Waarom, waardoor, waarmee, waarheen ?

Ik ben vanmorgen de tuin ingelopen.

Een mededeling, die weinigen laten volgen met een waarom, waardoor, waarmee-vraag.

Misschien een kind, dat meer wil weten of door steeds maar doorvragen je het zwijgen op wil leggen.

Een kind misschien.

Ouderen laten nieuwsgierigheid steeds meer achter zich.

Teleurgesteld, want het heeft hen niet gebracht wat was verwacht, vreugde, voldoening of toenadering.

Ik ben vanmorgen de tuin ingelopen.

Naar de kleuren, met mijn fototoestel.

Waarom en waardoor ook weer?

Hij had gevraagd waarover ik schreef, waarover ik mijn volgende tekst zou schrijven.

Hij was niet tevreden geweest met mijn antwoord dat dat over van alles kon zijn.

Hij had mijn obsessies, verdriet, boosheid en liefde gelezen.

Vanmorgen was het de verrukking die de tuin aan me ontlokte.

Alweer die kleuren van de tulp bij een naderende mei.

Hoe vaak al, hoe lang nog?

Geen oorlog, geen week van de vrouw.

Geen Monterosso mon amour noch Het warmtefort

maar tuin-, kleur- en lentelied.

De vroege rododendron

Appelbloesem

Wat zal de herfst brengen?

Het bijstellen van beelden

Door de oorlog dan wel militaire operatie in de Oekraïne ben ik weer terug bij af.

Ik had me zo voorgenomen om me bij het wekelijks schrijven me minder te laten leiden door de waan van alledag, maar meer planmatig te schrijven.

Zo maakte ik de muzen-reeks en wilde ik in blogteksten verslag doen van een onderzoek naar de bijdragen van mijn reisverslagen aan mijn herinneringen aan die reizen.

Bijkomstige vangst was dat de verslagen die lagen te verstoffen na al die jaren eindelijk dienst deden. 

Geordend op het bureau gestapeld kon ik elke week een boek terug leggen in de archiefkast, waaruit ze waarschijnlijk niet eerder zouden worden opgedoken dan voor vernietiging.

Hieronder de stapel die nog onderzocht moet worden

Achtereen volgend zouden de volgende reizen en reisverslagen worden onderzocht

Bracieux, Maurs-Bolène, Bidart, Dordogne, Tailly

De eilanden Ameland, Kreta en de Canarische Eilanden 

Zeeuws Vlaanderen en Castricum.

Tien blogteksten lagen in het verschiet.

Toen kwam de oorlog en mijn fascinatie voor de man die hiertoe het besluit had genomen.

Ik noemde dat een intermezzo, een onderbreking van hopelijk korte duur.

Met de blog van de vorige week over Caravanity 10 jaar keerde ik terug naar wat me te afgelopen week gefrappeerd had.

Wat was dat afgelopen week?

Jawel De Boekenweek.

Nu eens niet naar een kringloopwinkel, maar naar de mooie boekhandel in Oisterwijk op De Lint met een van Thomas gekregen vette boekenbon.

Een beetje hijgerig stond ik voor al dat moois, wetend dat op het eind de kassaboekjes - het boekenweekgeschenk en - essay - boven op de stapel zouden belanden.

Het eerste boek van keuze?

 

"Mark Galeotti (1965) is werkzaam aan het Institute of International Relations in Praag en verbonden aan het Nederlandse platform Raam op Rusland. Hij is de auteur van het veelgeprezen 'Een kleine geschiedenis van Rusland'. (tekst achterflap)

Het is de derde druk (2022). De eerste is uit 2019.

De auteur schrijft dat hij zich nadrukkelijk wil wenden tot het brede publiek. 

Voetnoten en verwijzingen laat hij daarom achterwege.

Het is ook onduidelijk of er in deze derde druk iets gewijzigd is t.o.v. de vorige.

Ik meen van niet.

Maar er is veel gewijzigd in de publieke perceptie.

In 11 hoofdstukken met prikkelende titels wordt een beeld ontrold van een vooral pragmatische en behoedzame autocraat.

Hoofdstuk 9 'Poetins vijanden komen niet altijd om het leven' lezen we "Poetin wil geen tiran zijn als het echt niet hoeft, en zoals we al hebben gezien is er in zijn Rusland een verbazingwekkende hoeveelheid ruimte voor een soort beperkte vrijheid.". 

Het hoofdstuk wordt afgesloten met "Poetin is een vergevensgezinde autocraat. Hij wil je niet vermoorden, tenzij je hem ertoe dwingt.".

Na zijn vliegentoespraak - zie mijn blog eerder - na de exodus onlangs van vele mediamensen doen deze teksten op zijn minst achterhaald aan.

Het tweede boek op mijn stapel was van  Pieter Waterdrinker 'Biecht aan mijn vrouw'.

Zijn Russische vrouw is na de vliegentoespraak hals over kop haar land uit gevlucht; haar man volgde enkele dagen later.

Caravanity 10 jaar

Tien jaar geleden werd Caravanity door onze schoondochter Femke opgericht.

Caravanity is een community die zich richt op het pimpen van caravans en campers.

Er is een website, een webwinkel en elk jaar in het voorjaar is er een meeting.

Femke/Caravanity gaf vijf boeken uit; de laatste is een fraai side-table boek "Happy Campers, Geluk op wielen" , dat de mooiste gepimpte caravans en campers toont.

Ook ontwierp ze een outdoor lamp, genaamd Storm, die in diverse maten wordt geleverd. 

Het boek Happy Campers werd gepresenteerd in het voorjaar van 2018 tijdens de jaarlijkse meeting.

Femke kon daar niet meer bij zijn, ze was te ziek. 

Op 16 oktober van dat jaar overleed ze

Ze had haar opvolging en het voortbestaan van  Caravanity goed geregeld.

Haar opvolgster Judith zet Caravanity door in de stijl van Femke.

Happy Campers werd in het Duits uitgegeven.

Bij het tienjarig bestaan zou Femke's tweede gepimpte caravan, de kleine Eriba  - de eerste was onze grote Eriba Touring, die we aan hen hadden overgedaan - een prominente plaats krijgen op de camping die Judith en haar man beheren: De Jagerstee in Epe.

Thomas was uitgenodigd. Hij had ons meegevraagd

Bij de opening op zaterdagmorgen werd uitgebreid stilgestaan bij de oprichter.

"Het is steeds weer mooi, maar ook heftig", zei Thomas.

Wij waren blij bij hem te kunnen zijn.

Er waren, ondanks het slechte koude regenachtige weer 500 bezoekers en een 80-tal exposanten.

Het was nauwelijks te doen om alle kunstwerkjes te bezichtigen.

Overal werd je zo hartelijk ontvangen met verhalen en soms een drankje.

Ik heb wat foto's kunnen nemen.

Beelden zeggen soms meer dan woorden, ze stralen het plezier uit van de eigenaren.

Twee grote Storm lampen markeren de entree van de meeting

De caravan van Femke met rechts een banner van haar werkzaamheden voor Caravanity

We troffen onze eerste caravan aan: Een Lander uit 1976

De trotse eigenaar dacht met dit plaatje onze verrassing het best werd weer te geven

De kleinste

De kleurrijkste

en de soberste caravan

Het regende, we werden vaak uitgenodigd om binnen te komen.

Schuilen en kletsen

Even was ik de wereld vergeten.

Alles was zo klein, zo vrolijk,

 zo vol van liefde.

Waardoor kan het toch zo fout gaan?

P 6 Tussen de lakens

P. - de potentaat uit het Oosten, aldus paus Franciscus deze week -  lijkt van alle potentaten het meest op zijn voorganger Josif Stalin.

 

Over S. heb ik geen biografie. 

Ik weet dat het een achterdochtige onbehouwen boerenpummel was. 

Daar blijft het wel zo'n beetje bij.

Oh, wacht, ik heb ooit het sleutelgatboek van Diane Ducret uit 2011 gelezen ; 'In bed met een dictator', met als ondertitel 'De vrouwen van Hitler, Mussolini, Moa, Lenin, Stalin, Salazar, Bokassa & Ceausescu'

Monogaam kun je je geen dictator noemen.

Stalins eerste vrouw Jekaterina Svanidze - roepnaam - Kato - schonk hem een zoon, Jakov.  

Kato sterft kort erna aan tyfus in november 1907. Ze werd slechts 27 jaar.

Nog tragischer verliep Stalins tweede huwelijk met Nadja Alikoejev. 

Ze ontmoetten elkaar in 1917, hij 40, zij 17 jaar.. 

Zij krijgen een zoon, Vassili en een dochter Svetlana.. 

Stalin is alles behalve monogaam. 

Hoewel niet de knapste - klein van stuk, beetje pokdalig - flirt hij er op elk feest in het bijzijn van Nadja flink op los.

S. heeft relaties met de kapster van het Kremlin en een dienstmeisje in zijn dasja.

Josif blijkt geen statuszoeker.

Nadja gaat hem steeds meer haten.

Via haar schoonbroer, een hogere officier hoort ze van de Holomodor, de door haar man georganiseerde uithongering van het Oekraïnse volk  in 1932/33, waarbij miljoenen Oekraïners zullen omkomen.

Ze verafschuwt hem. 

Maar de druppel die de emmer doet overlopen is zijn haar toegeschreeuwde bekentenis in weer eens een heftige ruzie, dat zij zijn dochter is. 

Hij heeft een twee maanden durende relatie met haar moeder gehad.

Nadja pleegt zelfmoord.

Daarna zal S, tot zijn dood een langdurige relatie met zijn huishoudster Valentina Istomina onderhouden.

Stalins repressie was ongekend. 

De tol die je daarvoor betaalt is dat de omgeving niet meer durft te vertellen wat er gaande is. 

De situatie in zijn land werd tot zijn dood in 1953 heel wat rooskleuriger afgeschilderd dan dat ie was.

Zoiets lijkt P. ook te zijn overkomen bij de inschatting van zijn 'militaire operatie'.

En hoe zit het met P.'s vrouwen?

Daarover is heel wat minder bekend dan van overleden dictators. Dat spreekt.

Pas negen jaar na zijn scheiding met Loedmila - twee kinderen, Masja en Katja, Masja gehuwd met de Nederlander Jorit Faassen, manager bij Gazprom - maakt P. de ontbinding bekend.

 

In de biografie 'De nieuwe Tsaar;  wordt gewag gemaakt van een relatie met de Olympisch gymnaste Alina Kabajeva, die een zoon krijgt in 2011 en een jaar later een dochter.

Een illustratie uit dat boek:

Myers vermeldt ook een relatie met de spionne Anne Chapman en de fotografe Jana Lapikova.

Over zijn privéleven laat P. niets los. 

Als er iets over wordt gepubliceerd wordt de auteur vervolgd.

We zullen dus moeten wachten op een vermelding in een volgende uitgave van Ducret.

Hopelijk komt die er snel..

 

 

P 5 Een autocraat zijn

Terwijl de vluchtelingenstroom uit Ukraïne aanzwelt en kritische Russen hun land proberen te ontvluchten heb ik eindelijk de pil "De nieuwe Tsaar" van Steven Lee Myers uit.

Dat het zoveel tijd heeft gevergd ligt zeker niet aan de ontoegankelijkheid van de tekst. Integendeel 

Maar steeds weer kostte het me moeite om de jongere Poetin te projecteren op de huidige dictator.

Ondoorgrondelijk, onvoorspelbaar, wreed.

Iemand uit zijn kring: 'Poetin is leeg, het is een projectie van Rusland.

Poetin is Rusland, geen Poetin betekent geen Rusland.'

Woorden, beelden, typeringen waar ik de grootste moeite mee heb..

Wat betekent dat voor het verloop van de oorlog? 

.

Zoals eerder vermeld, de biografie beschrijft de politieke carrière van Poetin tot 2016.

Het boek eindigt met de moord op Nemtsjov op  de meest beveiligde plek op de wereld, in de buurt van het Kremlin. 

Nemtsjov had zich immuun gewaand vanwege zijn verkiezing in het regionale parlement van Jaroslav.

Velen waren hem voorgegaan: Litvinenko, Anna Politkovskaja, Serej Magnitski, Berezovski.

Myers gelooft niet dat de moorden in directe opdracht van Poetin zijn voltrokken, maar hij vindt dat P.  verantwoordelijk is voor het klimaat waarin dat gebeurt. 

Er wordt ook nauwelijks gereageerd op de liquidaties zelfs als de naam van de dader bekend is zoals Litvinenko's aanvaller Loegovoj.

'Het volk krijgt de leider die het verdient'.

Geldt deze uitspraak  ook voor autocratieën?

Heeft Rusland zijn eigen monster gebaard?

De autocraat veroorzaakt een genocide op zijn eigen volk, een vluchtelingenstroom, zuiveringsacties en  onderdrukking zodat het apathische amalgaan dat overblijft slechts kan wachten tot zijn dood.

Mijn boek staat vol met strepen, een gevolg van onbegrip, afschuw en verbazing.

Op het einde van hoofdstuk 21, dat het een na laatste deel afsluit - we zijn op het einde van 2011 beland, het laatste jaar van P's premierschap - staat een lange kantlijnstreep. 

Rusland lijdt meer dan welk ander land dan ook van de economische crisis. 

Mensen demonstreren op straat.

"De angst die nu door hem heen trok was een echo van Poetins angst uit het verleden: de angst voor het gepeupel, de ongeregelde horde op straat die respect en rechtvaardigheid eisen. het grauw dat de machthebbers omver wierpen het bloed door de straten liep stomen..

Ik ben niet zomaar bang voor de straat, ik ben doodsbang voor de straat', bekende hij terwijl de protesten verder aanzwollen. 'Ik heb veel meegemaakt, maar deze tijd maakt me bang. Ik ben bang voor de straat. Dit is een opstand. Dit is revolutie, geen evolutie, met alle negatieve gevolgen van wanorde op straat. Dit leidt nergens naartoe, daar ben ik zeker van. Dit is een catastrofe. We zullen er alles aan doen om te verhinderen dat dit gebeurt in mijn land.'

Sommige analisten hebben hun hoop gevestigd op een reactie op het beleid van P. als gevolg van de sancties. Het is de vraag of die effect zullen hebben op de onvrede van het volk. 

Maar als dat wel het geval is dan moeten we het ergste vrezen van  de repercussies op zo'n  volksopstand

Het bloed zal door de straten stromen.

 .

P 4 Poetins vliegen

De vierde week van de oorlog.

De week waarin Poetin snoeihard uithaalde tegen vliegen.

Een vlieg zat op zijn lip.

Pfoe deed P en weg was de vlieg.

Die vlieg was natuurlijk een metafoor evenals dat blazen.

Blazen staat voor uitroeien, de vlieg is iedereen die hem tegenzit.

Het beeld van P tot het eind van de vorige eeuw dat uit de biografie van Meyers bij mij naar voren komt is die van een overijverige adjunct-directeur. 

In de eerste jaren van zijn presidentschap oogt hij daarin als een redelijk open maar harde ietwat emotieloze bestuurder die de ander steeds voorhoudt het beste met Rusland voor te hebben.

In 2006 - de oorlog in Tsjetsjenië krijgt hij onder controle door Ramzam Kadirev, een sadistische bandiet, als president te benoemen - begint hij zijn ware gezicht te tonen door het aanpakken van de Joekos topman Choderowski en  andere critici, zoals Litvenenko (Polonium-210 moord in Londen) en de  journaliste Anna Politkovskaja .

Zijn vliegen.

Waar is het misgegaan vraag je je af.

Analisten menen het antwoord te hebben. P. zou zich op het wereldtoneel niet voldoende gehoord hebben gevonden als autocraat van een ooit zo machtig rijk.

Oké, maar hoe ontwikkelt iemand zich tot een autocraat en dictator?

Een mogelijk antwoord hierop hoorde ik vorige week in een nota bene literaire programma 'Brommer op zee' waarin de Belgische slavist Johan de Boose beweerde dat de Russische Geest een autocraat verlangt en  dictators creëert.

Als voorbeeld noemde hij de roep om de terugkeer van Iwan de Verschrikkelijke, toen hij na een wrede dictatuur wilde stoppen.

P. is dus een product, een voortbrengsel van de Russische Geest, van haar geschiedenis .

P. is slachtoffer.

P. had adjunct moeten blijven.

Een Apparatsjik met een blinkend bureau vol paperassen in het Kremlin. 

Nu zitten we weer met een klein manneke op een te grote stoel.

Een manneke dat last heeft van hinderlijke vliegen.

Vele, vele vliegen.

Een manneke met een rode knop.

.

 

P 3 Een schedel lichten

Na de Russische inval in de Oekraïne had ik het eerste deel van de biografie van Mussolini - M. De zoon van de eeuw - snel uitgelezen om me te verdiepen in de huidige usurpator.'

'M. De zoon van de eeuw'  eindigt in 1929, het jaar met de moord op de socialist Matteotti, waarmee het fascistische mombakkes van  M steeds duidelijker trekken krijgt.

' De nieuwe Tsaar. De weergaloze opkomst en heerschappij van Vladimir Poetin' eindigt in 2015; de annexatie van de Krim heeft net plaats gevonden.

De laatste illustratie in deze onvoltooide biografie van Steven Lee Meyers is de volgende.

Het valt me zwaar om de biografie zonder emoties te lezen.

Met de kennis van nu zou ik tussen de regels willen kruipen en uitschreeuwen "Zie je niet dat hier het nationalisme zich doorontwikkelt tot puur fascisme!!".

Ik ben aanbeland in het memorabele jaar 2000 waarin de zich terugtrekkende doodzieke Jeltsin zijn premier Poetin als interim president benoemt.

De eerste opponent van P - Strarovoitiva - is een jaar eerder vermoord en er zullen nog velen volgen.

Even voor de eeuwwisseling heeft P. met de Tweede Tsjetsjeense oorlog op een gruwelijke brute wijze de opstandige regio verslagen door o.a. Grozny met de grond gelijk te maken.

Toch zal P. aanvankelijk nog niet zijn ware gezicht van nu tonen.

In het vroege voorjaar van 2022 valt Rusland het 'fascistische' Oekraïne om het te 'denazificeren'.

"Wat je zegt ben jezelf" moest ik van mijn ouders mijn plaaggeesten toebijten.

P. past een klassieke truc van de omkering toe.

Hoe luidt de titel ook weer van Peter Pomarantsev's boek uit 2014 over het huidige Rusland van P.?

Juist!

"Niets is waar en alles is mogelijk."

Woede, verbijstering vinden woorden als monster en psychopaat.

Onbegrip vindt enigszins houvast bij dictator en fascist.

Om door te dringen tot P's gedachten biedt het artikel van Casper Thomas in de laatste De Groene met de titel  "Vernietiging was altijd het doel. De troebele ideeën in het brein van de dictator" een goed inzicht.

Zich baserend op  de studie van Thymothy Snijder:  'De weg naar onvrijheid. Rusland, Europa, Amerika' , schetst Thomas hoe drie denkers P. inspireren: Lev Goemilov, Alexander Doegin en Ivan Iljin.

Vooral de laatste is van zeer groot belang voor P. en ook voor het denken van Lavrov.  

Iljins geschrift "Onze Taken" met daarin o.a. de stelling  "Niet de wetten en regels moeten leidend zijn, maar de wil van de leider.". wordt steevast onder het gehoor van P uitgedeeld.

Lezen dat artikel!

Aan het begrip van brein van P. vallen geen voorspellingen van het verloop van de oorlog te ontlenen, wel een inzage in de intenties van het machtsmonster waartoe P zich heeft ontwikkelt 

.

Van zijn voorgangers M. en H. valt te leren dat dictators zelden in bed sterven.

S. is hierop een uitzondering

Zijn paranoïde kostte ten slotte miljoenen Russen het leven.

 

  

Poetin 2 Een uitweg voor woede

De meeste mensen in de NAVO landen zijn kwaad, zo niet woedend op P.

Die woede zoekt een uitweg, een uitweg die gevonden wordt in een typering zoals ik in mijn vorige blog deed: P. de dictator, behorend in een rijtje met M, H, S, of J.

 

Ik heb afgelopen week ook andere typeringen gehoord zoals De Lul, autocraat, autist, onbetrouwbaar sujet, de gluiperd, kleptocraat Machiavellist, terrorist, moordenaar en sociopaat.

Elk goed voor 15 jaar gevangenisstraf. In Rusland. Net zoveel als het bezigen van het woord oorlog in plaats van een missie.

Steven Pont, de vriendelijke ontwikkelingspsycholoog, bekend van de t.v. met het programma 'Kijken naar kinderen' o.i.d. bezigt het woord psychopaat voor zowel P als voor zijn beroemde voorganger H. 

Wij, onnozelen, geloven de psychopaat op zijn woord, wij lijden aldus Steven aan een false-consenses-effect. Dat houdt de neiging in om eigen reacties als maat te nemen voor wat de ander gaat doen.. 

H. beloofde Chamberlain vrede, een belofte die hij binnen een jaar verbrak door het binnenvallen van Polen. 

P. beloofde Oekraïne niet binnen te vallen. Binnen een week was hij de grens overgestoken. 

Zo bezien is P. een rappere psychopaat dan H.

Hoewel psychopathie niet is opgenomen in de DSM, wordt het gebruikt in de forensische psychiatrie..

Bekende psychopaten naast H en P zijn Hannibal Lector en Marc Dutroux.

Er zijn diverse lijstjes met kenmerken van een psychopaat.

Ik neem de kortste met zeven kenmerken.

1. Narcistisch

2. Onvoorspelbaar

3. Expert in het mensen "lezen'

4. Manipulatief

5. Veel risico nemend

6. Snel verveeld

7. Charismatisch.

Opdracht voor komende week.

Zoek voorbeelden van bovengenoemde kenmerken in het gedrag van P komende week.

"Alles is psychologie" concludeert Steven Pont.

Maar "Alles is ook Macht".

Vooral "Alles momenteel Kloten".

De functie van P. een Psychopaat noemen is evenwel niet bepalend voor het verloop van de oorlog  noch voorspellend of zich een WO III ontwikkelt  - zie kenmerk 2 - maar lucht een beetje op, laat de stoom wegblazen en de woede enigszins bekoelen. 

 

 

Intermezzo: Poetin

Aarzeling bij de titel: Oekraïne of Poetin?

Vast staat dat ik mijn serie over herinneringen aan vakanties moet onderbreken nu er een oorlog woedt, ondanks de flarden carnavalsmuziekmuziek die onze tuin inwaaien alsof ze me toe willen fluisteren dat het leven gewoon zijn gang gaat.

Mijn fascinatie voor de dictator wint het op dit ogenblik van de compassie voor het belaagde land.

Het fenomeen dictator/autocraat /antidemocraat boeit me al langer.

Stalin, Hitler, Mao, Mussolini en recentelijker Trump, Orban, Modi, Bolsenaro, Jinping. 

Niet alleen hun persoonlijkheid fascineert me, maar ook en vooral de wereld om hen heen die hun dictatorschap mogelijk hebben gemaakt. 

Poetin dus.

Ik lees momenteel het eerste deel van de geprezen trilogie over Mussolini van Antonio Scurati, 'M. De zoon van de eeuw', maar zal het tweede deel 'De man van voorzienigheid' even laten liggen en Steven Lee Meyers voorlopige biografie 'De nieuwe Tsaar. De weergaloze opkomst en heerschappij van Vladimir Poetin' (2016) ter hand nemen.

Nu de dictator het startsein voor de inval van het buurland heeft gegeven, geven de media hun analyses. Dat het allemaal in de lijn van de verwachtingen lag: 

Casper Thomas in het F.D. van gisteren, die Poetins essay van vorig jaar analyseert en die doortrekt naar Poetins toespraken afgelopen week en de Volkskrant met de kop "De oorlog die Poetin al twintig jaar voorbereidde" 

Het zijn geen profetieën maar analyses achteraf.

Want laten we eerlijk wezen, we hadden dit voor kort niet voorzien, deze bezetenheid van P. om Oekraïne terug te vorderen in een nieuwe USSR.

Dan had de omslag van Myers boek er wellicht anders uitgezien.

Heeft P. zich verkeken op de felle reactie van het Westers bondgenootschap? 

Heeft hij de verkeerde inschatting gemaakt na de wat lauwe reacties op de invallen op Tsetsjenië, Georgië en De Krim?

De toekomst zal het leren.

Als P. op M. lijkt, als P.'s entourage dezelfde is als die van M dan zal noch een nederlaag noch een overwinning zijn bezetenheid voor de strijd voor een Groot Rusland doen verminderen. 

Integendeel..

Dan zou de teruggave van het nucleaire arsenaal van de Oekraïne aan Rusland in 1994 een dubbele vergissing kunnen blijken.

En zou de omslag van Myers definitieve biografie er als volgt kunnen uitzien.

  

..

La Lavandou VA 13

De zee met haar kust heeft een grote aantrekkingskracht op de rustzoekers en omdat die met zo velen zijn is de rust daar vaak ver te zoeken.

Voor hen geen vermoeiende stedentrips, doe-vakanties of zwerftochten, zij verlangen slechts een beetje mooi weer, een strandstoeltje en een parasol.

Omdat dat beetje mooi weer- zeker in het vroege voorjaar - aan de Nederlandse kust onzeker is, hebben we in het begin van deze eeuw ons verblijf in het voorjaar drie maal aan de Zuid-Franse kust gezocht, in de strook die Côte d'Azur wordt genoemd met mondaine plaatsen als Saint Tropez, Cannes en Nice.

Maar er zijn ook rustiger plekken hadden we gehoord, waarbij de plaats La Lavandou meermalen werd genoemd in het bijzonder camping Camp du Domaine.

 

We zijn er zoals gezegd drie maal geweest. In 2000, 2002 en 2006.

In het eerste jaar met de BMW en de caravan van mijn broer Frank, in 2002 met een gehuurde caravan, getrokken door de BMW en voor het laatst in 2006 met de Kia Sorento, een benzine slurpende 3,5 liter, die onze comfortabele Eriba Touring trok.

Drie maal naar dezelfde plek, dan is het tenminste twee maal goed bevallen, waarbij de vraag opkomt wat er bij het derde verblijf is gebeurd dat we er nooit ,meer zijn geweest.

Drie maal dezelfde plek betekent dat de vakanties ineen vloeien. 

Wanneer kwamen Thomas en David ook weer op bezoek?

Gelukkig zijn er ook van de voorjaarsvakanties verslag gedaan. 

Niet in aparte reisverslagen, maar in de vorm van uitgebreid commentaar bij de foto's in de fotoalbums.

Teruggaan betekent het vertrouwde opzoeken, terugkeren betekent tevreden zijn als het wordt zoals het was.

Foto's geven aan dat wat doorgaans sleur wordt genoemd ook een zekere rust en houvast bieden.

Voorjaar 2000. De eerste keer in La Lavandou. 

Aanvankelijk kregen we een plaats toegewezen op de heuvel met de rug naar de zee gekeerd. Na enkele dagen kwam een vijf sterren plaats vrij pal aan zee. 

In de aantekeningen lees ik dat een leerling van de Pabo bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen.

Ik ben blijkbaar om de caravan heen gelopen om een andere hoek te tonen. 

Op de achtergrond het dorpje La Lavandou. Verderop ligt Saint Tropeze.

Mei 2002. Foto, genomen met mijn rug naar de zee. Dezelfde plek. Inmiddels is de behandeling tegen de borstkanker in het voorjaar van 2001 goed aangeslagen.

Op 6 mei horen we het afschuwelijke bericht dat Pim Fortuin is vermoord. 

Een buurman met camper heeft een t.v. en nodigt ons uit om het nieuws te zien.

Thomas en David hebben een enkeltje Marseille genomen en vandaar de trein naar Hyeres genomen, waar we ze ophaalden..

Er is onstuimig weer op komst en we besluiten te verhuizen naar de boomgaard, waar de wind minder vrij spel heeft. Samen reizen we met een stop terug naar Nederland.

Het is vier jaar later. Ons verblijf op dezelfde plek als de twee keren ervoor wordt nu gefotografeerd vanaf het strand. 

Op een van de eerste dagen breekt Riny haar voet zoals enkele weken daarna in het Maxima-ziekenhuis zal blijken. In Frankrijk naar het ziekenhuis gaan vindt Riny absoluut niet nodig. Het gaat elke dag beter...

Ze kan zich nauwelijks voortbewegen. Naar de douche een tiental meter verderop moet ik ze met de auto brengen.

Het zal de laatste keer zijn dat we op die droomplek kamperen.

Op de terugweg zetten we de caravan neer in Bracieux, een plaatsje 5 kilometer ten Zuiden van Chambord, waar we in het weekend van 5 juni mijn 60ste verjaardag zullen vieren met Thomas, Femke, David en Karlijn.

Femke zal dan in verwachting zijn van Luca.

Wij zullen onze voorjaarsvakanties dichter bij huis doorbrengen. Ook weer bij zee, maar nu in Zeeuws Vlaanderen, waar we op strandcamping Groede jarenlang een seizoensplaats hebben.

Daar kunnen de kleinkinderen op bezoek komen..

 

 

Intermezzo Corona

Twee jaar lang trouw de adviezen, beperkingen en gedragsregels van het kabinet, RIVM OMT en GGD  gevolgd, drie prikken gehaald, de Ander als een bron van ellende ontweken word ik vlak voor de Grote Bevrijding alsnog te grazen genomen door Corona. 

De besmettelijke, maar minder ziekmakende variant  Omikron zal het zijn die bij de thuistest afgelopen donderdag twee streepjes toonde en die dezelfde dag met een PCR test door de GGD werd bevestigd.

Uniek ben ik allerminst. Ik ontvang berichtjes van lotgenoten, die me er fijntjes op wijzen dat het weinig voorstelt. een griepje zoals menig wappie het al jaren noemt.

De isolatievoorschriften zijn evenwel streng:  zeven tot tien dagen de deur niet uit.

Met snot en spierpijn kan ik leven, maar de hoofdpijn maakt me gek. Alsof het virus per toerbeurt al mijn hersencentra bezoekt. Met de meest eenvoudige Sudoku  heb ik moeite. 

Als ik buk lijkt de hersenmassa een kwartslag te draaien.

Mijn immer rotsvaste planning moet ik laten vieren. In de agenda staan voor komende week alleen maar strepen. 

Gelukkig is Riny nog niet geraakt en is de eet- en dranktoevoer vooralsnog gewaarborgd.

Het ontbreekt me aan voldoende concentratie om een blog te schrijven over de drie vakanties aan de Côte d'Azur.

Rest me een passend plaatje bij deze tekst te vinden.

Een volgesnoten zakdoek, een doosje aangebroken paracetamol?

Ik herinner me een dia uit 1975., ver voor het photoshop-tijdperk.

Met een prisma- voorzetlens  kon je vervreemdende plaatjes maken.

Ik heb er een dag mee gespeeld, toen had ik er genoeg van.

Ook vervreemding gaat op den duur vervelen.

 .

Mijn eerste corona

  

De Zeeuwse kust VA 12

Begin tachtiger jaren. 

De kinderen toomden ons verlangen naar verre buitenlandreizen in. 

We hadden in 1978 met Thomas (3jaar) en David (1) geprobeerd het meer van Annecy te bereiken, waar mijn ouders op een camping verbleven.

In Dijon op een stadscamping waren we gestrand met een zieke David - bleek na een ziekenhuisbezoek om een doorbrekende kies te gaan! - 

We hebben er een prima vakantie gehad. 

Nederlandstalige meisjes van rond de twaalf jaar kwamen elke ochtend vragen of ze de kinderen mee mochten nemen om te spelen. Kinderwagen, emmer. schepje, gietertje mee en we zagen ze uren niet.

Afstand speelde zeker een rol bij de keuze in korte vakanties.

 

Een schitterend alternatief, zo wist een broer en schoonzus te vertellen was een kleinschalige boerderijcamping op Walcheren. 

Met het boerenechtpaar waren ze inmiddels bevriend geraakt. 

Zo zijn we jaren in het voor- en najaar naar de Paulina hoeve in Serooskerke gereden. 

Door mond-op-mondreclame in de familie, vulde de camping zich met vele Creemersfamilies met jonge kinderen.

Foto's laten vooral kinderscharen zien, een impressie van de camping krijg je er nauwelijks door. 

De voorzieningen waren zeer matig: een klein zwembadje, een speelveldje, enkele speeltoestellen en een schuur met een biljart zo schuin geplaatst dat als de ballen eenmaal in de hoek lagen je eindeloze caramboles kon maken/

De toilet- en douchevoorzieningen zouden heden ten dage niet door de keuring komen. Maar och, boer Poppe - zo heette de eigenaar - betekende vooral ontmoeting en het strand van Vrouwenpolder lag op zo'n drie kilometer.

Een zoekplaatje. Riny links, op de achtergrond boven de deur de naam 'Paulina Hoeve'

Er trok een stoet van oude stoommachines langs op weg naar Vrouwenpolder en Veere.

De laatste week voordat de school weer begon, kampeerde ik met één van de twee kinderen enkele dagen bij Poppe. Riny bleef met de andere thuis. Naar Poppe mocht een vriendje mee. In 1989 koos David (links) voor neef Sander.

Nichtje Steffie viert haar derde verjaardag op de camping. Thomas links op de stoel. David in geel shirtje heeft zijn cadeautje op de rug

Een roedel kinderen op het speelveldje. Thomas in zwart shirtje gebaart. Daarachter David.

Van de tientallen keren dat we er verbleven vind ik nergens aantekeningen. 

In onze herinneringen  waren  het kalme voortkabbelende verblijven.

Het doek voor onze familiecamping viel tamelijk plotseling, toen het echtpaar Poppe ging scheiden en de boer er alleen voor stond.

Ik geloof dat de boer tijdens de scheiding een (tijdelijk) verblijfsverbod kreeg opgelegd. 

Mijn broer - de aanbrenger van deze camping - kreeg toestemming om binnen te telefoneren. 

Daar werd hij belaagd door duizenden vlooien. 

Hij kon daar zeer beeldend verslag van doen. 

Vanaf dat moment zagen we de camping zoals hij was: verslonsd, vies, armoedig.

Toen we ter gelegenheid van Riny's 60ste verjaardag in Veere verbleven zijn we met Thomas en David, Femke en Karlijn nog eens langs De Paulina Hoeve gereden. 

De jongens wisten hun gelukzalige herinneringen niet op hun vriendinnen over te brengen. 

Gillend en lachend trokken ze zich snel terug in de auto's.

Verloren jeugd toont zich niet in een armzalig toiletgebouw.

Inmiddels vond mijn broer aan de overkant van Walcheren in Zeeuws Vlaanderen een schone en rustige Zeeuwse kust.  

Ook nu raakten we enthousiast van zijn verhalen en verruilden we Serooskerke voor Groede.     

 

Italië VA 11

Het is weer een tijdje geleden dat een collega, die meende mij te kennen door te beweren dat ze wist waar ik altijd op vakantie ging, wat het land was waar ik eigenlijk wilde wonen.

Op mijn vraag mij dit te onthullen had ze gezegd dat Italië zo bij mij hoorde, zo cultureel, zo kunstzinnig, Pas later - nu bij voorbeeld - zou ik op de gedachte komen, dat ze bij mij in het gevlij wilde komen'; toen was ik alleen maar verbaasd.

Italië was één van de vele vakantielanden die me aanstonden, zoals meerdere zuidelijke landen vanwege het klimaat.

In Portugal zou ik wel willen wonen, had ik er aan toegevoegd, vanwege de melancholie, die over het land hangt. Maar hooguit zou het in een tweede huis zijn, want in Nederland wilde ik wonen omdat... 

Toen had ik inmiddels haar aandacht verloren.

Italië.

We zijn er driemaal op vakantie geweest en twee keer heb ik het even aangedaan.

Eerst de drie robuuste vakanties.

!. 1984 Met de Lada en de vouwwagen. Ruim een week in Figline Val d'Árno, iets ten Zuiden van Florence. Daarna hebben we ons verplaatst naar een camping op het schiereiland tegenover Venetië.

2. 1990 Met de Mercedes met dakkoffer wederom naar de camping in Figline, waar we voor twee weken een stacaravan hadden gehuurd.

3. 1999 Met de jongens en vriendinnen Femke en Karlijn in de BMW naar een huisje in de nabijheid van Todi in Umbrië.

Twee keer daarna scheerde ik Italië  In 2003 op weg naar het Zwitserse Saas Fee verbleven Riny en ik een weekje aan het Lago Maggiore en in het voorjaar van 2007 vond het vader-zonen weekend plaats in Toscane dat we met onze gehuurde scooters in twee dagen doorkruisten.

Van de laatste reis bestaat, zoals van de overige VA-ZO's weekenden een uitgebreid verslag.

Ook van 1 en 2 bestaan reisverslagen. 

De eerste is vooral door de toenmalige negenjarige Thomas geschreven, de tweede door mij.

Maar eerst loop ik mijn fotoalbums na. Visuele beelden brengen je gemakkelijk terug in de tijd. Ik weet waarnaar ik op zoek ben.

!984

Boven Florence staat deze kijker. David zoekt aan de verkeerde kant.

Op dezelfde  heuvel is een tentoonstelling van de Italiaanse beeldhouwer Arnoldo Pommadore 

1990

Dezelfde plek  6 jaar later.. Op het terrein een expositie van Ferrari's door de jaren heen.

Riny, lezend in het reisverslag

Van onze vakantie bestaan in Umbrië in1999 bestaan naast foto's diverse videofragmenten, als een soort alternatief reisverslag

Todi. Volgens een onderzoek een stad met de meest gezonde lucht.

Toen ik alle feitelijke gegevens met behulp van fotoboeken op een rijtje had, heb ik de reisverslagen van 1984 en 1990 gelezen. Het is de eerste keer, want taalfouten of  verschrijvingen zijn ongecorrigeerd.

Het door Thomas geschreven dagboek ontroert me. Hij schrijft over dat ik op de eerste camping, camping Oase in het Zwarte Woud naast hem ging schommelen, ik was echter te zwaar. ...en toen KRAK de schommel brak en Cor had een gekneusde vinger. Even verderop schrijft hij "We trokken in Milaan geen kaartje, want er zat niemand in het tolhuisje, dat kostte ons 50.000 lire, dat is omgerekend100 gulden." Vergeten, verdrongen, nooit meer gedaan.

Het door mij geschreven verslag uit 1990 is zeer gedetailleerd. Van dag tot dag, van uur tot uur wordt ons doen en laten beschreven en op vaak cynische manier op gereflecteerd. 

De jongens zijn 13 en 15, de leeftijd van Noa en Luca. Er wordt voortdurend onderhandeld. Hoe ga je om met de leeftijdsverschillen? Als de disco om 23.00 uur opent, hoe laat moet een 13 resp. 15 jarige thuis zijn?.  

Ik beklaag me dat de tientallen pedagogiekboeken, die ik las,  mij daarover geen houvast hebben gegeven.

Ook dit jaar komt familie langs. Niet bepaald tot mijn genoegen.
"Mijn familie kan de pot op. Volgend jaar zeggen we naar A te gaan ( bij voorbeeld de Galapagos eilanden) en we gaan in werkelijkheid naar B (b.v. Groenland). Eens kijken of mijn familie me nog met haar gezeur en gezanik weet te vinden."

Helemaal vergaten, volstrekt verdrongen. 

..

Hinterthal 2021 VA 10

Om maar met de deur in huis te vallen: deze tekst is een valse tekst. 

Ze hoort niet thuis in het rijtje van de VA's, van de vakantieherinneringen, de rubriek waarin ik voornamelijk wil toetsen wat vakantie= en/of reisverslagen toevoegen aan de herinneringen.

Bovenstaande foto met zicht op de Hochkönig werd in de laatste week van 2021 gemaakt vanuit onze kamer 109 van hotel Almhof in Hinterthal. 

Deze trip naar Oostenrijk was ons door Thomas aangeboden voor ons 50 jarig huwelijk.

De vakantie ligt veel te dicht op het moment dat ik hem schrijvend wil herinneren.

De hiervoor beschreven vakanties moest ik ophalen uit mijn lange termijngeheugen. 

Deze wintersportvakantie ligt nog vers in de korte termijn box, een box die bij dementerenden het eerst wordt beschadigd.

 

Ik herinner me echter nog elk uur, hoe het weer er dagelijks was, van regenachtig-mistig tot stralend open weer, wie er won met kaarten, Luca of ik, of met pokeren, Thomas, Luca of ik, wat we aten - op Silvervester- Abend een negen gangen vijf sterren menu - wat we dronken, waar we wandelden, waar we rustten. 

 

Enfin als de dag van gisteren is de onvergetelijke reis gebeiteld in mijn gedachten. 

Het is nog te vroeg om over herinneren te spreken.

Natuurlijk heb ik erover geschreven, in mijn dagboek, waar niet zozeer de feiten en de gebeurtissen een plaats krijgen maar de reflecties erop.

Hoe bijzonder deze week is/meerdere opzichten was.  . 

Hoe mistig in het begin van de week

Hoe stralend op onze laatste dag

           Riny op onze eerste wandeling bij het kerkje van Hintertal.

Foto in zwart-wit uit 1904 hing aan de muur van onze kamer, genomen vanuit de plek waar Riny op de foto links staat.. 

Na tienen was alles dicht. Oostenrijk verkeerde in een lockdown met extra strenge inreis-maatregelen voor toeristen vanuit Nederland, ingaand op Kerstdag. Velen wisten die maatregelen te ontlopen door eerder te gaan. 

Wij vertrokken echter op Tweede Kerstdag en moesten op Eerste Kerstdag ons laten testen/

Hierboven het reisgezelschap op een buitenterras aan de glühwein.

Het is onze eerste wintersportvakantie. Wij hoorden ons leven lang tot de groep aanhangers van de zonvakanties. Ook in de winter. We verkozen de Canarische eilanden boven de Alpen. Sneeuw betekende kou en daar hielden we niet van.

 

Maar koud hebben we het niet gehad.

Wat we nooit begrepen hadden, begrijpen we nu iets beter. Hoe sneeuw een waar speelgebied creëert  voor de skiërs en snowboarders.. 

Hoe al dat wit zuiverend werkt op geest en gemoed.

En dan ons verblijf in het hotel!

Ik wil geen tripadvisor zijn, bang dat iedereen gaat boeken en Thomas en kinderen met a.s. Carnaval er geen plek meer hebben.

Het eten, elke dag weer 5 sterren. 

Je hoefde het hotel niet uit: Welnessmogelijkheden in overvloed: bubble buiten, sauna, Turks stoombad en een andere voorziening waarvoor ik toch mijn dagboek voor moet naslaan. Een relaxruimte met een prachtig uitzicht...

Bewijzen?

buiten bubbelen met Luca en Noa. Op de achtergrond de relaxruimte

Zomaar een gerechtje. En desondanks niet in gewicht aangekomen!

De relaxruimte

De bediening: meer dan vijf sterren. Jammer dat die mondkapjes droeg. Hun glimlach was voelbaar door het mondmasker.

Alle ingrediënten van een kwaliteit om deze vakantie  een volle 5 sterren. te geven.

Toch blijft de zon ons meer trekken.

Maar als er weer zo'n aanbod komt zeggen we er zeker geen nee op!

Al was het maar om de vele Kerstkaarten-foto's die je er kunt schieten...