieën geprobeerd.

Resultaat: Wappie-inzichten blijven in beton gegoten)

De komkommers voerden het gesprek alras op de boerenprotesten en vandaar in een korte bocht naar het klimaat.

Die maatregelen zijn flauwe kul, de berekeningen kloppen niet,  de effecten nihil. Het is hetzelfde als de zure regen en het gat in de Ozonlaag, daar hoor je niemand meer over, opgelost. Die boeren hebben gelijk dat ze de minister thuis bezoeken. De minister heeft zelf voor een openbaar ambt gekozen. 

Dat mijn komkommers zoveel mest veroorzaakte, vond ik schokkend en voordat ik erover na had gedacht floepte ik eruit dat het me steeds weer verbaasde dat de kennis van jaren studies van wetenschappers, door burgers, die niet verder komen dan het lezen van een krantenartikel minachtend en met het grootste gemak zonder enige gêne terzijde wordt geschoven.

Zou het een nieuwe Cartesiaanse stelling zijn, een variant op zijn 'Cogito, ergo sum; ?

'Ik denk dus ik besta;  verandert in 'Ik heb een mening, dus ik besta' ?:

Ik heb het, geloof ik te zachtjes naar voren gebracht.

Niemand heeft geluisterd.

Het gesprek werd afgesloten met "En zelfs Trump is het met de Nederlandse boeren eens!"

Daarna werd de taart aangesneden. 

 

De laatste musical

Het is gebruikelijk om de basisschooltijd af te sluiten met een musical.

Alle kinderen van de schoolverlatende groep 8 krijgen er een rol in, waardoor  het optreden vaak niet om aan te zien is met overvolle podia, spelers die eigenlijk niet willen optreden, die snel hun tekst binnensmonds murmelen en een niet te volgen verhaallijn.

Maar met het meest dankbare publiek dat een acteur zich kan wensen: ouders, broers, zusjes, ooms, tantes en niet te vergeten de wegsmeltende grootouders.

Ons jongste kleinkind Thijn had afgelopen week zijn musical.

Het zou de laatste zijn 

Van de vijf kleinkinderen was dit de derde fysieke voorstelling.

Door Corona was de voorstelling van Noa niet doorgegaan en die van Phéline een jaar later was op video opgenomen.,

Het laatste level was de titel van de musical en er zou een Touretappe in voorkomen, had Thijn als promotie verteld en o, ja, hij had de hoofdrol, omdat niemand die wilde.

Met weinig verwachtingen waren we naar het plaatselijke theater De Hofnar gefietst.

Het zou de beste musical zijn, die we gezien hadden.

Humorvol, goed te volgen, aardig spel met inderdaad een glanzende (vindt opa) rol voor Thijn en lekker actueel.

Een game-verslavende jongen met zijn ouders en zusjes als toerist in Parijs, onttrekt zich aan zijn familie om een game-wedstrijd te spelen. Hij ontmoet een eenzaam omaatje, die bijna door de tourkaravaan  omver wordt gereden, maar op het nippertje door de gamer wordt gered. Maar door die reddingspoging verliest hij de wedstrijd. Oma en gamer worden natuurlijk maatjes voor jet leven.

En om alle 70 kinderen op het podium te krijgen zijn er allerhande groepjes en scènes  tussendoor gestrooid: toeristen, mopperende autochtonen, game-liefhebbers, een mooi  uitgebeeld gamespel, wielerfans, een modeshow en een groepje met verschillende gebreken behepte oudjes.

Scènes worden afgesloten met frisse liedjes.

En dan Thijn.

Wat speelde hij natuurlijk, gemakkelijk, niet één keer haperend (vindt opa)

Zo gauw hij op het podium stond, ging ik wat rechterop zitten om hem goed in beeld te krijgen.

Hieronder enige beelden.

Vooraf in de aankondiging van alle spelers de foto gefotografeerd. Thijn met zijn petje en game toestel in zijn handen.

Een terras in Parijs. Thijn heeft alleen oog voor zijn spelcomputer

Met het omaatje net voordat ze bijna omver wordt gereden

Het slotlied. Thijn, bovenste rij geheel links

Na afloop het enthousiaste applaus en nog eens en nog eens.

De schoolleiding vraagt alsnog een applaus.

Er wordt een filmpje vertoond van het recente schoolverlaterskamp.

De kinderen schateren het uit.

De melancholie groeit in de toespraakjes van het personeel.

Dat ze zeker eens terug moeten komen om te vertellen hoe het met hen gaat op de grote school.

Dit is geen objectief verslag.

De gamende hoofdpersoon heet Mitch.

Maar uw verslaggever had Thijn in het oog, dus ook in zijn gehoor. 

   

Horen, zien, zwijgen

Vroeger stonden op het dressoir bovenstaande beeldjes.

Ze fascineerden ons, kinderen.

We waren niet bezig met de betekenis of samenhang. 

Nee, de beeldjes brachten ons bij de vraag wat we het ergst zouden vinden, niet kunnen zien, niet kunnen horen of niet kunnen praten.

De meesten, zoals ik,  kozen voor niet meer kunnen  zien. 

Blind zijn leek me het ergste wat me kon overkomen.

Voor doof koos niemand. 

Een enkeling combineerde de twee laatste beeldjes en opperde dat doofstom minstens zo erg was als blind. 

Hij wilde vooral bij de hand zijn.

Inmiddels dragen veel van mijn broers een gehoorapparaatje. 

Ik vorm van de ouderen daarin voorlopig nog een uitzondering,

Die gesprekjes over blind, doof of stom vormden de kiem voor  mijn angst voor visusverlies en/of oogoperatie.

Mogelijk speelde ook het misselijk makende filmfragment mee, dat ik later voor het eerst op de cursus filmeducatie zag: hoe een oog met een scheermesje wordt opengesneden. (Bunuel?)

Bij de medische keuring voor mijn rijbewijs voorafgaand aan mijn 75 jaar was geconstateerd dat ik leed aan staar, iets wat onlangs werd bevestigd bij een oog-controle.

Het moet er echt van komen, een staaroperatie.

Bij het samenstellen van mijn blogteksten werd ik hierin bevestigd.

Bij het omzetten van mijn teksten van afgelopen jaar in Word stonden er tientallen rode kringeltjes onder woorden.

Riny, mijn vaste corrector vond de serie-teksten, de mini werkstukjes  over Filosofische Verkenningen, Muzen, Duits Expressionisme en Vakanties niet zo boeiend en vergat ze soms kritisch te redigeren. 

Begin augustus zal ik een afspraak maken voor een staaroperatie aan beide ogen.

Riny - ervaringsdeskundige - :  "juist om beter te zien"

Ik geloof haar.

Want bovenstaande tekst kan ik op mijn beeldscherm niet anders corrigeren dan met mijn vergrootglas.

Zitten er nog fouten in ?

 

Opmaak van Blogs 75

Mijn blogteksten bundel ik elk jaar nadat ik jarig ben geweest.

De titel verwijst naar mijn leeftijd waarin ik de teksten 

Ik ben nu bezig met het bundelen van blogs 75, teksten van de tweede helft van 2021 en de eerste vijf maanden van 2022.

Het wordt het 16 e gebundelde boek.

Links de eerste bundelingen stencils in een ringband, de laatste jaren  gedrukt en gebonden .

De omslag van Blogs 74.met buurman en golfmaatje Henk, die december 2020 overleed.

, 

De laatste tekst in dat jaar droeg de titel 'De laatste poat?; 

Ik herinner me dat ik de bundel columns "Achteraf" van Karel van het Reve aan het lezen was.

De laatste column, gedateerd 11 mei 1996 heet 'Afscheid'

'Afscheid 'begint zo:

'Dit is mijn laatste achterafje. Volgende week wordt ik vijfenzeventigen dat is een mooie mijlpaal om ermee op te houden. De zaak is, dat het maken van zo'n stukje me te veel tijd kost. Het begint al op zondag: ik loop op mijn kamer op en neer en probeer om een onderwerp te vinden. Maar ik vind het niet. Op maandag zit ik de hele dag achter de tekstverwerker, zoekend naar een onderwerp. Ik vind een onderwerp. Ik schrijf de eerste alinea's. Woensdag maak ik het stuk af en gaat het op de post. Donderdag lig ik uitgeput terneer. Ik ben altijd een 'agony writer' geweest: ijsberen, verbeteren opnieuw beginnen, ijsberen. Uit het raam kijken. Aan het kruiswoord van de Harald Tribune werken. Een boek van mezelf uit de kast halen en daarin een stuk lezen. ijsberen. Mij afvragen waarom wat ik schrijf iemand zou kunnen interesseren. ijsberen.' 

Ik had me er een beetje in herkend.

En, zo schrijft hij iets verderop, hij heeft last van vergeetachtigheid. Het is de tijd vóór de zoekmachines. Van het Reve schrijft dat hij soms dagen zoekt naar de naam van iemand.

Toch ben ik doorgegaan met het wekelijks schrijven met één verschil. De onderwerpen plande ik al weken ervoor. Met de Filosofische Verkenningen, de Muzen serie, de Duitse Expressionisten en de opgetekende  Vakantie s.

Toen Poetin in februari de Oekraïne binnenviel heb ik enkele stukjes aan hem gewijd, de vakantieverhalen werden abrupt afgebroken.

Daarna verviel ik in mijn oude gewoonte om dat over wat me die week getroffen had te schrijven.

Zonder te ijsberen, steeds minder me afvragend wie dat interessant zou kunnen vinden.

De Groene van afgelopen week bracht me weer bij mijn mini werkstukjes.

De vondst van het onleesbare boek Zijn en Tijd  van Martin Heidegger in de plaatselijke kringloopwinkel was het begin geweest van de Filosofische Verkenningen. Ik was de hele week aan het lezen en aan het schaven aan mijn blog-tekst met als conclusie: Een onleesbaar boek.

Nu kan ik volstaan door te verwijzen naar Koen Haegens artikel 'De onttroonde koning van het denken'

Nawoord.

Op de voorzijde van het blogboek van het jaar, dus ook van dit jaar plaats ik een foto van een markant moment van dat jaar. Voor blogs 75 is dat een foto uit Hinterthal.

De achterzijde geeft een beschouwing over de teksten en over het schrijfjaar.

Hieronder publiceer ik de achterzijde van Blogs 75: 

.

De teksten in Blogs 75 schreef ik in mijn 75 ste  jaar.                                                                   

Van juni 2021 tot juni 2022 schreef ik wekelijks een column en postte die op mijn blog Gaspeltuin.

Misschien zou ik het anders doen, wat en hoe wist ik niet.

Misschien minder regelmatig, met minder dwang om elke week te produceren.

Misschien moest ik wel stoppen.

Dat is er in dit jaar niet van gekomen. 

                                                           

Ik verkende om thematisch te schrijven, een serie mini werkstukjes over Filosofie, Duits Expressionisme, Muzen en Mijn Vakanties.

Ik heb dat met veel plezier gedaan. De hele week werkte ik me naar de tekst toe, deed research. Las daartoe veel Privé Domeintjes en andere boeken, die ik anders niet gauw meer zou lezen.

Voor Mijn Vakanties las ik de vakantie-reisverslagen, die onaangeroerd in een kast lagen te verstoffen.

Eind februari 2022 kwam aan dit nieuwe regiem een abrupt einde. Ik had een schema liggen voor nog zeker ruim tien vakanties voordat ik een nieuwe rubriek zou beginnen. Maar Poetin viel Oekraïne binnen en het was me te banaal om verder over vakanties te schrijven. Er diende zich een nieuw thema aan, Poetins War en vooral wat een dictator anno nu bezielt om de verschrikking van een oorlog in te zetten.

Dit vroeg nieuwe studie, studie over de nieuwe tsaar, over andere dictators, over de zin en onzin van een oorlog, over manipulatie en framing. Bronnen dienden zich dagelijks in de media aan. Vrolijk werd ik er niet van, soms kon ik boosheid en onbegrip van me afschrijven.

Ven lieverlee ben ik teruggekeerd naar mijn microwereld, daar waarmee ik ooit deze blog in 2007  was begonnen. Schrijven over onze tuin, ons gezin, mijn hobby’s, kortom wat me bezig houdt in de Gaspeltuin.

De teksten zijn gebundeld, een boek in een oplage van 1 zal worden gedrukt. Het zal het zestiende boek in een rij zijn.

Misschien nog iets over mijn lezers. Reacties op mijn teksten bleven dit jaar achterwege. Naast trouwe lezers, worden de teksten via zoekmachines gevonden. In de statistieken staat dat Gaspeltuin inmiddels ruim 71.000 views kende.

 

De foto hierboven werd door Noa gemaakt op de verjaardag van Riny 18 -0-2021

 

 

 

 

 

 

 

  

' 

 

Eikenprocessierups

Dat we de eikenprocessierups in onze tuin zouden aantreffen had ik voor onmogelijk gehouden. 

Er staan sinds jaren geen eik meer in onze tuin, al jaren niet meer.

Na het verwijderen van zo'n 40 dicht op elkaar staande lariksen tussen onze intrek in ons huis in 1986 en 1990, bleven er nog twee eiken staan.

Aan de zuidkant loopt een pad.

Vanwege de inkijk en privacy trokken we in 1988 langs het pad een muur.

De buren aan de andere zijde van het pad tekenden - te laat - een bezwaar aan: doordat wij een muur hadden geplaatst zou de inkijk in hun tuin groter zijn.

We hebben hen uitgenodigd en de situatie uitgelegd.

Ja, zij zouden ook zo'n muur plaatsen als ze de bewoners zouden zijn, maar dat waren ze nu eenmaal niet 

Tot in hoger beroep kregen ze geen gelijk.

Kort na de laatste uitspraak scheidden ze, de man vertrok naar het Noorden des lands.

Wat dit met de eikenprocessierups te maken heeft?

Geduld. Het verband wordt zo gelegd.

Buurvrouw Cora bleef  naast ons wonen.

Behalve die ene keer dat we haar op de oprit onder haar auto hadden gevonden en 112 hadden gebeld,, hebben we geen contact met haar gehad.

Ze werkte hard en leefde teruggetrokken.

Afgelopen zaterdag met Luca de metershoge laurierhaag aan de zuidwestkant gesnoeid.

Luca, bovenop de ladder staande ontdekte hem, een gesponnen nest vol larfjes van de zo gevreesde rups in een overhangende eikentak uit buurvrouws' tuin.

Ik hoefde de ladder niet op. Luca stuurde me deze foto door

Vervolgens ga je zoeken op internet, die de meest verschrikkelijke gevolgen van de rups opsomt: jeuk, brandwonden, allergische reacties, blindheid en zelfs stikken.

Ook op de vraag wat te doen, heeft internet een antwoord: de Gemeente verwittigen, te meer omdat de tak half boven een pad hangt en zo weet de betreffende site, de haartjes van de rups kunnen zich verspreiden over 100 meter.

Het verwittigen dient te gebeuren door de eigenaar, staat er vervolgens.

En zo stond onze buurvrouw gisteren in onze tuin.

Van rups ging het gesprek over naar kinderen, kleinkinderen, corona, pensioen en wat te doen, de enge wereld met stikstof en boze boeren en allerhande andere crises.

Waarom zij voor een bostuin kiest - haar vader was een bostuinhovenier - en daarom geen zonnepanelen kan laten leggen, maar dat ze in de winter de thermostaat op 19 graden zet.

Zo kouten ze, zo kouten we, een uur lang. 

Een grappige, open vrouw, die op de valreep riep dat onze tuin er mooi bijligt.

 

Familiebijeenkomst Groot 16 juni

(klikken op de foto om hem nog groter te maken)

De tuin van mijn broer GeertJan en zijn vrouw Inge is groot genoeg om de familie te ontvangen.

Familie is in dit geval alle kinderen van wijlen André en Agnes Creemers, hun kinderen, en kleinkinderen.

De laatste keer dat zo'n bijeenkomst was georganiseerd was vijf jaar geleden.

Het is een hele opgave om te berekenen hoe groot onze familie is.

Wat bij voorbeeld te doen bij een scheiding.?

Wanneer is er sprake van een scheiding?

Wanneer is een relatie gevormd om te spreken over een uitbreiding van de familie?

Er zijn hierover afspraken gemaakt toen er weer eens een geboorte had plaats gevonden en de vraag zich voordeed de hoeveelste loot aan de stam dat was.

We konden rekenen op een maximum van rond de 150 familieleden..

Geen exclusie, iedereen werd uitgenodigd.

Er kwamen rond de 80 reacties, waarvan een aantal het last minute om diverse redenen liet afweten.

Hoeveel er uiteindelijk kwamen valt te tellen op bovenstaande foto.

Wie mij vindt, treft ook Thomas en zijn vriendin aan.

Hieronder wat foto's als een impressie, waarbij moet worden aangetekend dat de reporters Noa, Luca en Zoë waren, elk met hun sterke voorkeur voor bepaalde taferelen en personen. Zo maakte Zoë tientallen foto's van de buitelingen van haar broer Thijn in het zwembad en Luca minstens evenveel shots van zijn opa met Luna, het expressieve peutertje van Sophie - ja Thomas' vriendin. Noa fotografeerde een beetje lui, vanuit haar zitplaats ronddraaiend, niettemin, zoals zo vaak, met als resultaat verrassende beelden.

De selectie kan niet anders dan tamelijk willekeurig zijn.

Een meer verantwoorde keuze zal zijn vorm krijgen in een fotoboekje. Om die samen te stellen moet wat tijd over heen gaan, voor de distantie, maar ook omdat er nog enkele van dit soort projecten me te doen staan. 

De mannelijke organisatoren Jan en GeertJan

Ontbrekend zijn Inge en Rita

Een bonus kleinkind

Verkoeling op de warmste junidag ooit

Het opgestelde
familiewapen raakte onder aan de banner los.

Jan belooft dat het bij het volgende event is gemaakt

Voldoende ruimte. Ook om de zeer goede BBQ te kunnen verorberen.

Speciaal voor dit feest uit Zuid Frankrijk overgekomen

Het was een geweldige bijeenkomst, zo'n bijeenkomst waarvan je hoopt dat die nooit eindigt. 

En ja, ik begrijp de enkeling die op het einde een traantje liet. Van blijheid dit te hebben meegemaakt, maar ook in weemoed, zo zal het nooit meer zijn. 

O ja, er is afgesproken dit over een aantal jaren weer te herhalen. maar wie zal er dan zijn en wie niet?

De tijd erodeert de meest hechte samenhang.

Maar de herinnering aan dit eclatante familiefeest wordt ons nooit meer afgenomen.

  

Ria Upton-Lammers overleden

Gisterenmorgen kregen we een telefoontje van Jos van Bree uit Australië dat Ria twee uur eerder plotseling was overleden.

Jos was de ex van Ria.

Jos was een half jaar een oud collega van mij op de wethouder van Eupenschool in 1970.

Zijn tijdelijke aanstelling werd niet verlengd.

In die korte tijd werden we vrienden.

Toen we na ons trouwen een flat op de Planetenlaan in Woensel betrokken, woonden Jos en Ria in een bouwkeet even verder op, waar ze waakten over een nieuwbouwproject dat het familiebedrijf van Bree realiseerde.

Wij kwamen er veel over de vloer, draaiden knoerend-hard de laatste muziek Elton John, Cream, Pink Floyd enz.

Jos en ik deelden ook de hobby van fotograferen.

 In 1973 besloten we samen op vakantie te gaan, een tocht langs de Loire. 

Nooit zag ik zoveel kastelen in korte tijd.

Van rechts naar links: Jos, Riny, Ria

Het meest bijgebleven is echter de mep in mijn gezicht die Ria me gaf toen ik weer eens mijn zoveelste negatieve analyse over haar rikken ten beste had gegeven. 

Ze vertrok uit de tent. Ze had gelijk. Ik was een onuitstaanbare kaarter. 

Mijn belofte tot beterschap bracht haar weer aan de kaarttafel.

Jos en Ria  gingen in Nuenen en later in Asten wonen Ze kregen twee kinderen Joost, een jaar eerder dan de geboorte van onze Thomas en Eva, die op dezelfde dag werd geboren als onze David.

In 1975 huurden we met nog een ander stel een grote boerderij in Bar-le-Duc. 

Het was bedoeld als een mogelijke stap in de richting van een samenwonen in een commune. 

Thomas was net geboren.

Ria met de 1 jarige Joost in Bar-le-Duc

Na enkele dagen was het voor ons duidelijk. Nooit een commune. 

Voornaamste oorzaak om tot dit besluit te komen was normatieve opmerkingen die we van het derde stel moesten aanhoren over de opvoeding. 

Dat schepte een band tussen Ria en Riny. 

Ook Ria en Jos waren snel genezen van het communale verlangen.

Jos bleef onrustig en ongedurig, wilde als nakomertje absoluut niet in het familiebedrijf werken. 

Hij verlangde om te emigreren naar Australië. 

Ondanks de zeer innige band die Ria met haar familie in het Brabantse Someren had, stemde ze in.

Ze vertrokken begin jaren tachtig.

We hielden contact via briefwisseling, brieven, die ik als doorwrocht archivaris allemaal bewaard heb.

Er was sprake van geweldige spanning.

Beiden moesten zich uit de naad werken om het hoofd boven water te houden.

Ria ging op zondag ramen lappen, naast haar werk bij de gemeente Geelong, een stad aan de Zuidkust in de buurt van Melbourne.

Jos startte een zaak in keukens, kreeg een relatie met zijn secretaresse. Scheiding volgde. 

Ria ontmoette de liefde van haar leven: Thom Upton, een Australiër met Ierse voorouders.

De kinderen studeerden in Nederland  maar keerden na hun studie terug naar Australië wat voor Ria het definitieve argument was om niet meer naar terug te emigreren naar Nederland.

Van oktober 2000 tot medio maart reisden Thomas en Femke door Australië.

Ria was voor hen de opvangmoeder.

De laatste weken sloeg de heimwee toe. Ria en Thom vingen hen geweldig op.

"Ria lijkt echt op jou", liet Thomas ons via de mail weten.

In maart 2005 waren wij bij de start van onze tour langs de oostkust van Australië een weekje bij hen in Geelong te gast.

We kregen er de perfecte inleiding in 'het reizen in Australië.

Ria en Riny, onze derde dag in Australië waarop we een deel van de Great Ocean Road reden

Toen we in het vliegtuig zaten dat ons van Melbourne naar Sydney zou brengen, werd Riny intens verdrietig. "We zien hen waarschijnlijk nooit meer, besef je dat..." 

Ze had ongelijk.

We hebben hen nog vier keer in Nederland gezien.

Ze verbleven dan op de camping in Someren van zwager Frans en zus Marli.

Altijd gingen we bij hen op bezoek en kwamen zij een dagje naar Valkenswaard.

We verzorgden dan voor een programma: dagje Amsterdam of golfen op de Eftelingbaan.

Maar verreweg het leukste bleken de laatste twee keren toen zij, eerst Eva met man en kinderen en daarna met Joost met vrouw en kinderen bij ons kwamen eten. 

Onze kinderen en kleinkinderen waren er ook bij. 

Een groot Nederlands-Austalische verbond.

En elke keer dachten we, dit is de laatste keer.

Alleen in september 2017 hebben we gelijk gehad.

Het zou, zoals we nu een dag weten de laatste keer zijn.

Dit is geen necrologie.

Het zijn herinneringen, flarden van herinneringen aan een ingoede Brabants-Australische vrouw, van een lieve vriendin.

 

Het opschrijven van die flarden brengen me bij de vraag hoeveel van dit soort herinneringen zullen wij nog schrijven alvorens onze eigen necrologie wordt opgetekend?

Het besef dat de kans dat het de laatste keer kan zijn steeds groter wordt,, intensiveert de ontmoetingen die we nog mogen hebben met onze dierbaren.

Een dag later een P.S

.

De herinneringen werden opgehaald uit het geheugen, uit fotoalbums.

 

Nieuw is de bron Whats app, die Riny vandaag - dinsdag 14 juni op weg naar Oisterwijk - raadpleegde en wat bleek? 

Ria en Thom hebben 22 september 2019 nog uitgebreid bij ons geluncht en wij zijn daarna op 2 oktober bij hen op bezoek geweest op de camping in Someren.

Langzaam begon het bij mij te dagen. 

Dat was dus hun 5 e bezoek en tevens laatste bezoek aan Nederland sinds 2005. 

We hebben op 2 oktober samen in het restaurant van de camping met Marli en haar dochter Esther en Peggy gegeten.

.  

Terug uit Oisterwijk zoek ik in mijn dagboek en jawel, het staat er zwart op wit, weliswaar zeer summier, maar het staat er.

Ik besluit bovenstaande tekst niet te wijzigen.

Ook op 2 oktober moeten we ons hebben afgevraagd of we ze nog ooit zouden zien.

Riny en ik hebben het er toen over gehad of wij een reis naar Australië nog zouden maken.

We zijn niet meer op die vraag teruggekomen. 

Corona kwam en maakte reizen onmogelijk.

Het overlijden van Ria maakt het definitief.

Nooit meer Down Under.

.. .  

 

Pinksterweekend, een samenloop

Ons 50 jarig huwelijk van oktober 2021 zouden we na corona uitgebreid met de familie vieren.

Het verlengde weekend van Pinksteren zou zich hiervoor vanwege verschillende redenen uitstekend lenen.

Op Pinksteren zou ook mijn 76 ste verjaardag worden gevierd.

Dus een Park gezocht.

Het werd  Het Meerdal, een Center Parc accommodatie in Horst-America.

In de buurt het attractiepark Toverland en de golfbaan De Golfhorst.

Twee huisjes voor tien personen.

Gereserveerd met half pension.

Enkele weken voor het weekend  kwam een elfde lid van de familie in beeld, een vriendin van Thomas.

Het Meerdal  is flexibel, na telefonisch onderhoud met het centrum van Center Parcs bleek zelfs dat alles mogelijk was.

"De e-tickets kunnen door U zelf gewijzigd worden."

Het Meerdal is niet alleen de huisjes aan het vernieuwen, ze voeren ook een totale automatisering door, die, zoals we weten, altijd met kinderziektes gepaard gaat  

Wij hebben alle kinderziektes doorgemaakt, bij betalingen, bij de ontvangstpoort, bij de gegevens op onze gifgroene info horloges, bij de restaurants.

De problemen werden opgelost, met memoblaadjes op de kassa.

Startklaar kwam het bericht van het overlijden van tuinvriendin en achterbuurvrouw Lia. De crematie zou plaatsvinden op zaterdag 4 juni in Heeze.

Een weekend voor de boeg met een crematie, 50 jarig huwelijksfeest en een verjaardag.

Het is achter de rug.

De crematie bijgewoond door op en neer te rijden, de groep achterlatend in het riante zwemparadijs op het park.

Teruggekeerd met het bidprentje van Lia na een mooie dienst.

'Lia, Bezig bijtje, Kleurrijk, Levenslustig'

Ons huisje 910 is versierd, grote gouden cijfer 50 achter het raam. 

Het is niet het enige huisje met een dergelijke aankondiging.

Elf stoelen op het terras. Schoondochter Karlijn heeft een prachtige taart gemaakt.

Mooie woorden volgen.

En dan de vraag van Luca, of we opa's verjaardag ook vandaag kunnen vieren. Hij kan de spanning niet meer aan.

Hij heeft samen met de anderen een cadeau voor opa.

Het is een kist met een accu-slagboor en een - schroefboor van Milwaukee, aangeschaft met vele procenten korting omdat Luca op zaterdagmorgen bij de leverancier Van Iersel Bouw en Industrie werkt.

Nooit zag ik iemand zo glunderend een cadeau overhandigen.

En natuurlijk hebben we, species van de homo ludens,  veel spelen en quizzen gedaan met mooie prijzen op het eind.  

Thomas huurde een golfkar voor zes personen om ons over het grote terrein te vervoeren. 

We keken filmpjes van de afgelopen jaren.

's Avonds speel direct achter onze huizen Rowen Hèze, een concert dat we van bovenaf het talud goed konden volgen.

De volgende dag, Pinksterdag. brachten de kinderen door in Toverland en wij hebben gegolfd. Ondanks de regen hebben we genoten.

Er zijn honderden foto's gemaakt, die wachten op een mooie bundeling in boekvorm

Het weekend was een roller coaster van emoties.

We zijn dankbaar voor alle lieve woorden en cadeaus.

Het grootste geschenk was de aanwezigheid van de vriendin van onze oudste zoon.